Literarishe bleter · 1930-11-14 · 46 (14.11.1930) · p. Seite 866

?'ססר8ר'*ס 3?סםסר 11ם. 46 (541) * 866 און אא״ז ׳עטײם ער בײם דודער, ציילט די שטוע>ח איז ים או; שפײכ&ט, <ווי אין סרוים שטיא ד,אס קינר... •,ןם דוט אזוי פייל צזסרוי ״ אין די אויגז פיז נײער אויד רעם ״.)פ־ץ פו; א בארג איבעד אן אראפהאגנ פארגאכם, וןעז עם שטרעקט אוים די הענט זגום באײען שקיעה-יבייײער: פ״ר טיך, נאיט, םיאיז פינטטי&ר בײנאבטן אבעי א״ך בײם נאטאאזן פאיכט יעגעד צומדוי אין די אוינ; בײגאכט. װען עד ברעכטיאויף די טידן פון זײ; אײגזאפ ר.ויז, או; מיט א סלילר צו נאט נעמט ער יצויפן בײנאכט ערנעץ צו א טײך צעשויבעחט .אריוים... אויך נאטלאזע ׳טטרעהז הענט פיט יזגעם צוטר׳וי שט״ל אויס, װע; זײ װארפן אי; ט״ך יזץי פו; םריויז או; עם ׳טפייכצט רער טויט פו; דעם טײך צו זײער בליק, װי דער טוים םון דער מוטער צום קינד אין רעם טהוים; או; פ״•; בײדע סו; דעם טויטו או; יפו; מוטעחלעכן שויס שפײכלט נאט אר״; בלוי או; ם״צד ארוים. א ט אזוי אט אזוי די פים אונטער זיך, ד׳עם קאפ צום הימל אויפנעהויבן, װעא א־ך ב״ם בדענ פון דעם טײך אזוי בא״בן פיט ,סריויםע צעעסנטע אוינ; און ט־יינרן׳ע; די ׳שט״לקײט, און טר־נקע; די יחו... די זון פא־נײט... ׳בטיל ניםט זיך די טטילקײט פון הימלעז אין דעם בלוי פו; דערנאכט, דעד ׳טאדך פו; טונקעיע תהומית פיט נעזיאננ פונם גראז, יטטיל װאקסט רער װינט איגם קארן — דאם אנע; פון דער נאכט, עם ־ניטרעקט א מענטש אוייס די הענט — צו װעמע;, צג װאס? נאכט אײד װענז, איםער בעחנ, איבער טײכן... עם װאדט װער אין דער שטוילקייט אויף א װונדערצעכן צײכ;: יטטיל, ניכ דו, נאטי, ניב וחו ן עם פליסט די ׳שטילקײט אויפ; באדװעם פון נראז; און בלזמע;, םיצו־ פליסט ידי שײן סו; לבנה אראפ אין דעם טיײך. ׳טטיל, ניב ריו, נאמ: זאא מ׳ק הערן איר קו׳פען ן םיט דער בלוי-זײדענער ׳עיף אויף ידער ר״נקײט פון טײך... שט<״ אט אזוי ד־ פים אוינמער זיך, דעפ קאפ צו דעם הימל אויםנעהויבז װעל איך בײם ברענ פון ריגם טוײך אזיוי באײב;, פיט נרויםע צעעפנטיג אײג; און טריגקען רי ׳טטילקײט או; טר־נקע; די רג... אי; ײע זאנמ דער אלטער: אז דו ביסט נעטנ נאך ױנג, אי; עם מוז ד־ר גי־אפע; פאב; אויכעט אנקימען נאנץ גריננ, װײםטו, אז איך בין א קעניג פון א לאנד פיט נאלד באװגינט, א־; איך װאלט ד־ך פאד ד״ן ט־הה אײך מםתםא נוט באלוינט. א־; עס נעפט ארום דעי בעטיע־ פײנע פיס. פיט א נעװײ;, אי; ע־ בעט פ־ך און באיטװע־ט פיך, אז איך זאל ז״; אצל זײ;, א־; אז כ־ז־ץ אזיי א שטילער או; איך קוק צו דרערד א־אפ, נעפט ע•־ גאעקאעך פין זײן טאדבע או; טוט א; םיד אויפ; קאפ. ז־ץ װ״טע־ אזא ׳סטיאער אץ איך נעם זיך פאוצים וױינען, :עפט ראם פנים פון דעם אאטן װ־ א