Literarishe bleter · 1930-07-25 · 30 (25.7.1930) · p. Seite 564

?'ססרארי&ד 73773ר נ<3> 30 (325) ׳? זײכ 564 א ו ז ס 1 י ס ע. ק^רס^ן/ד^םר^ים לידעד פוזעלטעד מ״ן פאטערם אנדענק ער האט די טהרה-בדעצ רארט אננעגרײט איז װינקא, װי א דערנ־אײנג אז נאטן בית־היוברװן, אזן האט אא״ז גע״עטעאם זיך צום עײוד אין דער טונרןא, איז זאגט דבנן-קדי"• נ״ט פרונוקײט פון א פרויע. או; זקניט "יאעפ; זיך מיט זיך מיט יגיטיאע טריט פון ׳ניטעקיטיך, איז םייבא־כז איפ; יניטיא, װי נראז אויפן בית-עואם, או; אי; דע־ טויבער אופט א נםיםה-בארכאעז װעקט זיך' איז יעטום פא־גײט אי; אנמאבט פון א ׳ניברי-כאי. א י ז אומרו עד א־ז א אמד-ויניק, װאם װאאנערט זיך אץ פאאייט, א•; ישטויב פון מויעב-זקנימכ װאכעדיקער יםוא, ער איז דארט דורך די נעכט אויױ, און הוםט ראדט װי א חאוש. און װארט דארט אומנעדואדיק איז עפעס אזוי דוא. ער יםפאנט ארום אי; אומרו אאײז אום האאבע נאכט דארטי, איז יטטעאט זיך בײ א ׳בטענרער, װי װאאט נעהעדט א רוױ; או; װאקאט זיך א רנע, װי װאאט אויױ װאם נעװארט נאך, או; גײט צום ארון-קודש און עפנט ברײט אים אוף, עס צאנקט אי; הײך ראם פאעמא פון אײםיהז נר-תמיד, איז םיװינן יטװארצע יניאטנם אװר די װענט זיך קרום; א־ז, פאיצים, װי א דואער, ער אויפט ניך צו צום עמוד, או; — םירייםט די טויטע ׳עטיאקײט נעוויין און װיאדער ברום ק א פ א ו ז ג ר ף אזװ טרעט צו דע־ טװט דא — אומעמיק, ניעט נער;, װי אהער װאאט קומען אײ•־ עמיצנם א רוױ. װאם װעט דא יטויז זײז, או; װאם קאז דא יעויז װעח פו; אז אפנעצערטיז, פון א קראנקז נוױ״ אפנעיעװאבטע אברים װיא; זיך צעיטייד;, אפגערינטע פים יעטייע; מער נייטט אײ; םיװערט אימהיימאעד-׳עװער פו; עבי־בטא דעד;, און דער קאפ נא־ יעװעבט צװי׳ע; זײז, נייםט זיי;■ םיװיא דעד קאפ זיך אפטאז פונם ניױ רעם נואם. פונם נװ־ דעם עדרייב;, װאם צעפאאט װי ׳1יים. א■; ער זוכט א מעםע־ א מעםער אוי־ צו קויא;, און אאײן זיך אפט״א;, און אװעק אאייז. לװיה אוז װען עם קומט דער ,װאגז און מען ברעננט די מיטה. איז דעז אײגט אי; א־־ז פ־אםט א־יין דעם מת, קימע; זיך צ־נויױ אאטע און נעניטע. ארטע, װעאכע װארט; מע־ נייבט אויױ קײן נפ. א״נציקװ״ז מעז נײט יםטיא זיך אפגעזענענע;, קײנער װ״נט דא נישט, ק״נעמם אויג נייעט טרערט. אאע װעי; זיך בקרוב דארט באנענענען, םיאיז פא- איע דאך רער זעאבעי װעג בא׳םערט א ל ט ק ײ ט זי יבמעקט מיט זויערטייג, מיט ׳כמירעכצ; א•; יכימא, מיט טעדפענטין או; חאב