Literarishe bleter · 1930-10-03 · 40 (3.10.1930) · p. Seite 765

.?יסעדאדישש בלשסשד נוס. 40 (335) זײם 765 און #5(זט זיך אראפ אויח איר, האטיענקעס, ימיפ, אץ י)5ײבט איבער צארט אירע האר, ״אך, קאטיענקע, קאטיענסע, א טרוים האט םארשטעצט םיר דעם װענ צו דער ליכטיקער װ#ר, און םרענ נישט, צי כי5יב דיך און םרענ נישט צי נישט, און ני׳פט דעם זונטיק מיט רויך, און איך װע5 םיר א5ײן... םארנעםן כיהאב' גצויב, אויםצובערשטלען בײם קאשטאן דעם בויךן און קאטיע ב5ײבט שטײן, װי א װערבע בײם טײך, םארעצנט א5ײן בײ א פ5ויט, די שםחה שוין אוים... נישט נעזען נאר װען... דער פיצאץ פארן ק5ויםטער טויט, נאר נרודקע5עך ברוינע םון פערדישן ננוי, םון הײ און םון שטדוי ב5ויז א ם5יד א צײדיקע, צצמשע היצצערנע שטעצ... און א פצעשיצ — אן אויםנעטרונקענע 5יד... דער פריץ זאצעסקי האט ציב, אז א פערד זאצ אים נצאנצן — א שטױועצע רײן, די פעצ אויםגעבערשטצט, די םעצ איז אויםנעפוצט, װי זײן םאםעטענער םרענטש אצײן. און םירט דעם שפאציר-םערד װען מארקא אים צו, כאטש שפיגצ זיך אן אין דעם שפאק, און טרעםט יגראד דער פריץ איז גוט אויםנעצײנט, איז פון נוטםקײט מיט דער בײטש א קנאק, און נאט זאצ באהיטן, װי ער היט עם נישט, אזוי שטענדיק. צו דער צײט אזוי, אפט אויר דעד צינקער זײט אויפגעשטאנען דער נראז, דעם פויערם די אײביקע שטראמ איז די םט״נע נישט מער, װי א ברודיקער שטאצ צו אצדע און שװארצע יאר, דער רײנםטער צאשיק, דאם שענסטע םערד — א ביאטיקער חזיר, און נאר, און מארקא א חונט, א םוקין .םין, א נארישער, פערדישער קאפ, און שמיץ, װי א האגצ אויןז א קארענעם םעצד — אויױ זײן בראנזענעם רוקן אראפ.. די צארטע פאני מיט די הײציקע הענט מיטן בצויען, אײדעלן בצוט םאר איר איז דעד פריץ — א טאטע, װאם םער?.... פרום אזוי, מיצד אזוי, נוט, און מארקא װאם איז דען — א פראםטער כצאפ, א פורנאצ בײם טאטנם פערד מיט דצאניעם צװײ נראבע, מיט פצ״צעם צװײ װיצד און מיט א ריח םון פריעד־ק ערד נאר קאטיע די שיקםע מיט דער הויכער ברוםט און םי.ט הענמ, װי צװײ צװײנן צעבציט, פאר איר איז דער פריץ א נואר און שוין... אן אבזר... א םארשאצטענער דיד, און מארקא?ן... דאם הארץ איז דאך װינציק םאר אים — צו שטרעקן דאם צעבן אצײן, מארקא, װי דער װײכער װאצקן צארט, מיט א נשטה, װי א קרענעצע רײן טארקא, אז ער בערשטצט דער פאנים םערד, םארחצשט די האגט אויף דער םעצ, און םידאכט זיך אים, מארקאן, דער פאנים צײב םון אונטער דעם זײתם צעהעצט, דער פאנים נעכאציעטער שװאנענהאצז, דער פאנים צװײ פוכענע הענט, די הויט אזוי פרום אויף איר הײציק נעזיכט און רונד אזא םײער, װאם ברענט אט פונקט, װי אויםן ביצד איבער דעד מוטערם קאפ... און פצוצים דער חצום איז אוים, דער פריץ צעױשעט, דער פריץ אין כעם — אין זײן נאנצער רציחישער נרויס; הײ, כצאפיע, װאם שצאפסטו, דו הינטישעם בצוט... אזוי נאר דעם פריץ גענארט?ו א אוישטשע דער כציסט... נו ניכער דאם םערד, דו זעםט נישט, רי פאני װארטן און אז מארקא שטעצט אונטער נעשצאםענע הענט פאר דער פאנים נעטאקטער פום. פאדכצעעמ םינעפ״צ אים אריבער דאם תארין אוןשפארט זיך — א קװאצ — םרן דער ברוסט, מיט א שטארקן װײן טוט א שצאנ אים אין שצײף, די אוינן װי אין בצענד צעמישט את םיפרעסט זיך אײן מא-קא אין רער פאנים קני מיט א צאננ, או־סגעחצשטן קוש. ערשט םיװעקט אים אויף, מארקאן, א שנײד פון א בײםש, װי א ברי אויף דער נאקעטער הויט, אויםן רײטםערר די פאני פארשיט װערט — א נעטש, האצב-צעכעדיק זיצט און האצב טויט און םיפײערט דער פריץ א שמיץ נאך א שםיץ... זאנ ״סװאצאטש״, װאס האסטו נעטון?ן — עך פריץ דו פריץ, דײן טאכטערם נעשמאצט, װי אין צוימערן הימצ — די װן. א כװאשטש נאך א כװאשטשטע.דו םערדישער עק. בעט מחיצה ײ, סוקין םיןן״ — — עך פריץ, ד״ן טאבטער האט אוינן צװײ קצאר, נאך דײנער פון בצויען באגין..." א קאפ נאך א קאפע.די בײטש טו א קוש. און זאנ ביזט א שכור, א כאםן —״ — עך פריץ, רײן טאכטער איז םרום װי א טויב און רײן װי א פשוטע צאם... דער פריץ צעױשעט... דו הינטישע פעצ, זאנ. װי א הונט אז דו ביצםטן דערי פאראבעק האצב שוין םארשמיםן צום טויט, נאך פציםטערט און בעט אזוי שטיצ; — עך, פריץ, דײן פאני זיא שטיק פון מײן הארץ... דײן פאני מײן צעבן אצײזו און םישצאנט נאד דער פריץ צעױשעטעדהײט, נאר מארקא נישט ענטםערט שוין מײן... םארצאנ ב. קצעצקין, ווארשע ערשט דערשינען ױםף סירםאן איבער שטאלו ארז שטײז פרײז 4• זלאטעם ב2 1ז1ע\316א ,3׳װ$23ז¥3\ ,"£8א8¥0״ .12זז6ק5 13.196 .0 .>1 .8 װילנע םארלאג נ. קלעצקין, װארשע — — ערשט דערשינען: — בײניש זילבערעטײז 0 כ ד 1 י (רןמאן) פרײז 5.60 גילדן ״ .ב1)61ק5 23 1£1זװ6(3א ,3ע\$23ז¥3\ ,״ק8¥08£