Literarishe bleter · 1930-10-03 · 40 (3.10.1930) · p. Seite 762

?'ם9ר$ר'ש3 013. 39 (554) 9 וייפ 762 איך צאז זי ארייז איז צימער. זי טרעמ *ר״ז ביז אינמיטז, הויןט זיך ארוום, קויןט אהין, פון װאנעז פיין פרוי איז אייערנעכטן ארייננעהופען, װענדט איר טיםן ב?יק אויף פיר, נעמגדיק זיך א שטוצ, אוז רעדט ארויס מיט איר טיפער, װי מיט םאפעטיבאצוינענער טטי- פע: ״האט איר איבערנעצײענט פ״ז מאנוםעריפט?״ איך װיצ איר זאנן דעם אפת, אבער איך דערפיל, אי איר קאן זי נישט אװעקטיקן םון מיר אויף שטענדיק, אי איך װי< זי זאצ נאכאמאצ קומען צו מיר, און איך ענטפער: ״געצייענט, אבער נישט איבערנעלײענט. איר װעט מיר מוזן אכטשולדיקז״. ״װו זענט איר שטיין געבאיבן?,׳ יא, װו זאנס מען איר, בין איך שטיין געבציבן? ״איר האט נאך אפשר נישט אננעהויבן צו צייעגען?״—םרעגם זי, װען איך ענטפער איר נישט ג5״ו. איך פארזיכער זי, אז איך האב יא נעלײענט, הויב איר אן צו דערצײלן דעם אינהאלט און פארראט זיך פיט קענטשאפט םון דעם םוח. ״האט איר דאך איננאנצן שוין איבערנעלייגטן״ לאכטי זי. איך פארענטפער: יא, אויבערפלעכלעך, מעד דורכגעבלעטערט. און זי זאנוט מיט איר טיפער, טיםער שטימע: ״א, אזוי טיך איז מיין װעדקל נישט, אז איר זאלט עם דארפן לייענען צװיי מא< איר קאנט מיד זאגן אײער מיינוננ. איך װעל נישט װיינען, װען טיין װערקל טויג נישט. איך װיים אליין, אז עם איז נישט פיל װערט. און װעגן מײן נאכאםאל קומען צו אייך, דארפט איר זיך נישט זאז־נן. איך האב נעבראכט נאך א מאנוסקריפט, אויפגעשריבן פאר די צװיי טענ״. נאט, װאם איז עם? םוי, װי איך האב זיך ועדשראקןן די שװארצע קאץ איז אריינגעשפרוננען אין צימער. איך קוק זי אן מיט שרעק. און גאר ביםלעכװײז קוסט אין מיר אויך די פארװונדערוננ: װי אזוי איז זי אריינגעשפרונגען? דאם פענםטעד איז דאך נענעמאכטן איך גיי צו צום פענםטער. די קאץ דריקמ זיך צו דער זואנט אונטן ביים פענסטער און קוקט צו םיר ארויזי״ װי זי װאלט זיך געבעטן, איך זאל זי נישט ארויםװארםן. איך הויב אויף דעם םאר- האנג. באטראכט דאס םענםטער. דאם איז צונעמאכט און צונע- שלאםן. איך באטראכט די שויב; יא, אונטן אין לינקן װינקל איז א שטיקצ אויסגעבראכן. א קל״ן שטיקל, בילרנדיק מיט דער ראם א דרייעק. און דאם נלאז אויפן צעבראכענעם פלאץ איז פיט א םך אומנל״כע און שארפע, קראצעדיקע שפיצן. װען איז די שויב צעבראכן נעװאר;? פארװאם האב איך עם פריער נישט באטערקט? פארװאם האט עם קיינער אין שטוב נישט נעמערקט? ׳, און װי איז די קאץ דורכנעקראכן? די נרויםע, ריקע שװארצע קאץ דורך דאם קליינע לעכל? זי האט זיך נעםוזט צעקראצן די גאנצע הויט. איך װיל זי באקוקן און װער אויף איר מלא רציחה. איך װיל איר נעבן מיטן פוס און באשלים ארויםצװוארפן זי צוריק אין רענן און םינםטערגיש. כאטש צוליב דעם קליינעם נעלן זיגנער, װאם זיצט ביי טיר אין א מעשעגעם שטיינל אין אן אנדער צימער. אכער איך אליין װיל עם נישט סון. איך װיל זיך נישט אנרידן אן דער נאסעד קאץ, און איך בין זיכער, אז איך װעל מייגע הענט איינריכטן אין בלוט. איך רוף אריין די דינםט און היים ארויםװארםן די קאץ. זי פרענט נישט, װי איז די קאץ ארײננעקומען. זי איז זיכער, אז עפע- צער האט ארייננעצאזן די קאץ, און װאצט נעװאצט־ װיםן, װער איז דאם אזוי אומפארזיכטיק נעװעזן. איר ערשטער נעראגק און נרויסע זארג איז דער קציינער נעצער זיננער, װעצכן אצע אין שטוב האבן אזוי ציב. זי כאפט די קאץ און צויםט מיט איר ארוים. זי עםנט אויף די מיר און שמייםט ארוים די קאץ םימ א קצצח. איך װיצ װיםן, צי זענען אירע הענמ אייננעריכמ פיט בצוט. אבער זי באװייזט זיך נישט. זי איז אװעק צוריק צו איר ארבעט. איך בין צופרידן. עס װאצט זיך פארםירט א צאנגער נעשפרעך, און איך װיצ זיין אצ״ן און אומנעשטערט. שפעטער װעצ איך