פון נייכט-דעריבאאפז נעכט, או; יציעפט זיך אים נעהויקערט אי; טענאעכז נעװימי און טיכארעט פארן טויט מיט אםטמע-הוםט או; קדעב׳ז. א יכ״ע־ע־ גו׳־א יעטיײז בײם אנהויב פו; נ״בט-װעד;, א פיינאעבע־ נעפיא—װע; קעדפער װערט פא־װיםט, און דא איז נאך פאיבאיבן אײן קא״נטיכיקער באגערן — א ׳כמעק ט״ז טאבעק און טון נעיכמאק א ניפ פאר׳כטאפט ־• אויער; מיט בוימאדיקם און װייבעם, ארום ־אם אעבז היאכט װ• טעמפע קאעפ איז װאנט, איז קאאיע אויגז ט־ער; איײ אנװער פון די כוחות. און ם״כפיאט דע־ ב־וםקאםטן א םאאא אוים ״אנראנט-. א, זקנית, אאטעד יכאדב;, צעװאאנע־ט איז דײ; בני;, פון פא־מעט ־אם נעזיכט איז אײנגע״כ־ומפט ראם מויא. װאכ װיאסטו נאך אץ נאױוער פאר דײ; יעצט; קניז? א־ז דײנע אײגן איז; פיםטקײט, ׳כ־עק איז נ־ויי װ י ש א ף זײ ױא־טן אנגעיצטדענקט באיעטענדיק אןיד ד־ קינדעי װאס דאבן ז־י געראזט אזי־ אײנענעט באראט, און וזילפראזע, װי •טא■־, ז־י טוליען זיך אצינדעדט צו יעדן נאענטן, װאב נויטלײד כויט זײ האט. זײ גרעטן פיעטדע דאנט טיט ציטעדיקע פינגע־ אין ק־קן א־ן ד־ או־גן געטייי אזוי א־״ן. װי ט־װארט פון יעין טענטיט זײ געװאין גיינגע־ װאב ג״ט פא־ זי־ע־ תפיסה צופעריק פא־ב־י די קינ־עי אך, די קינדע־... װי נ־ויזאב אױי דעד זײ פילן ני־טט דעט בונד פון א״גן ר״ב און זערי זײ זענען װײט אוועק, אין װייטע—ווייטע װערטן טיט פ־יעטדקײט װײט פון זיי, טיט פדעטדקײט און ח ו ל ה ־ מ ס ו כ ז עכ ב־יפעט אײכ װי א טטובן ,דורה דע־ ז״געי ז״נע *טעהן אין פוכטן הויז פון זקניט, װ־ עי װארט צוגעקירט ז״ן ציטעדדיקע כרי באגרײך טיט אלע דאיט די ארטע ג־אע בונ־ט א פייבטן װעטע־ קאן עי נײטט פא־ט־אגן ־ע־ ארטעי דינעד פון די אור—אדרארטע צייטן,־ איט יאבט זיך; עפעכ טוט זיך אפ טיט ז״נע װאגן. און גא־ ני״כט ד־איק איז אין ז״נע אינגעװ״דן. עי ראזט זיך ה״דן אזוי ־כװאך דעט פע־פענדיקר, און הזפ־״ט די װ״זעדכ אויכ טיט *עװעדעי טי און װייען: עי האט יטװן ני־טט קײן בו־ דעט אוטדו ארץ צו װיגן, און קאן ״עװן טעד ני־טט הערפן די וױיזעדס זיך צי דר״ען ג ס י ם ה :׳.זי■• איע נ״עז נאך יכסיא נאך דער אװיה, נייכט מעז נייט — מעז מעםט אעצטע קאיינע םרים אץ אײן קוא נא־ ר״םט זיך עפעס אזוי ׳כרײען, ײי אז אננעדונגענער, װאם קײנער דארך רא ני׳כט. רארט אויםגעקריצט איז צער אויױ יערן פנים מיט יכטומעז צײכז. װאם װעט נ״כט מיי~ קײנעם. אץ יעיער אײנװוינעי פון רארטן קאן אים, דעם אויםא״זער, װאם קומט צו זײ אין מו׳כב זקנים.