Literarishe bleter · 1930-11-07 · 45 (7.11.1930) · p. Seite 849

4 זײס 849?יססר^ריש! 3?סםסר נום 45 /540) 9 ע ר אנםפלעקונג מהאט גע״עדט, געגאכע. געזועען אז; געטײנקעז. שװערע, קהינע רײד או; גיםטיקער נעפלאפא האב; דך געט״עט. אי; א געװעב פו; ציבט און :עפל האב; ארעדענם נעט־טעיר זיך באהאפ-ט; — או; פא־װניקע; אי; א תהום *; רוישנד־קער פר־־ד, װאם װ־נט, באנר־קט, דעייפריאוט או; צ־נדט די טריויער־א־יג; א;, װי םצאקערד־קע ריטער פאר ייאזדאט טרא;. או; ט־טאשאצ איז אצצד־ננ ־עטיצ נעװאד; אי; מייר א־; ארום מיר — נעצעבטעד רײד או; צ־דער — װי א םידאז׳ש פארשוװנד; זענע; כוענט׳ע;, װענט או; זאב; — און װי ם־טה האט דעדזע; דעם ברענעניד־ק; דאר;, אזוי תאב א־ך דערדע; ד־ך פצוצ־ם כו־ט אצע םײנע נצידע־ או; דײנע רייד, פארנוםען א־; דײ; יואכ;- דאם נרויםע װונדער איז געיצען: א־; אײ; אנט&יעקטער רנע ביםטו אצץ נעװאר;. א־ז כיהאב נאר ד ־ ך געזע;. ארום דיר — םו; גאט-געשיקטע — צאפיע; ד■ פאריאנגעז כ־יינע. װי פוינצעז הפקדד־ק, װאם זוכ; זיך א נעםט. אין דײן נעננװארט באהעפט; זיך אויפםנײ די ־צטיקעי־פון םײ; נײםט, צערייםענע פו; יאנג — און װידער װע־ איך גאנץ א■; פעםט. א־ך װער דער אײנער פא־ דיר אײנע — פון אצע װענן װעדט אײ; װענ — װו די נ־טסה טפר־יזט צום ציצ פר; איע ציצך באהעפטיונג א־; אײן סוד פו; צעבנם צװ״, װאם װעה אײנים — דערהויבענע או; ר״נע. נ ײ ל ע 3 ן םיר זענעז ־ט־־ז ביידע דא נעװע;, און םיר האבן זיך ׳טוין ציב געהאט — ביםט צוריקגעה־םע; אויסראםנײ, װי צום בוים קדםט דאם בצאט. :אנט איז סיד דײ; יעדער ריר און נװנ, װי נאנט סיאיז מיר אט דעיר •טטיצער טאצ — כאטש כיגײ דא פיעחעטע מאצ פארבײ און זע דיך דא סיערשטע מאצ מיר זענען שוי; ב״דע דא נעװען, אט דא, א־; שט־צן טאצ צעבן באדנ; שאף;עפיטערט דא און פארפײפט קעז אז; פוטער אויפן םארק. און אפשר, אפשר בי; איך נעװען א קינינ דא;, גרויס א■; שיטארק און ר״ך.— מיט דיר מײן קצי״נער קיניגי;, דא נעריטן, פאזע כױיך. נאר־װאם געװען, א־ז שוין צאגג פארבײ. א צעבן איז װ־דער אונז באשערט- פארפצײב; כיבין נאך קײנמאצ נישט געװען אזוי עצנט אויף רער עדד. ד י ל ע ע □ ע זי איז םארבײנעגאננען כוײן ײענ, נישט אומנעקוקט זיך אפיצו. זי איז פארבײנענאננען מײ; װענ אזא שטיצע — ל י ד ז/ײנעעד / ניז־יז^דק ד ע ז י ג נ 8 ע י ע איך האב נעהאפט, אז אט האם םעצד װעצ איך אצײ; בארענענע;, אצײן צעאקער;, פארזײען און אצײן באשנײידן, נאר אז עם איז באשעדט םיט פרעמדע זיך דא צו באנענעיגע;, א־ז װאם־זשע זאצ איך טו;? איך קא; דאך ראם שוין נישט פארםײד;. די נײע צײט איז שוין אזא; — א צײט נישט םער פאר דעם נאױון. דער סאציםט איז סארשטוםט, ,דאם ,װאדיט געהערט איצט צו די כאר;. האם סעצד, דאם הו״ז און די פאבדיק אין חעגט פו; קאצעקטױו;, דער יח•״־ איז א שרויף אץ א םאשין נעװא־;. אץ איך, א קצאנ צו מייר, א נרויסער, בץ נאך א זו; פץ נעכט;, װאם צעבט ם־ט חצ׳ום מער, װי םיט דעם צעכ;, דעם רעאצ;, כאר אז די װאר צװיננמ מיך צו אייר זיך צו םא־קנעכט;, איז מיצא ינו, װאס זאצ איך טו;? פא־פאצן 1 די װאר? תורא; װי װויצן א שרויף, א שרויף, א שרײפצ1 נ־שט םער קיץ ראד, נא־ רעדעד, ורעדע־;אנצ־ע רייע;! אץ דעם א־קעסטער אצע; — פידצ, פײקר, פצײט אץ פײפצ, — צו װאס באזיונדער? עס איז א צײוט■ פו; קאצעקטיװ; אץ נעשרײע;; דו פ״לסט זיך עננ? סע שטיקט? עס װיציט זיך זיץ באזונדעד? גו נ״, שוץ גײ] נישט;רעהט, נישט קצאג, עם װעט נישט העצפ; נארנישט 1 די נײע צײט, אויף װעצכע תאםט נעהאפט, װי אויף א װונדער, חאט מיטנעבראכט א נײעם םאחט״. ״מע טארנישט 1״ םע טאת־שט חצומען, — עם איז א זינד אנטקענן צעב;, אץ צעבן װיצט זיך, װײצ א; דעם איז דער חצום דאך נישט כדענרעך. נישט םער קיץ שפיבװעבס זײדענע, נאר קאדט און צ״װנט װעב;, א ראד צװיש; רעדער, א שהויף צװישן שרויפ; טעגצעך, טענצעך 1 און אז עם טרעפט זיך װען, און אז פון סויצ נײט אויף א קצצה, פארכאפ איך ז־ צוריק, װײצ שעצטין װאם? אץ שעצטץ װעמע;? איך צויף די נײע צײט נאך, װי א קינד דעם ־טאטגם פארע, אץ שעצט זיך, הצסאי איך קאן זי נישט באנעמע;. איך האב געהאםט, אז איך... נאר, װאם אייז מיט םײן ״איךי דער יחיס?• מע סוז דעם ״איך״ מיט אצטן בריבמארנ ערנעצװו פארװארםן. די נײע צײט האט ס״טנעסראבט פאר אונז אן אגדער מץ שציחות אץ שנײדט די ״איכ;״ מיט דעם מעסער אירס, דעם שארפ;. (פון בוך ״אויף גאםם ׳מועל״) * צעקנ״טשטע ברױו... פא־נעצטע בצעטער... די װערטער — װײט אץ נאנט או; גרא... און דער, װאם האט די בריװ נעשריב;, איז טער נישטא. פץ װערטער שטעצט זיך אויס א פנים — א שאט; װינט זיך אויפן װאנט. און אץ מ״ן הארץ ג״ט־אויף דעד פרייער פץ װײט; צאנד.