קענינ אפת ׳טײנע;, א•; ע־ פ־ײט ז־ך או; ע־ אאכט א•; ער פאט׳טט זיך אי; די הענטי, א-ט ד־ ׳טט־אק״ט װערט פארוװנד־גי־ט, או; עם ציטער; די װענט. אי; װעז כקאז ׳ט־וי; פער נ־״טט װ״נע;, נעמט ער •טרײע;: אצא דו א״ ע־ ׳טאאנט פ־ך או־ך דער־ציו א•; ער פידט פ־ך א־ײ־ א יטטר־קא אט אזיי אהום די ורגאט, אז א־ך זאא א־; נדאט רעדצײאז װענז קענ־ג װענ; העאד א•; ר־ ריאי־כםט-נעבט א־; ־י שט־אע, אז ער װע־ט א; אטת פי־ נעט א־ך פון דעם קאפ די :אעקאעך א־; א־ך ז־ננ פיד אט א א־ד עפעץ, עניגץ פ־ז דאך ערנעץ נאנ־ט צ־ װ״ט נאד זיכעיר זײ; א־; עד ־טאאפט נ״טט או; ער װאכט נאד א־; ער הערט ז־ך תפ־ד א־י;, אלן ■ז<רכ1 זיך תכל*׳"" א*י1... יע;נ פרידםא/ / הארש$ עם רוט אזרפיל צוטרוי עם רוט אזוי פיא צומחיי אײ־ א װײנענדיק קינר, װ׳ע; עם פ.אכט צו די איינן א־; ם־י־וא־פט זיך באער צ־ דע־ מוםער אי; ־טי־ם ־גים ירומ אזו־ פ־א צוטר״ אי״ו א ״טאאפנ־יק ק־נ־ װע; פ־ג; טראנט עם פ־ט איכיטאפט פון א בדענענד־ק הויז רורך א בר־ק א־בע־ א טיפ; תהום א־; עס פורפאט א־,; ־טטיא; עפעם אױי׳ם פוגם טהו־פ אזוי פא־טראפן פים גאיק. ־גם רוט אזי־ פ־א צומ׳־יו־ םײם פא־באאנדז־טעם; א־ז ־ם, .ײאם אאזט אפ וענאע; צו גאט אײ צו ׳װ־נט, ם א ס א ס ה א ר ד ' טיד ה א ם ג ע ז ע ז פון ענגל,׳־: ברוך נאאזמא; צען און עאױ אזײנער איז דער אקטער פאסטוך אװעק צו זיך אהײם, װי ׳נעװײנסאעך, — ידארט צו ׳ט״אאפ; אן אייבערד״׳ם אזײפ־א טעה נאכאנאנד װיפא יגם פאעגט זיך אאז;: עם ירע׳סט פאענמ ער ׳ט-־־ן מ־ז; אפ׳שאאפ; בײטאנ... או; ידאם ײגגא איז נעבאיבן אא״;. ידער פראםט איז אויך געװע; דער זעאביקער, װאם פאריקע נאכט — אפשר נאך .אביסא ׳טארםער. די אבגה האט נעש״נט ױי נעװײנאעך — זי איז הײנט באיויז נע׳וןק חרײ פעחטא ׳טעה ׳טפיגטיגר א*יף איר װעג. חעם יינגאס צדשטאנור איז אויך נעוזען במעטירעד זעאביקער װי תמיד. — םײוד; אפ׳טד דאס, װאס ער תאט א׳צט אפיאו ק״ן ירעקא ג״טט געם״אס זיך ׳טאעפעריק. דע׳רצו תאמ ער ניאך אביםעא׳ע א׳נטערנעצ׳וטעחט... אבער ׳בכאא איז בײ אים חעכט נעװע; איבער צו ריזיקיח, אז ידער אאגזער ׳פאםסוך זאא איים כאפ; װידער װאס ד ע ד פ א ם (א געגיבטע פון פיד דבנרי־נעבם) (הנר־ך) צ װ ײ ט ׳ג ׳נ א ב ט פיט; פאפעייגכ; ־ע־גיגנטער; זיך פו; דער צװײטער נאכט האט דאם אײפידן ז׳ך םונם ״ננא נאנץ קאאר באוײז;: עד האט אאץ ני׳טט אויפגעתעידט צו טראכט; ׳װי&נ; דער מאד־ נער באנ׳גנעני׳ט, פץ װעאכער ער א״ז נעכטן נעװע; א; עהות. ער האט או׳ך ני׳טט אויסגיגהערט צו מהאכטן ורענן ׳דעם נעצוװנגענעפ פא־׳טפדעכן פ,ץ דער דאכדג, אז זי װעט נאכאמאא קיפיג; צוגײ;. װאס ׳טײך דעם אכסונג געב; אויף די יטאף, איז די הײנטיקע נאכט געװע; פיטו׳ט איבערחזרוננ פץ דער פאריקער נאפטו. צװי׳ט;