Literarishe bleter · 1930-07-11 · 28 (11.7.1930) · p. Seite 527

/ײש 527?יסעדזודי׳שע ״.?עעעל נום. 28 <323) י טירא זענען גע׳טטאנען עטאעכע נויהם אין ׳טאיצן. א ס<ײן נויעצא סיט געדרײטע געלע װןזנםעצעך און אין א בלוי צו-ברײט צו-לאנג םארטוך איז ארו־םנעקומען, א קראץ נעטון אונטערן?עדערנעם רא׳עיק און נעפרענט: — און דער םאן צו װעסען? — א?... איך בין ד״ר יענטעם... — דאקטאראװא יענטעס איז נע׳שטארבן — האט דאם גוי- עצר נעענטםערט זאכלעך און פיוצאיננ נענוסען •עטארק פינטאען םיט ויינע האײנע נײטט אויםנעשלאפענע אײנלעך. — שוין לאננ אװעק- נעפירט... דר יענטעם האט אויף איס נײנעריק א יןוק נעטון, געעםנט קרום ־אס ״ויא נאך עפעס צו םרענן און אזוי נעבאיבן ישט״ן — ראם קאפעאױיעא םאררוקט, סיט פארהידושט אויפנעהויבענע בריאן. נאר רעדנאך האט עד זיך אויסגעדרײט און נענוסען ־שטעאן פאסע- אעכע, געסאסטענע טריט או־פ צוריק, װי ער װאאט זיך נעריכט, אי טיװעט א־ס א אאדע רגע צוריקרוםן... אן עואם ײדן אין שװארצע צע- קנעפרטע קאפאטעס און פאררוקטע היטאען זענען נעשטאנען צו- נויפנעדריקט אין טיטן פאאין, װי א סחנה קראען, נעקוקט ערנײן פאר זיך און נערערט אאע םיט אײנטאא. אן ענאה-ײד סיט צװײ ׳שורות ברעבענע קנעפ אין פאאטא האט זיך ארוטנעדר״ט מיט דער בײטש אין דער האנט. אין א װינקא טויא נעפאפעט א אעצט ׳טטיקא פאפי- ראס. רער פארנאבט איז צונעפאאן נעפאדיק ניך און ריסיק, א דינער. שטעכעדיקער דענן האט נענוטען פאאן קרוס, נעקנאקט איבעד ד״עד פאײצע הארט, װי א האנא אין רער נאםעד נרוביקער השכות האבן באענדיק געצאנקט און נעישאקאט זיך הינטער-׳שטאטי׳שע אאםטערן. ראקאטאטױון האבן נעפײפט עק׳שנותדיק אאננ און אויסנעצוינ;, װי זײ װאלטן זיך ערניץ אײנס ראם אנדערע ארוסנעזוכט און קאנען זיך ב״שוס-איםן נ״שט נעפינען ע־נעץ אונטער א דאך פון א ישאפע האט רר יענטעם ויך צונעזעצט, ׳שטארק פארביםן סיט די אונטער׳שטע •אסאעם דאס •שטיקא װאטענע װאנסע און א־ז אזוי זיצנדיקעדתײט קאאט גע-וארן. פארלאג ,קאלעקטיוױ - װארשע •שוין רער״שינע; די נײע פארנרעםערטע און םארבעסערטע אויפאאגע פון דעם באריטטן בוך ק. ד־ו. דהײשריק איז פײער אװ בל־־וט ו טאחטה-בוךן ״דאם ברך צים אײך צ* םיט זײן אויסעיגעװײנרעבער אסת־ דיקײט און פ״צםות. םימ דער קלארער און אויפײכטיקער?ויר־ דעי־ונג פון די •דװערטטע און שרעקלעבבםע מלהםה־אייערלעבינגען. מען דא־־,* דורבוים זיין קינםנד^עייש באגאבט, אוש אזוי צו זען עייבײנינגען. װי עב זעם זײ הי הײידעריק״. הלל צײטדין. פ ײז 20: 7 גיד—ידז פא־ ביכהענדאער און ב־באיאטעקן ראבאט. אוישזזייםרעבער :זארקויר: קאאפ. ״ביכער״, װארישע. נאאעװקי איו סאר נעלם (אין פוילן) - —13.196 .0 .>1 .? פאראאנ ב. קאעצקין יעקב לעשצינסקי צװישז ל־־״עבז אוז טו־יט (יע• יןןר ײדיש לעבן א־ן ראסנסארבאנד) פרײז 7.50 גילדז• א םאא נעטון מיטן פנים אראפ און נענומען קאאפן טיט דער קאײנער פויםט אין ציא, בײניק האקן מיםן עאנבוינן און קראספנדיק רײםן דאס ברעמ, װי עם אונטערצוהויבן... ראם איז נעװען דער שװערםטער אטאק, װעאכן דר. יענטעם האט װען םיאיז נעהאמ. טענ און װאכן נאכדעם האט ער נעסוזט אינן אין בעט, איז אפגעשאאפן מיט א צעוישומטן מוח גאנצע סעת-אעתן. אין האומדיקער םארנומענקײט נעדענקט, אז מיהאט קראגקערה״מ אויך ז״ן װײב ארויםגעצויגן די קאײדער און זי אראפנעטראנן אױפ■ הויץ אין קעטשא םון שפיטאא. םיאיז נעװען פארנאבט, און ־ענטעםן האט זיך אין האאבן דדיסא אויםנעדוכט, אז ראם האט צו טון סיט א ״שיף, װעאכע װארט אויפן ים, טאקע דא דערנעבן, אונטער רי םענ- סטער... טענ-זענען