אונטערזוכן... װייטער. זי איז צאננ געזעםן און גערעדט. זי איז אויך אויפנעשטאכען פון איר ארט און צונענאננען צו םיר, נאעגט צו םיר, אז איך האב איר אטעם נעםיצט, און א נערוך װי פון סריש־אפנעשניטענעם היי עם אויך אפגעסיאאוקעט. איך װיים, אז א קאץ האט זיך עס פארקציבן אויפן נעזימס םון םיין פענצטער, כדי צו באהאצטן זיך פון דעם נישט- אויפהעתדיקן רענ;. איך װיים עם באשטימט און דאך שטיי איך אויף פון מיין שטוצ און ניי א קוק טון. דאס איז אביםצ צעשטרייאוננ אין פיינע געדאנקען. און גצאט אביםצ באװענוננ. טיינע פ־ם זענען םיר װי אייז. איך הויב אויף דעם פארהאננ און שוידער אויף, רערשרעק זיך. א נרויםע שװאדצע קאץ קוקט ארויף צו מיד פון דער שװארצקייט פונם דרויםן מיט אירע פאםפארירנדיקע, ברענענדיקע אוינן. איך האם א שװארצע קאץ. איך בין נישט אבעדנצויביש, אבער דאך צינט אין מיין זכרון און אין מיינע נערװן אצץ, װאם דער אויבערנצויבן האט באשאפן װעגן א שװארצער קאץ. איך קצאפ אן אין פענצטער, זי זאצ אװעק. אבער זי פאכט זיך נישט אויס פון םיין קצאפן. זי דרייט זיך אום, זוכט אוים א באקװעמען פצאץ און ציינט זיך אװעק. איך בין אין באגריף אויםצועפענען דאם פענצטער און אראפװארםן זי אין נאם אריין. אבער איך װיצ זיך אן איר נישט אנריח. און איך האב אויך רחפנות. אין דרויםן רעננט עם, רעגנט עם. זאצ זי צינן און רוען אין טרוקענעם פצאץ. װעטען ארט עם. איך צאז אראפ דעם פארהאנג און קער זיך אום צו טיין שרייב- טיש. נאר אביםצ בארואיקן זיך װענן דער שװארצער קאץ אינדדויםן, און איך װעצ װייטעד נאכניין נאך מײגע געדאנקען. אצזא — םון מ״ן נציק און מיין אוםנציק. — האב איך נישט פריער נעטראכט: אדעד מיין א ומגציק? איך האב איר נעזאנט: גוע זי קאן מיר צאזן דעם מאניוםקריפט. איך וועצ אים א־בערצייענען, אויפמערקזאם איבערצייענען און זאנן איר די מיינוננ. דעם נאנצן אםת? נעװיס. . װען דארף זי קוםען נאך דעם ענטפער? א־ך זאנ איר אין עטצעכע טעג ארום. פארװאם אין עטצעכע טעג ארום? פארװאם נישט מארנן? זי װעט קומען מאחנ;. דאם װערקצ איז א קציינם, מען קאן עם איבער- צ״ענען אין װייניקער װי א האצבע שעה. ניב איך איד נאך. נוט, זאצ זי קוםען מארנן. מיין פרוי איז אריינגעקוטען אין צימער. איך שטעצ זיי פאר. מיין פרוי איז פריינדצעך און שםייכצט, אבער זי איז אננעדוקט און טרוקן און הארט. זי שטייט אויף פון ארט. איצט װעט זי ניין. םיין פרוי צאכט: ״פארטרייב איך אייך״? זי ענטפערט װי אן א ז״ט: ״ניין. נאר זי איז שוין נענונ נע- זעםן״. און אין דער טיר זאנט זי באצײדיקנדיק: ״דעם מאנוםקריפט װעט א־ד דאך צייענען אציין״? א פאםענט פיצ איך װי אװעקצונעבן איר דעם מאנוםקריפט, נקמה צו נעמען אן איר פאר מײן װייב. אבער זי האט צונעמאכט די טיר און איז אװעק, נישמ אפ- װארטנדיק אויף קיין ענטפער. אפשר האט זי באםערקט דאם אומ- אנגענעפע םייערצ, װאס האט זיך אננעצונדן אין מיינע אוינן. ״װאם איז דאם פאר א פרעכע קאץ?—פרענט מיך מיין םרוי. איך צעצאך זיך. ׳ זי איז אויף מארנן ני׳שט נעקוםען. און אויך נישט אויף אי- בערפארנן. אבער איך האב ב״דע טעג נערענקט, אז זי איז נישט נע- קומע;. איך האב נישט נעװאצט םון דעם טראכט;, אבער דאס איז נעצענן אין מיר, האמ מיך אומרויק געמאכט. אז זי האט פארשפראכן צו קומען, דארף זי האצטן װארט. איך האב איר מאנוםקריפט איבערנעצײענט. א זייער שצעכ- טע רערצ״צוננ. עס זאצ נעשיצדערט װערן די בענקעגיש פון אן איינ- זאמער נאך אן אומבאקאנטן. אבער די װערטער זענען נעװען שװאן־, און די פארבן בצאס. און איך װער נישט פריי פון דעם נעדאנק, אז אפשר האט זי זיי אננעשריבן, אום אן אויסרייד צו האבן צו םיר צו קומען: ״די פרעכע קאץ־׳ אויפן דריטן טאנ איז זי נעקומען. אין טיד צאכט זי צו םיר מיט איר טיםן, קורצן צאכן: ״נעװארט״? איך כאפ און דערצייצ דיר, ח קאץן