Literarishe bleter · 1930-08-15 · 33 (15.8.1930) · p. Seite 622

?'םסר?לסכסר נום?3 (328/ 9■ /ײע 622 אין א פאג אזא, פון האניק און פון מיצן־, װינטקדיק און האפערדיק מיט $טעם ■ רײנעם. כיז די שטאלצע הימקען קקעטער היינט, מיין?יד, און צעפערק זיך אויף שםראהנדיקע פהײנע;. 2. דוד בערגעלםאן — םימ ליב׳עאפ- נאבאמאצ פון פרײד פון ליכטיקער נעניסן, נאבאמאל עו זאננען נילדערנע זיך טוליע!: שװעסטער םײנע, שװעםטער, שװעםטער נריננע, פרישע, סיאיז אזוי מיר נוט מיט אײך אין פעלד אין פרומען. כיכין דאך נאך א קינד, א קינד מיט קלארע בליקן, סיאיז מיט װינט מיר נוט, און םיאיז מיר גוט מיט בוימער. זון איז מיר א חכר, הימל שענקט מיר לידער, ערד איז מיר א מוטערל א צארט־פארטרוימטע. ערדן מײן טרײסט מײן אײנציקע אין לעבן גרויעןן ערדי מ״ן מאמעלע אין פלאנן און אין װונדןן אויױ דײן ברוםט, דײן נרינער העלער, װערט מײן טרויער, אויך דיין ברוסט, רײן צארטער בלויער, װערט מיין װונדעח סיאיז אזוי מיר זים צו דיר הײנט מײן צוריקקער םיװילט זיך הייםער, הייפער קושן ד״נע שטויבן. ביבין דאך נאך א קינר, א קינד מיט קלארע בליקן, םיאיז מיט װינט מיר נוט און םיאיז מיר נוט מיט בוימער... ױני 1930. הוד, הזר דו ברענגםט דײן טוך, און װאטע־, און װאשטט מיך, — דו אײנציקע, מײן הור — ד־ װא״בטט מיר אפ מיין •במאך און פלוך, — א•; או־ו־ ר־־ן האנטוך בל״בט מיין פנים־׳ספוד. הוד— מלאך. די װעלט א־ז יסיין און נרוים. א־ך האב געפונען א־ן דער װעלט א הורן־׳שויס. נח-רגחק! א1י<*ן װעג קײן קאנאדע צו ו י י לידער ד. ט~א-;י — א געשאנק 1 י־־טע־ ־וערט יבוין. לויטער, לויטעד מײן נעמיט. אוינן נעמען קלאר;. װ״ן נייטט, הארץ מ״נם, װײן נ־יבט ב־ז ר• יבטאלצע הימרען קלעטער היינט, מײן ליד, א״ צעפעדל זיך אװ־ ׳טטראלנדיקע פל״נען. ׳עט־אלנר־ק א•; פערלדיק רע־ נריננער װעג. ־אנענ״ב פון צוג צ• בלאנקע האריזאנטן. רװיבט-זיטע, רעדער, טיא־ז א־; אומדו מ<ר נ״טט ׳עװער, טא־ז א•; אומרו גוט מ•־, םיא־ז אין אומרו ױם־טוב. *״•,יןוך **^-•***ר **י*_ך•*^ א•; א טאנ אזא, א ׳בלאנקן װ• א פאטנע... א־ן א טאג אזא, א יבטײפ; װ• א רעמב, פרוכפערד־ק און ׳בפע־יק מ־ט זון באנאט;. 2רץ הררשבררן / קא^ג&רק קאנאדע ס ע ד פ א ו ז האס&ר (סעעציע? פאר די ״?יס. ב?עםער") סערפ און האמער... רעװאלוציע... און װאם געהערט זיך מיט דע־ רעװאלוציע אן א לאטוטניק? עד האט פריער באטראכט זײן העמערל, דערנאכדעם האט ע־ באטדאבט רי הענט, די צװײ לאטעם אויך די אויםגעריבענע קנל לאטעם אויך• דעם אדט, װו ער לײנט דאם ברעטל, בשעת ער בא■ דארף צו־בניצן א שמיקל לעדער-, לאטעם אויר דעם ארט, װו ע־ לײגט אװעק דאם איבעדנעקערט, אלטפדענקישע פרעםל, אויף װאב ער קלאפט אוים דינער און געדיכבער