Literarishe bleter · 1930-07-11 · 28 (11.7.1930) · p. Seite 525

?'םסר8ר'שס 3?סססר 013. 28 (323) * זײס 923 ע ד מײנע ד־זענט טײנע הענט, צוױי װעלטן םיט <יניעם נאײכע, קרוםע פון מײכן, בעמ און ט5$ן. דירך •עטאדע, דינט׳טיקע ראװעם, א״ננעקדיצטע פון טויזנטער יארן פייסט טיין נורא, װי אן אוטבאקאנט אדן טרויעריק װאסער טייקטאא צ־ דיר, טייאטאא פון דיר, און טייאטאא צו אן אוטבאקאנטן, װייטן ציא. די צען ראזע־װייסע, באאםע האאב־אבנדת אע׳סן זיך קיינטאא ני׳סט אױס איבער די ציטערנדיקע בװאאיעס פון טיין באוט און היט;, װי אייביקע עדות דעס זיסן סוד פון טיינע ׳ספיצנפיננעד או;, אז עם טרעפן זיך טייאטאא אין חאא פון צײט די באזונדעדע װעאטן פון אונזערע הענט, באייבן דעטאאט אױןז א רגע אוטבאױענאעך, יסטיא ־• צװיי רויטע זונען אין אונזעדע אייבעד קיעדיע םאלאדאהסקי בײבם שפיגל 1 אט יסטיי איך בייס ישפינא און האאט אאץ אין בעט;, די האר טיינע אאז נאך טיר איבער, און זאא נאך זײ עטעצער נאעטן. און םיגעשעט ב״ טײן ׳ספיגא א נס, אט עטײ איך װי א װײסינקע צװײנעאע בעז, בידערקען טײנע קינדעד׳סע שיך און די ,ױ״סק״ט פון קאײד,;אר כידערקען גיעט מײן קינדערעע םרײד 11 גאט, כיהאב קאריסן אין קינדערעער אוםט נעגנבעט םון עכנייטן םאד, און נעװײנט מיטן פנים אין הײ, דעדנאך א טאנ דרײ אדער צװײ. װ• קען דאם געשען, אז בײ דיר, אין דײן זוניקן רײף, זאא טען װערן אזוי־א װי א־צט, אזוי העפאעך און טר״ף. און םיט בארװעסע פים איז נעװען אזוי גוט אזוי זים, יסװאטען צו■ קאײבן אין װאאד, אדער נאדאען פון כװאיע, װי א קאײנינקע נויע, און הערן, װי םירעדט אין טיסעראט א ז״סאבע מיט גאמ. זיך אײנן און יסײײנן און צײאן אויף קינדערעע פיננעד ףי צװ״נן איך קען דאך גאר איצט נישט דערקאנען אין יספינא מײן אײגענעם פנים, ביזענען נישט םײנע אוינן, ױאס האבן ד• נרינקײט פון זו״עד נעזױנן, װען איך בין דורך נערטנער צוס טײכא געאאפן זיך באד;, אין נעקרינן טיט ריטער פאד טרעטן די בײטן און שאדן? װי קען דאם געיסען, אז בײ דיר אין דײן זוניקן רײיז, זאא מען װערן אזוי-א װי איצט, אזוי העפאעך און טרײןז? ח? ה. ק ד / / פ ש ע ם ' ש? מײן נאמען טײן נאםען יסמעקט טיט פארװיאנעטע נעכט און זארנפואע מעג. ער האט ארײננענוטען אונטער זיך ט״ן אעב;, װי א בוזשא זיין נעפט און היט איעדן פינטא פון טײן אוינ. און דאך איז ער מיר אזוי פרעמ־ װי אין זוטערדיקן יסטויב פאר ט״ן הויז פון דורכנײער דער שאיאך. אין טײאטאא האב איך אזוי פ״נט טײן נאטען — אננעזעטיקט טיט טײנע האפנונגסאאזע טענ, טיט מײנע נ״סט־דעריסאאפענע נעכט, װעט עד באײבן אױך דא;, װען כיװעא יסוין אאננ נישט זײן און עדנעץ אויף א יסטיק פאפיר, אדעד אויף גדא־הארטן שטײן מיר צ־קאפנס, װעט ער, װי א פעטע, שװארצע יספין אעבן, אעב;, אעב;. בענקש?*פט סיזענען מײנע חאוטות אזוי פוא טיט בענקשאפט. אז םישםעקט איעדן אינדערפרי טײן אייב מיט דיר. און אײדער ם״סטעאט זיך ט״ן פיס אויף דער שװעא פון טאנ, טריקנט צו פאטעאעך אויף מיין צײנפארקאעטטער איפ דער אײנציקער סיטי פון דער״סטיקטעד טרויע־ א טראפן באוט. און סיניםן איבער די שעה;, װי כוםות, אײנע אין דער צװײטער, די האפנוננ, װי טײערן װײן, אז דו ביםט נישט װייט, אז אט איעדע רנע קענסטו קוםע;, קומען, קוטען. װי בעי־עזעס װײםע... דײנע יאד;, װי בעדעזעס װײםע זויטען אײן טײן װענ — ביטראנ אין טײנע ציטערנדיקע קניען די נאנצע שװעדקיימ פון דיין נישט-דערזאנטן װא־ט. און םײנע איפן װערן רו־ט און פוא טיט פריאיננ און טיט דיר אין כמארנע, אנוננשװערע טענ פון דער דערװארטונג אויפן דײנע אױנן נידעריק בײ דריערד, װי שװאאבן £אר דעם נאענטן יסטורם. עם זענען אננעיספאנט מײנע טונקעאע בויננס פון די ב־עטען אין װיאד;. אוטטעבטיקן צארן אויף טײנע איפ;, װאם קענען דיר נישט העאפן. אײננעקאעטטע אין פאחסעמטן און נארישן שטאאץ, נא־ שטאטאען אײננעעקשינט, שטיא באויז פאר זיך אאײן דאם, װאם םיהאבן דיר יסוין טויזנט טאא דערצײאט םײנע אוינן.