Literarishe bleter · 1930-10-03 · 40 (3.10.1930) · p. Seite 763

זײס 763 7רסז1ר$זר'שס?7זזםזזר נזם. 39 (334) איפן א צאנגן, צײדנ׳טאפטצעכן הו׳ם. און אין םיר האט עם אויםנע- ׳טריעז, אויםגעװנגען און אויפנעױבצט. איך בין װידער ױננן װידער ׳וננן װי האבן דיר בײדע געצאםט- מאדנן דארך איך בײ איר זײ;. ביז הײנמ האב איך נעבענקמ נאך מארנן. ה״נט האב איך פאר אים מורא. הײנט װיצ איך אים ני׳טט. איך ציטער, אז איך װעא ד א ך נײן צו איר. װוהין װעט עס פירן? װער איז זי? װאס איז זי? צו װאם איז עם םיד? איך האב שוין גרויע האר, און א גרויםע טאכטער כמעט אין אײן עאטער מיט איר. ירוי׳טט ני׳טט דאם פאפיר, מימ װעאכן איך האב ראם פענםטער פאר׳עטאפט? אמת, עםעצער ציט און צופט עם. צי איז דאם נייטט ןי יטװארצע קא*ז?ן איך ׳עפריננ אויח און אוױי צום פענסטער. יא, די ׳טװארצע קאץ האט ארויםנע׳טאעפט דאם פאפיר און ׳טוין ארײננעשטופט איר קאפ אין דעם אאך. א, יעצט װעםטו נייטט ארײנקריכןן איך אי״נ ארויך מײן האנט אויך איר קאפ און דריק און רריק מיט מיין נאנצן כח א, איך .ױעא זיכעד ארױםדריקן פון איר דאם ביםא קעציש אעבןן... דאך... דאך... װי ׳טטאדק זי איזן... זי ׳טפאדט זיך אן אויך אירע ם׳סאעך און ׳טטופט זיך אאץ װײטער דורך דער אאך און אונ- טער מײן האנט. אט האט זי שוין אירע פאדעד׳טטע םיסאעך אויף דער זײט שויב... א ׳ערעק... א יטרעק פאאט אויף מיר אן... עס װערט מיר קאאט און װארעם... איך הויב אן צו רופן... פוי, װאם פאר א שװערער חאוםן װי עם קאאפט מיר מײן הארץן איף גײ צו צום םענםטער אינדרויסן רעננט עם נאך אאץ, און עם איז ׳עװארצע נאכט, און אויפן נעזימם אינט רויק צונויפ- נעדרײט די ׳טװארצע קאץ. איך אײנ צו מײן הײםן קאפ צו דעד קאאטער שװב אין בין אננעפיקט פון אײן הײםן װונטש׳: זאא אויך דאם אנדעדע זײן באוױ א שװערער חאום. און איך שוידער או אז... מארנן — מארנן — מארנןן... םאראאג ״טריאננא״, פאריז אויםשאיםאעבער פארקויח קאאפעראטױו ״ביבער״, װארשע ײדז - קינםטלער ־ מאנאגראפיעס (מיט פיל בילדער אויןז ספעזויעלע בלעטלעך) קעניג א. — קאםיל #יסארא ערענבורנ — נאטאז אלטמאן א. באזאער — אינדענבאוס טאפאם זשאן — םאריץ גאםליב איכטענשטײן י. — ש. היר׳סענבערג קאפמאן — װאלקאװיטש נאטיע 0. — א״גען זאק קענינ אעא — םאקס ליבערםאו זשארזש װאאד — ליפשיץ אעװינםאן אנדר. — לוםשאנסקי שװארץ מ. — אםעדא טאדיליאני זשארזש װאאד — חײס סוטיז שארענםאא — פאסקיז קאן נוםטאײ — פעדער םעאז םאאר. — םשה קיסליגג װארשאװםקי עוזר — קרעםען טאםעא י. — קאפטאן איכטענשטײן י. — מארק שאגאל פרײז פון יעדע מאנאנראםיע — 8.60 גילדן. — בוכהענדלער — ראנ*ם1 — אדרעס פאר בריוו: 23 1}|ע\316א ,3׳\\523ז3)\\ .2ג>ז6ק5 אדרעס פאר געלט: 13.196 .0 .? האט מיך ארומנענוטען און א װארעמק״ט האט אדויסנעשטראמט פון איר און ארײנגעװארפן טיך אין היץ. זי האט א פאר מאג ארויפגעלײנט איד האנט אויף מײגע מעד נרויע װי שװארצע האר— די פרעכע קאץן װי אזוי האט זי זיך דעדװעגט? װי װען מ״ן םריי װעט ארײנקוםען און װעט עס דערזען? זי האט באמערקמ םײן פארננבעסן בליק צו דער טיד און אויפגעלאכט. זי האט נעזען מ״ן פרוי אװעקגײן, האט זי נעזאנט, מיט א ױגנ מײדצ. איז עם מ״ן מאכטעת זי האט מיר