Literarishe bleter · 1930-08-22 · 34 (22.8.1930) · p. Seite 641

זײס 641?'ס&ראריש* ב?עסטר גוס. 34 3291) א ' צ י ק ם;/ןבנטר1לאדזש א ל א ד ע װײטער און װײטער, אט בצײבן זײ ־עוין שטײז בײם עד־עטן קיר, און זײערע אויגן נאאנצן, ביז םיקרעכצט א םאװע פונעם טונקעלן צװײנ און הײםט דאס ע־שטע מצוה־טענצר טאנצ;, נאר םיציטערן די קריגיען־ אין די מידע הענט. טאנצן די מאמעס ׳שטיאענקע און װײר, וױ בת-מאכהס, װאם האבן עױעט געפונען צוריק דעם װענ צו זײעד פאטערם ׳סאאס, און םיפינקלט ז״ן קרוין װי זיבן זונען. נאר םיציטערן רי קריגאעך אין די מידע הענט ׳סטארקע־ און ־טטארקער, ביז די מיטן־נאכט רוימט אײן א סוד — צייט זיך ׳שאאפן אײג;, און מיט װ־יכע ׳שיװארצע סאמעטענע פיננער מאכט זי יעדער מאמע צו די אוינן. און פיפאאן די קריגאעך פון רי מידע הענט. די אב:ה נײט אויף, פאדגײט. דער מארנן־׳טטערן צײטיקט א נײ און באוי באגינען, און די װײפע מאמעס, װאס ־סאאפן מיד, װערן װי ױיך מיט דער נאכט צעדינען און םיװײנען די קרינאעך נאך די מידע הענט, און איך, װאס האב דאם ראזיקע איד נעמאכט. װײפ נישט אאײן, װאם כיהאב געזוננען. דאם ׳נזטיאע נײן פון מאמעם דורכן דארד האט װי זיאכערנער טרויער אין מיר אפגעקאיננען, און דאם נעװײן פון די קרינאעך אויך דער ערך באלאדע צע־דור װואהין אזוי ׳עפעט בײנאכט, רב ײד? דער װענ איז טונקא, און דאם רארף איז װ״ט, די ׳טעה איז מײנע און פאר אאע די, װאם זענען ני׳טט צו נאט און ני׳טט צו אײט פ׳טיא קרעװ, רב ײדן ׳טטאמאט דער ײד מיט דער זיאבערנער בארך ״אט אזוי מען גײט אין רער װעאט ארײן, ײאס דען זאא מען טון, אז דאם שטיבא אינט פארנאסן מיט רויטן אבנה־׳טײן אין מיט הא־בסטיקן צװיט.״ יטמײכאט דער אאבום: העי, רב ײח דײן בארד איז װײם און דײנע פיפ זענען שװאך, קער דיך אופ אהײם, קײנער דארך דיך ני״טט א חוץ די שטערן, װאם םװיװט׳טען אויך דײן דאך: טױ טױ טױ טױ. שטאמאט דעד ״ד מיט דער זיאבעדנער בארך — מען נײט, מען נײט און אפשר מוז מען נײן און אפשר א רנע פיזרן שאאף װעא איך אויפן װעג מ״ן גאט דערזען, אפ׳טך װער װײפט? א״נט דער אאבופ צװײ פיננער אין מויא און גיט א רויטן םײף צו דער נאכט, אז םיבוינט די םאסנע די קרוין צו דער ערך און ײי זיאבעדנע שיפאעך שװימען זאכט די כמארעם פארבײ צ ו ו ײ 3 די באלאדע םװ די בלאע קריגלעזי מיט באאע קרינאעך אין די מידע הענט שװעבן װײםע מאמעם צו צום ברונען, אפיטר װעאן זײ דאס נאאדענע מזא אין זײן טונקעאער טיױ נעפינען, :אר פיציטערן די קרינאעך אין די מ־דע הענט. קומט א װ״םער פוינא צו פאיע;, און מאכט א ראד ארום די װײסע קעפ, ־אם גאאדענע מזא שאאפט אין מירמאשאאם מיט נײן מאא נײן באניאדטע שירמאטרעפ, :אר םיציטערן די קריגאעך אין די מידע הענט. קומט א גראער פוינא צו פאיע;: ״דאם מזא װײנט אין א גראער כאטע, די ב״זע שמ־פמאמע פײגיקט עס, און אין קארטן פארהואיעט עס דער טאטען״ :א־ םיציטערן די קריגאעך אין די םידע הענט. קומט א שװארצעד פוינא צו פאיען און באײבט אויפן ראנד פונעם ברונען ׳טטײ;: ־אס גאאדענע מזא שאאפט אין טיפן פעאד אאײן אונטער א גראען מצבה־יטטײן;אר םיציטערן די קרינאעך אין די מידע הענט. זאגט די ערשטע פון רי מאמעם שטיא: — דאם נאאדענע מזא װארט, און איז שוין נאענט, אאמער זשע נײן און נעמען עם אהײם, אין זכות פונעם רויטן אאוא־אװנטן״ נאר םיציטערן די קרינאעך אין די םידע הענט. זאנט די צװײטע פון רי מאמעם שטיא: — אפשר אין זכות פונעם ערשטן שטערן, װאם אונזערע אויגן האבן נאך דעראעבטן... און דאם שטערן־טיכא פארשאטנט אירע טרערן. נאר ם׳ציטערן די קרינאעך אין די מידע הענט. זאנט די דרימע פון די מאמעם שטיא: — אפיטר אין זכות פון די גאאדענע האר פון אונזערע אײניקאעך — װעאן מיר רערזען דעם נאאדענעם חאום אויף דער ײארן :אר םיציטערן די קריגאעך אין די מידע הענט. מיט באאע קריגאעך אין די מידע הענט יטװעבן װײםע מאמעס באײך, דערשראקן, און זײער נ״ן דורכן טונקעאן דארף איז װי א נײן אין תשעה־באב אין זאק;. :אר פיציטערן די קרינאעך אין די מידע הענט. און הינטער ז״ צערינט דאם טונקעאע דאךך זײ װײסן נאר אײנים — אװעק, אײעק פון דאנען, פ־ענט זײ בחרם, צי װײםן זײ נאך איצט, װו זײערע װינן זענען אמאא נעשטאנען. :אר םיציטערן די קרינאעך אין די מירע הענט. און הינטער זײ צערינט די בריק, דער טײך, זײ װײםן נאר א״נם: אװעק, אװעק פון ראנען. פרענט זײ בחרם, צי װייםן זײ נאך איצט, װו זײער איבע האט נעבאיט, און סיאיז דער קארשן־בוים נעשטאנען, :אר םיציטערן די קרינאעך אין די מידע הענט.