Literarishe bleter · 1930-10-10 · 41-42 (10.10.1930) · p. Seite 783

4 /ייע 783?יס^ד^דיש! *לעסער נזס. (336-37) 41-42 * מײז עלנמ נעמיש, װי א םידצ — איז!>יער דער םידצער נעעשן*רבז; שפילן דיגע שטויבעלעך נינונים, װי הוםטנדיהע קראנקע צונגען, װי אסטםע־צײדנדע, אין חארבסט. 'שראל אשענדארף /?עםבערג חגא איז שטאט סאיז חגא ה״נמ אין שמאט, א םר־מארנ;, װי א ׳עמיצ, ױײס, געצאקט צעמעצע תניט צוםוסנס גאמ גןצויםטערם שװימען, יװי ש־פ; א ־־ ימיס בצאע פון £־ומע נעואננע;. די מוטער סאר־א איז מיט ביומענקרענץ םירפא׳־ביקע באהאנגע;. און נישמ װי תמיד נאד איר קינד א־ן װײםע װינדערען־ אויפן ׳שויס, נאר אצע קינדער אין קויטיקע טראנטעם קושם איד באיק אוים. די יזלפאנסן םיצן, אז דאס געצט ב״ ז־ך זײ ווי אייעקאריאטן ברענט, בײ די חזרים-קײרעדפ עפעם ציטערן אװי שװאך די בצוטרויטע הענט איבער איעדנם קאפ צעשטראלט זיך אזא ציכטיק, אזא הײציק ראד, װ״צ ס־איז חנא הײנט אין שטאט. ס איז חגא הײנט אין יעטאט. און א פארנאכט, װ• א שװארצער בוה״ זיך צעװילדעײעט האט אין שענקען האכן שכורים נעבראכן נצעזעך, נעבראבן טישן, נעבראכן םון האצז, און נעשטעלט זיך אינמיטן רער נאס פישן סאצדאטן האבן זיך םיט א מײדצ םון א זיבעצן יאר געדיננען, און זי האט געקװענקצט זיך: אביסא צופיצ אכט אזעצכע ױננען אין א טונקצ נעםצ האבן יאטן א פארבײנײער בארויבט און דערשטיקט א שבו.ר תאט זײן שװאננערװײב נעשצאנן, וי אין נאס אראפנעשיקט אםיצו אויח איר דער סטערװע קענען זיך טרעפן בעצנים נדאד, װײצ םיאיז חגא הײנט אין שטאט. און — תויב זיך א געצײטערטער םון 8ײן; נאט, םײן נאט, םאר װעםען סנײ אזוי אין שװערן לעבנם-ש&אן — כיבין נרײט אויח זיך צו נעסען אלץ װאם איז פארהאן — מאר ליב, נאר בוח, כוח ניבן... אזא נדן גליק דניאל לייבלען. פאראן אזא םין נליק, ײאם איז מיר אומבאקאנט: א ליבע פדוי, א קינד, א שנײ־װײס בעט נעבעט. א טישל, שטולן צײײ, א ביכער-שאנק בײם װאנט און װארעפ, זאפטע הו, פון זיםער, שטילער ועט... ק״ן בעסערס איז נישטא, קײן שענערס — נישט פאראן ווי — שטײן בײם װינל, זע;, דאם קינד א שמײכל טון, ײי סישטהאלט די סרוי סאר נליק און ציט צום װינ דעם מאן און אלץ םימ ז״ אין שסוב איז םול מימ ליבט און זיון... םאראן, דערצײלגז מײן םרײנט, אזא מין טײער נליק, װאם ה״ס£ סאמיליען-נליק און םיאוצר איז; דאם קינד; םאראן — נאר כיהער נישט מער, עם בלאנדזשעט אום סײן בליק און זוכט מיט היסטיש צער פון נאס די װאנל-הינט... חײם לײב סדקס / לאדז ג ע װ ע ז זײערע אויגן שנײדן רורך דאס הארץ פון נאבט, און לאזן נישט שלאפן — אײן פלינל טוקט אין ים זיך א״ן, דער צװײטער — אםן. אונזער שיח שנײהט דעם ים, ײי שארםער מעםער — פוטער םירענען רעװען װיילד, װי סטאדעס הוננעריקע װעלח — סעװען-סלינל פאטשן שינייל — העלחן ב. ק ל ע צ ק י 1 | | פ א ר ל א נ שוין דערשינען דאם בארימטע בוך: .0).0>.0).0> י א ג נ י ע ו ו ב יקא ל^ טאגבוך .© 81> דאס פוז האםטיא ריאבצעװ יידיש: ניטל סייזל. ״ 191 אין 2 בענרער סיהאט עמעץ זיך מװײנט מיט יאמערלעכע קולותי רויכן שװארצע שפר״טן זיך װי פלינל םון׳ אן אדלער. נעװען זענען שװײגנדיקע — הוננעריקע קרבן-עולות״ באזיוננענע צום עחאטן יזאל פון ריכטער-קינינ באדלערן זה-אונטערגאנג אויפז יבש ש־םעליא־, ש־םעלעך םון נאלד, א־ך װאלט אין א־יך פא־ן איצט;עװאלט זיך װינן, זיך װען אז.־*, װי ס׳װינט אויף א זאנג זיך דער טוי שיסעלעך, נעמט מיך אױײן — װעלט — אזוי גרויט, אין-אזוי קלײן. ערשטער באנד: קאםםיא ריאיגעװ אין *ול *ײ״םער באנד: קאסטיא ריאבזועײ אין וװז. 620 ז״םן.-*ר״ז 18 גילד בוכהענדלער, ביבליאטעקן ראבאט. .28 1^1 ,#/<ד523ז3^ ,'׳מ1£־1ס8¥,, 19ס1ם1ב1)61ק8 מײז עלנט געמיט ווי א פידל מײן עלנט נעםיט, װי א פידל, עס װאחט נאד אויױ פינגער — װאם װעלן א צי טון א סמיןיםטיק און םױועלן נינוניס צעםליען, װי פונקען סון מײדלשע אויגן — . - נ אין נוריען *רסרילינג.