Literarishe bleter · 1930-11-14 · 46 (14.11.1930) · p. Seite 865

זײס 865?'סזזר^רישזז בלזזסזזר בזם 46 (341) ל י ד ע ר עטעץ כזוז דאך זײן דאריט ערנעץ. .װאפ ע־ העדט ױך >זאץ צ.-. א•; ער יטצאפט נישט, רק ע־ װאכט נאר ארן װײפ קײנטאא נ״שט פרן רי. ־יא ינוט ־יא ײ״זן — א־ן עד ישװ״נט און הערט ױך אײ;. עמעץ, עטעץ, מ-ז דאך עדנעץ נן*נע צ• ןױיש_ :א- ן.כע- זײן איז נעװען אמאר א קענ־ג, װײט עד א־צט נ־יטט ײי ע־ הײםט. איז דאכ פאאק איכ װידערטפענ־ק — :עמט ער קר־ין פרן יא£ — צעברעכט. א־ז ראם טאאק נ״טט אונטעדטענ־ק, דארף טען ׳עט־אפן עם כריט באוט. אינן דעאנער װו בײ זונות — װאאגע־ט ז־ך אי־ף טיסט די רוט עך, געװען א־ז דאם א קענינ, עך נעװען איז דאט א העינד איצטע־ װיאן בל־נדע או־נן טעד נייטט קוקן אר־ף דע־ װעאט א־צטע־ װיאן באינדע א־־גן טע־ נייכט זען ד־ אײנענע יעאנד, און דער קענינ װי א בעטאע־ װאנדע־ט אויםעט פון ז״ן אאנד... ג״, כו״ן חאוט ן אט אז,ו•,װ־ ׳טטודט־ברעד — טיט דעט קענ־נ ט־ט דעט בעטאעי נ״ טיט א־ט דורך נאבט א־ן װינט ., ד־נט אבנח ד.־־ך ט״ן פענטטער אין א קארבםטיק־יעפעטע־ נאבט, האב א־ך ט־ר;, ט״נע ט־דן, א־ פאד־נאט א־ פא־טאבט. פאוצא־ננ העד א־ך, װ־ טען קאאפט און טען ררםט ט־ך אן בײט נאטע;. הײ, אאז נעבט־קן א בעטאער, אז ד־ װעאף א־נדר־־טן ב־וטען. זאג א־ך, בעטאע־-קענ־נ, און אפיטד או־ך הו, װײםע־ יטד כיהאב א־ן יטט־בא א־ן טײן ענגן נ־יטט קײן אײנצ־ק װא־עט בי&ט. ביהאב פא־יעפא־ט יט־ין טײנע ט־רן נייעט צ־ עפענען ז״ טע־ דודכן פענטטע־ װי אבנה קוטט א־־־ז צו ט־ד אהעד נעװי־ן פון א הארבטט־קן חונט. װײנט דעד אאײעד ב״ טײן ־טװעא — םיזענען דאך די או־גן בא־נד א־ן זע נ־יטט טועד דײן פענםטעד און עט קאן דאך טאקע ז״ן אזוי טאפנדיק א־ן פינםטער קאן איך כ־ז באנ־ן פא־נ״ז. בין א־ו־ט א־ך דורכן פענטטער, א־ט נעברעננט א־ן ־טט־ב אד־־ן, ם־ן ד־ דו־טע באינדע א־־נן אויטגעט־־קנט דאט נעװיין, תאב א־ך אוינ;, טײנע או־נן, או־ך גיגשאאסן אינדעריעטיא און א־ן פ־בעדדיקער ט־ידקײט אױםנעאײנט זיך אי־פן ד־א. עטזעץ, עטעץ מוז דאך עדגעץ נאנט צ־ װײט נאר ז־כער ז״ן, און ער ׳טאאפט נייטט, רק ער װאבט נאר און עד הערט ז־ך תט־ד א״ן, אט אזו־ זינג א־ך טײן א־דא און א־ך װער דע״פון בארוייעט ערנעץ, ערנעץ, תאט א קעניג קרו־ז אויף טארבע או־טנעטו־׳שט. א־ן דער בעסאער א־ן זײן װינקא נ־יטט ער דר־בואט נ־יטט ער װאכט. זאג-ז״-יע. אאטעי, גרו־עד אאטער, צ־ װאט האםטו זיך דעדטי־אבט. אז דו זעטט נ־יעט־ ד־ אבנה אין די װאאקנט טיף פאריטנײט, װ־ ז׳שע קען דײן תאדץ דען יעפיאן או־ף דעט טטרונעאע פון פד־יד? או עט ענטפערט מיד דער בעטרער אט אזוי א־ן אט אז.