Literarishe bleter · 1930-10-10 · 41-42 (10.10.1930) · p. Seite 782

?רססר6רר?2ט בלטםער;■<״ (336-37) 41-42 ,זײס 782 בלעטער־פאק- בלעטער־פאצ, בצעטער־פאצ, זענעז סײגע ילירער הײגס, ג ע הארבסטיק ברעטער-פאצ... יאנן זײ זיך נ$ך די גײער סוציען זיך צו זײערע פיס, רןו׳&ן ז״ערע טריט #ון בעטן רחסיס: — טרעט אונז נישט, צעטרזמז אונז גי׳עט, װי מ*צט איז אונז, נעפוטאענען — סיר זוכן אוס רי בצױנגס-צײט, די פרײדיקײמ פון קינדעראעך, װאס זאצ; אונז צונויםגןצויבן .און פאעסטן אונז פאיפצעכטן אונז אין ׳סװארצע, בראנדע צעפעא׳נך, אויף גאי--געראסטע קעפעאעך און נײן אזוי סיט קרענצעיעך סיט צידעצעך אין בצעטער-פאא... ברעטער־פא?, בצעטער־פאצ זענען סײנע צידער הייגט, רא־בבט־ק באעטער־פאא... א ד־יד פאר היבט אײך, בראנקנדע הינט אין די גאםן — ם׳נעשר״ פון ס״ן ערנט דעדצײר איך, א״ך, בצודנע אויך װיגטיקע דרויםנם — טײן?עבן, סײן הינטיש — בא׳םריבן; א דיכטער פון אוטעט און בענק׳עאפט אין אײנזאומער װיסטוקייט — אײך סייצ איך מײן צוטרוי, סײן מענט׳עצעכע ריבע, ני׳טט תאבנדיק װעסען צו ריבן... םיאיז נאענט אײער מעגטשרעכער צער טיר פון אײערע הינבזי׳עע אוינן, װאם נריען אין שטוסקײט פארנאםן, מיט םײבמקײט, װי טרערן מון םירן, אזן :אענט איז סיר אײער סק5*װט׳טען און ם׳װײנען און נז־װאיען צעצויגן באנאכט הינטער נזוירן און טידן און ם׳ביצן צום היסר און ס׳ביצן... כיבין אױך אזוי הײמראז און הפקר, ביבין אויך אזא װאגרער אויף זוענ;, כ׳בין אויך אזוי ׳::טום, אזוי היגסי׳ם װי איר אין די נאםן געטריבן; כיהאב אויך אזוי סורא פאר ׳כטײנעד, כ׳טראנ אויך אזא בר״ק, װאגז װיר סרענן: — וװ סדט םען אהין זיך טיט ריבז^ נישט תאבנדיק װעסען צו רינן... א תפלה גאט, מײן גאט, צו װעמען בישיק מ״ן מאו־גן־רויב א<ן אמבט-דאגק פאר יעדן טאנ פון — זײן; נאט, צו װעמען כ־שיק םײן א״נזאב שטיר און פרום נעזאננ, װען כקושי פון דריערד דעפ שטויב אפשר װעט מען מיך פארשטײנען, אבער איך װיר זאנן אםן מײנע םײנען. ר י רינע איז אן אלטע נ״ע שטאט אזא ־י, בײ ז־עס ים דעם באקטישן און בײ ךע־ מוינע, און א חוץ אויך בײ דער ״א״. גאנץ באזונדער איז א שטאט נאך דיגע — נישט פאד הינע. םן הםתם פ־רט עס או־ך דער ים ע-געץ אין זײ.; טיפן הארץ, א־ן דערסאר װעט עד נאך קומען זיצן דא מיט מ־ר אין ״אסטא שװארץ״ *) און אז או־ף טשעקאװע, רעבן אונז בײ שאר מ־ט קאוו^ ק־טט אויך טרעפן זיך די דװינע מיט דער ״א״, װעט די נאגצע ״עמינראנטשינא״ זיך צערײפן ריעטן פון די בװאריענדיקע װעצז צום קאפעדהויז שװערן. או; פו; דארט׳; — טויבע פון דעם װאפעױעאר — צום פאיבר־בענעם דענקמאל-פ־עײעםטאר פו; אראפנעתאקט; צא- אויפ; בדױו־באם-בוצװאר... אט אזוי רערר״זט פו; אצע עמינראנטן, װער א־ך נ״; אנקוק; נאכאמאר די קאנט; בײ דעם ים, רי דװינע או; די ״א״. רינע אױ א; ארטע נ״ע שטאט אזא. *) א סאפידע־ קאפע־וזױז אין ריגע. י. עיעעיעדביק^ןן /;;יער־עע איז האפן שיפן נײען, שיפן קומען, אנקערס קאזן זיך אראפ, קימענם פײפ;, רעװען, ברומען, פאםאזשירן שטײנן אפי• סירויפן אן די האפן-טרעגער, װיקרען אפ פון רעגדן־שמו־יק, אײרן װי די װירדע נענעד מ־ט א ריארם הין און צוריק; שרעפן צאםטן, קאטשען פעםער, ריזן־בארעמם און געפעק, װענט פון קאסטנם װערן נרעםער או; — מײן עננשאפט אויפ; ברענ... ניפיצ זיך אײנזאם און פארראזן װי א בראנדזשצינג אויף יאריד; כיבי; מקנא די טאטראזן — זײערס איז ראפ פרײפטע ציד...