Literarishe bleter · 1930-11-07 · 45 (7.11.1930) · p. Seite 848

71'20ר8ר שס?7סססר נום. 45 (340] 9 'ײ? 648 דויק אײנלינן אין כעט, װי דארנפוך אויפן װינט! נו, שליסזל, װן>כ ױ.ן*ט דא פאכירט? — גאדגי־טט, — די יכעפכן זענען אלע װי איך האכ זײ איכע־נעלאזן? — •*. — טען דארף אפ״טד אר״נברעננען אין עטוב, װעלכע לעסע- לעך? — גײן. דער פאסטיך תאט װידער נעמאכט פײיגר, מיט א לאסטערן אין דער האנט איז ער א־דים צו די עעפסן; די לבגזז רזףט ש.ײן אנ- נער״״בן צו בארנײן, באצד איז ער װידער ארײן, — א פינסטערער יאר... דו זאנפט, אז נארניעט האטי פאפי־ט, אין דער צײמ, וואס אײן ע־ע&כ האט געתאיט א צװילינג ארן נעפינט זיך יט־ין אין אזא צ״טטאנד, װאכ זי קאן נאך אװעספאל!; און א צװ״טע יטטא־כט שוין אװעק, וױיל קײנער האט■ אויף דעפ קײן כ־״נקי״ אכט נ״טט נעיי״נט ן... כיתאב דאך דיד נעזאנט, ב י ל פ י ל ם, אז אויב עפעפ װי&ט דא פאםיזרן, זאלםטו קומען מיך ר.ופן; א״ין זיע, װ• דו תאםמ נעתאנדלט! — איר האט דאך געזאנט, אז צוליכן ױם-טזב, מענ איך כאפן א דרימל... תאב איך עם נעסון. — ױננערמא;, רעד נ״גזט קײן עזותדיקע רילד צו כעםערע פון דיר — אויב ני׳סט, װעסטו נאך שאריענד״קן דײנע טענ אויױ א תליה ן דו ביסט נישט נידצלאפן אט רי נאנצע צײמ — װען יא, ױאלסטו דארט נישט נעװען איצט ארויםנעקרקט דנרך דינם לאךן איצט קאנםטו אהײמנײ;. פר״טטיק-צײט קום צזריק. איך בין ש,ײן אן אלטער םאן; מענמשן אין מיינע יאי־ן פארדינען א בעפערע בא- האנדלוננ פזן דע־ װעלמ. אבער איך... נ—נא. איך מוז מיך אפתען אט אזוי נוט װי איך קאן. דער עלטערער פאסמיך תאמ זיך דאן צ״־נעלײנמ אינװײניק אין שטיבל, און ראס ״ננל תאט ניך נעלאזט נײן ארוינטערן בערנל, צום דערפל, װו ער האמ געוװינמ. (המשך קוםם) ם א ר ל א ג נ. לו ל ע צ ל י ז ער?ש דעדשינען א נ״ בוך. | :::: םראש. מאיר כאלאכאן 88 88 ײדד איז פױלן (מסודיעם איז עילדערונגען פון פארגאנגענע תקופות) 1 (םים 54 בילדער אייף 32 בלעםער) 1 איז בוך קוםעז פיל ארטיקלען איינגעם״לם איז 6 #•ט״לז: | ^^1. ראשים און סנהינים פון די אלטע םיפן. ^^2. פון אלםע קחלות. ■^3. *ו דער געשיכפע פון יידישע דרוקערייען אין יוילז. 8^4 נאםאלעייז■ ^^5. ײדי׳טע קונסט 81 6. זברונװנ *ים סוף קומען ביבליאגראפישע נאטיגז און הוספות. 340 זײטן, םיט פיל בילדער — פרײז סנ נילדן — י אדרעק: קאאפ, ״ביכער״, װארשע, נאלעװקי 2א, י צוליב אונזעד אסאליקער באקאנטשאפט — בעט מיך טע־ נישט 1 — דאן... טא גיב מיד דאן כאטש צו צװײ זאכן; אז אמאר תאםמו מ־ך ליכ געןהאט, און אז דײן טאן באגײמ זיך טיט דיר אפט שלעכמ נעגונ, אז דו זאלסט דיך דערמאנען אן יענער צײט, װען דו האסט פא>־ מיר געהאט א װא־עם געפיל. — יא, איך גיב בײדע זאכן צו — האט זי שװאך געענט- פערט — אבער אזא טין םודת זײן זיך רעדט קענן מיר; און איך יטװעך, אז דע־ אויספיר איז נישיט ריכמיק... — זאג עפ ני׳נ)ט1 דו ביסט דאך געקומען — לאז איבע־ פא־ םיר אל״ן צוצוטראבטן די אורזאכן פון דײן קומע;. דאכ קאן דאך ד״ר נישט שאדן ן קום נאך אײנמאל 1 ער האט נאך אלץ נעדר־קט איר האנט און געהאלטן זי ארומ- נענומיגן ב״ דע־ טאליע — ט, גוט, — האמ זי נעזאנט, — אויף