־־: אמת, םיא־ז ב־ײן אעבן פ־םט א־צט, װ־ ד־ טארבע — נדו־. װ־יס א־ך דאך פון נא־ק מע־ א־צטער, װ־ אמאא א־ן ־ענע צײט א־ן װאאט א־ך נאך א״נים געהאט, װאאט א־ך יטו־ן נעװוסט פ־ן פ־־־ד און דער קענ־ג א־ן ז״ן װינקא װי אן אאטעד מ־דער געץ האט פא־טרו־ט א טדוים מיד ז״נעט — אז םיפעאט א־ב נא־ א 4ץ ערנעץ װי בײ טארפן-ט״כן און בײט פענםטעד או־ך אי ־א־ ר־גט דעד הארבםט א הונט א ק־אנקעד און א־ז ז־ך פא־ ־־־נט מתװדה, און עם טהויממ זיך ז״נס ד״ף ל|ע..נ< # ,־ץ א־_ װאאט געװוסט שוין צו פ׳אדטד־יבן צע־ און ־טרעק פ־יז א־מעטוכ. סעעי;ײנ / עין-יעד^ ד י ש ײ נ ק ײ ם הירצע, יע־ינע שות־ת אכט, זאנן כזערער, װאם א טוך, אויב איך תאב דאם וװאדמ נעבדאםט פאר דעד ׳עײגקײט, ײאם איך זוך ׳םװארצער שװיים פון מײנע הענט — ׳טפר־י, װאס טראפנס פון דעד ברזי: יװי די נאנצע זון, װאם ירענט אין דעט מינדסטן טראפן טוי. נײ;, דו האםט נ־׳טט אויטנעיטעפט ארע יםען מ־ט א קאן. או־ך דאם װא־ט א־ז אויטנעװעפט װו די יעײנקײט איז פאראן. נא־ די יטײנקײט קומט דאך נ־״-־ט װי א דעגן ק־סט אאײן. כייםוף ז־ פון רײן נ־ענויט, װ־ דעס פונק פון ק־זר׳םטײן! בישוף ן — זייבן מאר א הרײ, — ברעננ די ׳עײנק־יט מיטן ײינט ן קומט דאס ווא־ט או־ף מײז געי־ט־ײ — קאו־ען פא,אטערן גע״זװינט. און נעזאמלט־ און נע׳טפארט, — מיטן כי״סוך בײ דעד זײמ, רײט די ׳טײנרןיחײ אױפן ׳װ#ימ״ ױי א רײטער אין דער װײמ. און די מיאוםיןײמ פון מיסמ א*ן איר מיסמ פערוהט דעב ר)א5. *טײנקײמ, ״סטײ ן כייר איז ד$ זויסט 1 מו יי פי־ײד פרן מי־ר נישט 1 $בער איך בין אוי&נזןריכט, װא־ס אין ז$םיצ פון מײן װא־ימ דײ׳מ די ׳סיעקײוס אין א״ר י?יכס צ.ו איר אויםדערװײ^טן $רע. ״פארװעו־^וס״. יצתק יאנאס#??יסש 1 װארשט דאם ליד װעגן כזמיג ארן דין לץ ריגט לבנה דורכן םעגםטער אין א תארבסטיק-שפעטעד נאכט. תאב איך טיד;, מײגע טיר;, אי פאריגלט אי פארסאכט האב א־ך אױגן מײנע א־־ג;, אויך נע׳טלאםן אינדער׳עטיל, און אין פייבעחדיקעד םידקײט אויםנעלװגט זיך או־פן ד< ערגעץ-װו בײ טאהפן טייכן און בײ חורבות אויך אװדא■ לינט דער הא־בםט—יא תונט א קראנסער, און איז זיך פאד װ־נט מתװדה. און םינליען זײגע א״נן אזוי פיבער־ק און טעטפ — װי די פאעבירעך אין,א פאו״טטאט פון ׳די צאנקנדיתע רעמפ, גײט םײן חאום אוט אדוימעט, נײט ארוט װי ־עט־רט ברינ־ נײט םײן חרוט פון סײן פעגסטעד און אװעק דורך נאבט און װינט. ריזיאט שטיא אזא נעזאנג זיך ווי א שיפא א״סדערװײט, און די סותיתדיקע שטירקײט שפיגט אין ׳שװײנן אירע רײך **0