Literarishe bleter · 1930-08-29 · 35 (29.8.1930) · p. Seite 661

ד 9?יס^ד^די^ע בזעםסר 013. 35 330) וײס 661 ע ר 1 ל נאר דו װעםט נישט זײן אויוי גרינע לאגקעם װעלז בריסערן װײסע ק$זעי5ען־, דאם נראז װעט זײן אזוי זאםטיק און װײר װי דער מאײעס םארטעך, די נארטנס װעלן ׳שםעקן מיט הארציקע װערטער רי נעכט װעלן אטעמען מיט חלומות פן ױננע מײרלעך, און װײסע בריםטן װעלן בענקען נאך דוריעטיקע ליפן, נאי דו װעםט נ״טט זײן, אין םעלד װעלן זיך טיד װינן די זאננען, רויטע מאן-בלומען װעלן זיך בוינן צו דער ערד, פארברענטע פון זון. און א יעדער טאג װעט זײן א חתונה, און איעדע ׳םעה — א קוש, נאר דו װעםט נישט זײן הערצער װעצן װאקםן מיט פרײד, ווי שווערע עפל, םולע אויף די בײמער א יעדער װעט טרונקען לעבן מיט הײםע, נליענדיקע ליפן נאר דו װעסט נישט זײן נאר דו װעםט נישט זײן... פ ד י ל י נ ג נ ת ס ן נ? י ׳/ /;; א ד ש ע איל - א מדיק איך בין אן אײזעתע בריק, װאם לינמ אויך דער רוישנדיקער װעלט צעצוינן, מיט שארפער װ״טאנ נדאבט זיך אין םײן האר׳ז א״ן אײער הארטער טריט. סיװערן יעדן טאנ פארצאפן מײנע אליז־זעענדיקע אוינן םיט ריקעם זידנדיק;, פריש-םארנאםענעם, ברידערישן בלוט. אויח מײגע פל״צעם קלאפן מענשן אוים דעם שװערן, האםנוננםלאזן טאקט. טויזנטער פר״דן און טרייערן נ״ען דורך מיר אריבער. בילינ אויןי דער רוישגדיקער װעלט װי א לאננער, לעבעדיקער טראקט, װאם איז צעאקערט מיט טיםע וײנח נריבער. יעח טאנ װער איך אויױ דאם נײ אין שטיקער צעריםן און צעםרעטן פון באנען אײביק-לזיפגדיקע אין א פ״ערדיק נעיעג. װי א ים געם איך אײן אין מיר שװערע סענטשלעכע נעבעטן, און םיאיז אײן גרויםער, שרײענדיקער טאג — נעװארן םון אלע טיינע טענ. םאר דעם װאם איז ם#ד דעד צײם אװעלןגעגאגגען האט די ערשטע זון ארײנגעקוקט אין שטיבער טריבע, גאלדיק, העל, האבן קינדער בורװעסע, קלײנע, צעל״גט זיך חי קעץ, אויף דער שװעל. האט א מײדל ערנעץ בײ א פענסטערל אין דער זון פארקוקט — נעשװינן און די לעצטע שטיקלעך לוננען װי קרעלן קראםע אויםגעשפינן אויןי מארנן האבן מענטשן נײנצן יארן אין א קאםטן שטום אר״נ- נעלײנט און א ױננער, נרינער פריליננ האט זײ איבער װענן שטיל באגל״ט. האט די מאמע ארויסנעטראגן די קישענס פארנלױוערטע און רויטע װי פאנען פון איר װײטיק זײ צעהאננען פארשעמטע אויף די פלויטן. 3י3ליאטע? מארה ראמאװסםי — װאישע ערשט דערשינען מ ש ע ב ג מיױ מוטער ש ע נ ג מיט א סאררעדע םין םאל װאיערי פרײז 5.50: זל. חוי9ט־*ארקויף: ב2 1ז1עי316א ,3׳\\823ז3/\\ ,״ק1-1£נ)8¥״ .2ג>?6ק5 װען מען װעט דיך א בלײכן נעפינען םיט אםענע אוינן, פארשטארצט פון טויט, װעט זי קומען און אנטריגקען אונזער הארץ מיט א נ״ער זון... און ם׳װעלן קומען פון ערגעץ װײט צו פליען פײגל, און װעלן אויף ליבטיקע פלינל ברעננען א בלויע לעגענדע פון פריליגג, םעדער צעשמעקטע װעלן אונז םארבעטן אויף א נרויםן, ליכטיקן ױם טוב. נאר דו װעםט נישט ז״ן, װעםט לינן מיט מויטע אפענע אוינן און װעםט קוקן: װי בלוםען בליען, װעסט הערן; װי פוינל זיננען — נאר דײן הארץ ײעט נישט קלאפן. װעסט לינן שטיל, װי א פארבלוטיקטע טויב, און די ײעלט װעט נאזנצן א נרינעם טאנץ, און ליפן װעלן שענקן ליבע, מײדלעך װעלן אין די הערצער ארומטראנן א נאלרענעם גליק. י*ין שטילע, זײדענע נעבמ װעלן זיך לײנן טרוימען אויף ױננע אוינן איז ימיליח םון בלומען. די טענ װעלן אזוי רויק זײן און שטיל, װי בלויע קינדערישע אוינן,