דערבײ גע־ נלעט מײנע גרויע האר און נעקוקט אויף םיר םיט אירע טיפ׳ע אוינן, פול לאםקע און םיל באגער. און זי ניט־צו מיט איר טיפער, םאמעט־באצוינענער שטימע; ״איך האב םײנט שריםטשטעלער־ פרויעןן״ און זי זאנט: ״א קינםטלעד דארף נישט זײן פארהײראט. ער רארף ז״ן פרײ — פאר אצעםען און פאר יעדער..." איך שװײנ באדײטוננםפוצ. װאם זאצ איך איר זאנן? איך מוז זײן פארזיכטיק םיט איר. זי האט אננענומען מײן האנט און באטראכט מײנע פיננער. זי האט זײ נעהאצטן צאננ און צערטצעך, נעצאסטשעט זײ מיט אױ־ע צאננע און װארעמע םינגער. איך האב איר דאן נעסוזט רעדן װעגן מ״ן שאפן, און אירע בארירוננען זענען מיר ריזיק אננענעם געװע;, און איך האב געדעדט װארעמער און פר״נטצעכעד, כדי זי זאצ םײן האנט נישט אפצאז;. פצוצציגג האט זי זיך אײנגעבוינן און א קוש נעטון מיך אויף די ציפן, איגמיטן פון א זאץ, אינםיטן פון א װארט, און װי א בציץ איז זי םארשװונדן פון צימער. ידי קאץן — די קאץ איז װידער אר״נגעשפרונגען אין ציםער. װידער, נאטידצעך, דורכן קצײנעם צאך אין דער ש\יב. איך שיצט און פצוך. יעצט אבער װעצ איך די דינסט נישט אר״נדוםן םער. איך מאך אויף דאם פענםטער, כאפ אן די קאץ םאדן האצז און שם״ם זי אדוים אין גאם םיטן גאנצן כוח. איך זע נישט, װי זי פציט, אבעד איך הער איר םאצ, װײט עדנעץ, אויף די הארטע שטײנער. נא, יעצט װעט זי םארזאנן א צענטן צו קוטען, אויב זי קאן זיך נאך איבער־ הויפט באװעגן. איך שצים צו האם פענםטער און אטעם םרײ אויף. אבעד דאם צאך אין דער שויב מוז מען דאך פארשטאפן. װען עם װאקט נישט געװען אזא דדויםן און װען עם װאצט שוין נישט נעװען שפעט, װאצט איך נעשיקט נאך א נצעזער. אבער יעצט מוז מען עם מיט עטײאם פארשטאפן. איך קיק זיך ארום אין ציםער, נעפין א צײטוננם־בצאט און פארשטאפ דאם צאך. יעצט קאן איך װײטעד רויק זיך אפגעבן מײנע נעדאנקען. א קוש, א שפרוננ, םארשװונדן — זי איז נעקומען אויף מארנן. םיט אידע טיפע אוינן און איר מיפן קוצ און איד זיננענדיקער ױננטצעכקײט. איך האב מ ו ר א נעתאט םאר איר קומען, געװאצט האםן, או זי װעט נישט קומען, און מײן הארץ האט אננעהויבן שטארק צו קצאפן, װי איך האב זי גאר דעדזען. זי איז װידער געקומען, װען מײן פרוי איז ערשט אדו־ס פון שטוב. האט זי זי אפגעװארט? װי צאננ האט זי זיך ארומנעדרײט םארן תויז? איך פרענ עס זי, און זי צאכט. א, װאם מאכט עם אויםן זי האט נאך םיצ מער געװארט, ביז זי איז צום עדשטן מאצ געקומען צו מיד. דער געדאנק מיטן מאגום- קריפט איז איר נישמ אזוי צײבט אננעקומען. אבער — צי װאצט איך נישט בעםער געװאצט קוטען צו אית זי האט א ציפער פאר זיך. זי קאן אויםנעמען װעמען זי װיצ, זי איז אוםנעשטערט. זי האט עם נעזאנט אזוי פשוט. אזוי זיס, אזוי אומשוצדיק און נאטידצעך, םיט איר טיפער םאמעט־שטימע, און אידע טיםע אוינן, און איר נרויםע ױגנסצעכקײט. איך ד״אב געװאצט זאגן: נײןן איך האב נעםיצט מיט מײן נאנצן װעזן, אז איך דארף זאנן: גײ;. אבעד אין דעד אײנענעד צײט האב איך געװוסט, אז דער קאמף אין אן אומזיםטער. זי האט עטװאם אננעצונדן אין מיד, און איך בין נאנץ םײער, און ברען, און ברען. איך האב איד צונעזאנט צו קומען. זי האט מיך ארוםנעכאפט און ארויפגעדריקט סיר אויף די