Literarishe bleter · 1930-11-14 · 46 (14.11.1930) · p. Seite 864

?׳סעדזודיעע ג?שסעד 011. (841> 46 זײס 864 ״די גמינל־פארװאלמונג. װעלבע האט?יינמאל :״דט פארװעד- אייע אנגדבמעלנוע אויבצופירן זייער?אליםייבע איבעמ ווי מיבגלידעי פון ק-ייזן, מיםאיבעטער און יעדאקםארן פון צ־יטונגען פון א געװיםעי ריב־ םונג. יי״• ״די גמינע־פאױואלםונג, וויסנדיק אויםגעיייבנם, אז םיאיז נייבם פאיגעקומען קיין יבום פאל פון פא-םייאייםעי איינזייפיקייפ, און זייענדיק אינגאנצן איגעיצייגם, אז אזא פאל וועפ קיינמאל נייגם פארקומען, האם יאד זיד באראםן איבער דעם אויבנדעימאנםן פאייםיאג: דעדביי האם זי אוין) דער זיצונג פון דער פאיגאנגעעד ײאך, פאי דעם אפלייגן פון דער זאד גוליב דעם פעלן פון דייי מיםגלידער פיו א געזויםער פארם״, מודיע געווען די פארזאמלםע, אז דא ג״ם אין אונזעי הי פדץ. ״אזוי איז אננדגידן געדואין דעם הי א. *ערעםזועם בוונה. ווייל איך געהעי נייגם עו קיין יגום פאיםיי. אזוי עילם מען יגוין אין םיין פ־יי- ה״ם אלם מחבי, און קעגן דעם מוז איד פיאפדםםירן. ״נעמעױדיק אין אבם, אז מיין פאיהעלםענייג צו דעי גמינע־פאי־ וזאלםונג איז אויבהוליםלעד נאי א פאיהעלםענייג פון אן אנגעהופעלטן זװ זיין ברויפ־געבעי, אז אזא פאיהעלםענייג גים נייגם דעם ביוים־געבער קיין יגיס ־עב- אויס צו בעגיענעזון די רעבם און איבערעייגונגען פונם איבעפעי אויםער דעס אים און צייפ פון דער איבעפ, אז ב״ם יגליםן דעפ אפמאך מיפ העבער 20 יאר זװדיק, איז פון אזא מין :אגיענעצונג קיין יייד נייגם געײען, בעת :אבן יגליםן דעם אפמאך קען ני׳גם קיין מא־ דיפיקאזויע אדער דעדגענצונג אפהענגיק זיין בלויז פזנם ווילן פון א״ן גד, — האב איך דעיםים דעם בבוד זו• עיקלערן דער גמינע־פארװאלםונג, אז איך האב :ייגמ בדעה זיך אונםעי־װאיפן קיין יגום פון אויבן־אנגעװאיפענעפ יעגוי^אמין. מים געהעײקער אבפונג י, ל. פי־ין״. אזוי האם פיץ יעאגירם אויס דעם פיווו פון די אםימילאםאין *ו באיויבן ז״ז יעבם אלם ייד און םענם׳ג. ווי עם איז באקאנם. האם פרץ אויך יגפעםעד ץוםארק געיגםויעמם די וואר׳געװער ״די׳גע אסימילאםארן, הגם זיי זענען געווען זיינע ״בעל־ הךתים״ אין דער גמינע. זיין עי׳גםע ײענדונג, אין װערבעי ער האם פאילאנגם, אז די גמינע־ פא־װאלנו־נג זאל אין דעי אינםםױקעיע, וואב פא־פליבגעפ די באאמםע פון דעי גמינע, אריינםיאגן א פאיאידנונג, לויפ װעלבער עם איז פאױוערם די גאמינייםע :אאמפע צו פירן א פאיםייאי׳גע אגיפאזויע״ די גמינע האפ אפגעהאלםן א זיזו־נג און :אםיאבט דעם אנקלאג פ׳ז אדאלס פעיעםץ. װאם פאר א בא׳גלוס די גפינע־פא־וואלפונג האם אנגענומען — איז אומ־ באקאנם. אין דעם גמינע־איביוו איז אבעי פאיבליבן א ״זאפיםקא״. גע־ ׳ג־יבן אייגנהענםיק פון י. ל. פיץ ואין?וילי׳:). מיי ביענגען װ״םעי די גענויע איבע-זעצוגג פ־ן אם דעם איגםע־עםאנםן דאקומעגפ, װעלבעי באיאקםעריזיים פיצן און אויך די פאיהעלפני׳גן ז״נע זװ זיינע ״ברוים־ געבעי״, צו די גמינע־לײם. 1די ,,זאפיסקע״ איז פארעפנםלעבם דורך אונז א־ן ״פ־זועם ב־יװ און יעדעם״ ז. 214). צו דעי פא־װאלפונג פון דעי גמינע פון די ,,בפאיאזאקאניך״ פון דעם מיםארבעטעי פין דעם פאיוואלםונגם־ביורא ״זאפיםקא" אין דער ציים פונם װאל־קאמץ. האם די פוילי׳גע צ״פונג ״קוריעי -א־אנני״ גע׳ג־יבן, אז אין די רייען פונם קעמפנדיקי ״די׳גן :אזויאנא־ ייזם געפינען זיך זװויי :אאמםע פון דער גמינע-פאױואלפ-נג, און גי זיי זיבן פא- זיך םװין אן אנדעיע :א׳געפפיקונג. ״דאם פאיזייכע קערענדל פון בירגערלעבער פ־״ה״ם האם געםראפן או״= דעי גוםעי :אנק־עיד 1אין קיילי׳גן ״פ׳גארנאזיעם באנקיערםקי" ־— א -ילז א-י■־ אדאלס פערענוץ, דאן א באנק־םועי — :. מ.) פונם הי אדאלס פע־עםץ, און עם האס ארויםגעגעבן פיובם אין דעי־ פא־ם פון זיין בריוו, גע׳גײבן אין גאמען פון ני׳גם־דערמאגפע פעיזאגען פון דעי גמינע־פאי־ װאלםונג, אין װעלבן עפ װערט פאילאנגפ ארויםזיוגעבן א רעגולאמין, וואס פאױועים די באאמפע פ׳ן דער ייורא אנםייל זװ נעפען אין?ארםייאי-וע 5א,6,ט'*גע אי־כע׳פין. ״ורײי4. — עאטיװײט דעי הי פעיעמץ זיין געזיעדגעבערי׳הן פאי־ ־כלאג — זיי רועלן ני?זט קענעז זײן אביעקסיװ אין דע- באצױנג צר די אינבעיעפאנפל, יתןס ררעניז זיד צו זײ. געגייבנם דודך םעליקס פרידמא; צײכנונגעז פוז צװײ אויפפירונגעז בײ זיער ,װיל־ינער טרופע׳ ־עז׳עי — ך״ר כי.. װ״כערמ אד־ז צײטליגפ ײײםליץ — אייקוס מיים ארלעסקא — גיםבען י. מאנסדאד,־? — לי9ב־א י. קאםען — *באלקשנא ד. קירו״סיצעס ׳׳א כיעיעיה טיט העד״טערע $סכ;־י$£$ןליער״, רעזי״י — ר־יד ט וױיכעדה