אזוי פיל ורעסטו טיך שוין א־בעררעד;. איך וועל מיך טדעפן מ״ט דיד מא־נן בײנאכט אדע־ איבערפאדג;, און איצט לאז םיך ג״ן. ער תאיט זי אפנעלאז;, און זײ ־אבן זיך צעשײדמ. די העדצאנין איז ניך נעלאפן אדונטע־ן בערגל, א-ן דעד דיכ- מונג פון לאנד״טלאפ שײקפארעכט טודעמס. נאכדעב װי ע־ האמ טיטן בליק נאכנעפאלגט יװי זי פאו״עװינדט, האט ע־ זיך או־ך אומ- געדר״ט און אװעקנעשפאנט אין דע־ קעגנאיבערדיקע־ ריכטינג. און דאן איז דא אלץ װידעד געװארן שטיל און פוסט װי פר־ע־. אבעד בלויז אויף אײן מאמענט... װען זײ זעינען בײד־ע יטוין נעיהאט אינגאנצן פא־־טװונד;, האטי ז־ך אויף דע־ סצענע באוױזן אן אנדער גע״עטאלט. כ איז אננעקומען פון הינטער דיעם ט־־ל״טהא;. דאם איז געװען א מאנכפאדשוי;, פעפטיעיד געכ״ט א״־ע־ דעיד ע־יע- טעי־; אין ער האט געט־אגן יטטױול און יעפארן פון א רײטער. סון אט דער דעי־שײנוננ זענען נל״כצייטיק קלאר געװארן צװ״ זאכן; אז אט דע׳ד פאדש״ײן האט ד־ גאנצע צײט זיך צוגעקוקט צו דער באגענעני־ע פונפ קאפיטאן און ד• תעדצאני;; און אז באמש ער האט ,װאדש״נלעך נעתאט נעזען יעדן ריר פונפ פא־ל, אײנשליםנדיק אײך דאם אדומנעמען זיך, האט עד ז־ך אבער נעפונען צו-װײט אויף צו קאנען הערן די נישט-נאכניביקע רײד פון דער דאמע, — אדער, בכלל, װעלכע ׳נישט איז אנעדע װערטער. אזוי, אז פאר זײן אויג האט אט די כאגעגעניש געהאט אין זיך אלע םיםנים פון א צונויפטרעפן זיך פון ציװײ מיטאנאנדער א״נ״בטימ־קע נעליםטוע. פיהאבן אבער, פאי־שט־ימ זיך, געדארפט םארלויפן היפשע עמלעכע יאד ביז דאפ קלײנע פאםטוכל איז געװארן גענוג אלמ אויף צו ז״ן אימ־עמאגד זיך צו דערטראכטן דערצו. דער דריטעך פאדשו־ן איז א װײל געשמאנען שט־ל, טיף פאר- זונקען אין דמױנות. עד האט אר־בערנע־עפאנט דעמאלמ דעם פלאץ װיו עם זענען נעהאט געשטאנען די דאמע א־ן דער הער; ער חאמ׳ כאסדאכט דאפ אדמ. דאן תאט ער זיך אימנעיררײט און זיך נעלאזט נײן אין דער דריטער ריכטונג, װאפ איז נעווען אזוי װ״ט ווי מעגלעך פון אט יענע בײדע דיכטונגע;, װעלכע עם תאבן נעגומען ד• צװיי כימשמועםער. זײן װענ האט ז־ך נעצו״גן צום ־כאפײ. אי־ן מיט א פאר מינוט שפעטער האט מען שוין נעקאגט הערן דאם האפקען זיך פ־ן א פערד אויף דער פראסטיקער פלאך פינם ים-שאפײ; פיאיז װאס אמאל געװארן אלץ שװאכעד, ביז םיאיז א־נגאנצן אװעקנעשטארבן סא־ן אויער דאכ ײננל איז נאך אלץ פארבליבן א־נװײניק א־ן שמ־בל, מיטן פנים נעװענדט צום מדילימד־אן — אמ פונקט װ־ עיד װאלט דערװארט, אז איײף ד־עו־ םצענע זאלן זיך כאװײזן נאך שו־שפ־לער... נאר מער האט זיך שוין קי״נער ני־טט כאװיזן. ער האמ קוים געװוסט װי לאננ ער איז אט אזיײ גדעמאנען םיטן פנימל צוגעקלעפט צום קוק-לאך. פון ז״ן ׳סריוימע־ײ איז ער גראב או־פגעװעקט נעױארן דורך א געשמאק; בוכטשע אין פל״צע אדײן. אן ד־עם באקאנטן טעם דערפון האט ער, פארשמ״ט זיך, דעד־ קענט דעם אלטן פאסטוכפ שטעקן. — א בראך אויף ד״ן ױננ לײב-און-לעב;, ביל מילםן דו האסט געלאזט דאם פײער אויםגײן — און דו װײסג־ו נאנץ נו׳ט, אז א־ך פארלאננ עס ז׳אל תמיד בדענען \ כיהאב טאק־ע נעטייאכמ, אז עפעם ׳װעט דא טיט דיר שוין פאסירן 1 כיהאב נישמ׳ מער נעקאנט