צו מאכן דאם שטיקל פאדעשװע־לעדער... יא, ראם העמערל איז טאקע נאד א ל״ט א ה־לצערן פלעקל, אן אײזערן יבטיפטל — דאם העמערל קלײבט זיך ני׳בט פאנאנדער. נאר צוליב װאם א־ז נויטיק נעװען א םאציאלע דעװאלוציע, אז ער זאל זיך דערװים;, אז דאם העמעדל פון א לא• טוטניק, טאקע ז״ן העמערל, בענקט נאר צום םערפ? — נישט אנדערש, מ״ן העמערל האט• א ׳בײכות צום םערפ— האט ער װ״טעד געקלעדט — אמת, סיאיז אן אײננעבויננם מ־ט אן אײנשניט, מען זאל קענען מיטן העמערל ארײנהאקן א טשװעקל. און װען נויטיק, מיט דער געבויגענער און אײננעשניטער זײט פי; האמער, קענען כאפן דעם טשװאק פארן קאפ און שלעפן אים צי- ריק.. און יענער האמער, װאס איז צונויפנעבונדן מיט דעם םערפ א־ז א האמער אן קונצן. נאר אויף ארײנצושלאגן א ט״בװאק מװנ ער, אבער נישט ארויםצוציען... יא, רעװאלוציע — האט ער װײטע־ נעטדאכט — דאס, ברודער, איז שװן אן אנדער האמעח ער פא־- שט״ט• נישט די חכמה צו שלעפן אייף צוריק דעם צעבו־גענעב טיבװאק. צוגעהאקטן צוריק — איז קײן חכמה נישט. כע-בע-כע. רעװאלוצ־ע... 2. י דורך זײן צװײטן נאמען האט אים זײן שטעטל צונעבונרן צ־ ז״ן װײב ברכה. ז״ן אמתער נאמען זיז נעװען מאטל זילבערשטײ;. 1. מע; מוז אמאל פא־״םן דעם קאפ אין באטראכטן אזא אוים- טיע־ל״בע עמבלעמע אויף א רענירוננם-בנין א•; רעװאלוציאנע.־; יאנ־ םע־פ און האמעד צינויפנעבונדן מיט װײצענע, צ• קארענע זאנגע;. קען מען מײנען, אז מיביבת ימ• בראשית לעבט• ער אזוי דער א״םטע־י״ב־צ־נװפנענאםענער צוױליננ—םע־פ און האמעד אנזאגעד פ•; א נײע־ צײטי• א פר־דלעכע צײט. מענטיב און מענטש — א•־ ב<־ג׳<געבענ< ברידער... מאטל ברבהם האט מיט זײן העמערל געקלאפט די הילצערנע פ־עקלעך א־ן ריפצשיקל, װאם ער האט געלײנט אויף א קרום אויס־ נעטראטענע־ פאדעשװע פ־ן א װױל־באקאנטן שטעטלשן שוך און ־ע־בײ געט־אבט•: — קער װך מײן שוםטער״בער העמערל אװך אן מיטן סערפ? אץ צ• האטי מען עם נאר מרװן נעװען דעם קאװאלפ האמער? אמת— ראט ע־ װײטע־ נעטראכט — רעם קאװאלפ האמער קומט זיך צו־ נװ־ מיטן םע־פ ביים קאװאל אץ קוזשנ־ע. יענעד האמער האמעדט דעם םע־פ. אץ רער פװער בײם יבנײדן תבואה באנוצט אויך אפט■ מאל א העמערל צוצוקלאפן דעם םע־פ, ער זאל זײן יבארפער — איז טאקע טשעקאװע צו װיסן, אװב די כאציאלע רעװאלוציע האט מײן ש-בטע־״ב; העמערל נעהאט אין זינען... עטלעכע פלעקלעך האבן זיך תיכף אפנעזאגט צו נײן אץ לע- רע־נעם דיפטשיק, װי נאר מאטל ברכהים איז אװעק מיט זײנע מחשבות העט װײט אויף ל־נקס. ד• הילצערנע פלעקלעך האבן זיך צעב־אבן, נ״בט געװאלט פאלנן זײן העמערל. דערפון איז ער נע־ קומען צו רער אפ־קו־כישער מחשבה, אז אפשר איז ער נאר קײן ־עבטער שוםטע־ נ־שט־. אפשר איז נאר ז״ן תכלית ק״ן תכלית נישט