רערנאך נעשטאנען ארואריק-קיאע, פארנעסן-איב- מיקע. זעאטן האט די אפנעכויסאטע סאר״שע צוגעטדאנן עפעם צום עסן, אסאא האט זיך אתער ארײננעכאפט דער פעאד׳שער פון אקעגנ- איבער צונעישאקאט סימן קאפ, צוריק זיך ארײסנע׳שארט. אויפן שװארצאעכן נעשניצטן םופיט אדום ז׳שיראכדאא האבן אן אויפהער אד־סנעדאיעט פאינן. טײאסאא נאנץ פרי פאענט אינררױסן :עמען זעצן א טרויעריקע סוזיק, און א טרוסײטער האט רעוײשאאט זיך א־ן דער הויאקײט טיט אויפװעקנדיקער אבאות — דאם האט סען אפ- געפירט אויפן צסענטאר א נע׳שטאדבענעס זעאנער ראסאאם פאענט ד״ר יענטעס פאוצאינג א דערשראקענעי- אױפרײסן זיך פון זײן הינעי- פאעטי׳שעד פאר־אכסערטקײט, רערסאנען זיך א רערציטעי־טער א־נב װײב, װאם אינט ערניץ א קראנקע, נעפיאט, אז דער סוח ׳שאקאט זיך ב״ א־ם אין שארבן װי א טרוקענע יאדדע און ער האט נעקאאפט ס־ט דער סויםט אי; אנאען פון בעט צו רער דינסט. די אאטע פאענט ארײנ- קוסען א צעקאדאטע, סיט א ח״שפריקער צורה, יעדן צו אים, װי צו א קינד און װײזן אויפן מויא: — נישטא קײן פאפע... נײ;, נארנ־שט. כי-כי-כי... — װו איז די פאנין — האט ד״ד ־ענטעכ נעפרװוט די שאאפע פים — אז — קראנק, •שפיטאא — האט די אאטע נעסרוקעט האאבע װער- טער, און אירע קריסאיבע סוטנע אײנאעך האבן נעקוקט פאר זיך סיט דער כיטרעקײט פון אן אפנאיער״ש בעא-הי. - אהאן... אײ איר פארטוך-קעש׳ענע איז •שטענריק נעאענן א טאפאטע טאא־ע פאר״שסאאצעװעטע קארטן, װעאכע זי האט געהאאטן א־ן אײן אויםאײנן פאר זיך אץ פאי די שכנותדיקע רינסטן און טרעפן ז״ערע סזאות דער קאטער — א דואע־ פיז שטענד־קן ז־צן פארסאבט - - איז איר :אכנעאאפן וױ א הונט און נעריפן א־- קא״ר ס־טן פ־טק ערשט אין אײנעם א נאך-םכותדיקן פריסאינן איז ־ר יענטעם ראב עײשטע סאא אדאפנעקראכן םון בעט, אננעטון ס־ט יעצטע כותוה זײנע צעקנײטשטע סאבושים און ארײנגעשאעפט זיך אין קיך זאנ; דער גויה, אז ער נײט אװעק. םיאיז דאדטן נעװעז אננעװארפן און אאננ נישט גערוימט. דאם בעט איז נעשטאנען אויפנעבעט די אאטע האט אזש פארבראכן ב״דע אויםנעקדימטע הענט: — יעזום מאריאן װו נײט דער פאן ראקטאר, הען... רעי פאן איז קראנקן אינררויםן איז א יענן אזן א פו־אע קעאטז... דר. יענטעם האט א שאקא נעטלן סיײ רעי איש״קע־ פאאקע האר אין דער ברייט, װי אויף נײן, ס־טן ישפיץ שטעקעאע א שאי נע- טון אײפן דיא און ער איז צ־דיק ארױט, דר יענטעם האט דוקא נע- װאאט נ״ן אין •שפיטאא צוש װ״ב, טונקא נעקאערט װענן דעב, אז ױ איז שוין סםתטא איבערנעקוסען דעט קריזים, •שטארק ױך נעזארנט היסאי ער האט פאר א־ר נארנײשט װאם ס־טצינעסען... אינרר״ם■ האט נעקאפעט סיט זשאװערדיק-גרינאעכע טראפנם, א נ־ױטער גע אער הונט, אן אפנעצװאנענער סיט א :אכהענגנדיקן װײדא, א־ז א־ם אקענננעקוטען, אים א שטעק נעטון צו דער קני הינטער רעי פאאע אין זיך געאאזט נײן פאטעאעך אויף צודיק מיט דער ערנםטקײט פײ א •שאיח, װאם האט אפנעטון דאט זײניקע. אין דער הארבער פיםט- קײט האט זיך פױא נעשאעפט א אװיה טיט עטאעכע באנאײטער דר יענטעם האט אױפגעישטעאט דעט קאאנעי אננעהויבן א״כט אונטער- זיננען און דערפיאט, אז עפעס א װאדט העננמ א־ם אױפן םאטע ״שפיץ צוננ, א שעטעװריקם, א נאיט״שיקס, װאם אאזט זיך בשום-אופן נײשט אנכאפן און קיצאט צװי״שן ד־ איפן... םיהאט אאנג נעדויערט. ביז ער איז צונעקומען צום ב־״טן ני- דער־קן עפידעסישן •שפיטאא, א נישט-נעמינקעװעטפ. װי א קאזאד- מע, םיט א אאננער שורה באינרע פענםטע־ אדום זענעז נעאענן האאב-אויפנעקראבענע ג־אױהע פאעצער און םיזענען נעװען אננע- א״גט גרויםע קופעם שמײנעד בײם קא״נעם שװארצן א״ננאננ■