Literarishe bleter · 1930-07-04 · 27 (4.7.1930) · p. Seite 505

ז"ס 505 7-ססר*ר-שזז *?זזסזזר 3(0. 17 (322) ז ד ע ל י י. ע^י״יעדניקז);? 1 װזזרשזז (פון ציער: אין דער עםיל) אין נאס אויפן ברוק, ווי א נימזר בײ טיר און בײ טויער, א•; נאס איז נעבוירן געװארן ראם קינד םײנם — מײן ציד, װאכ האט פון די װינטן געזוינן דעם אומעט און מרויער, און אין זיך — פאר פריציכי נעקלאנט, װאפ דער זומער פארבליט... און זערטן-װען, זעלטן םיהאט אונטערנע׳טטעלט װער דאם אויעד צו העדן א קהאננ, כאט׳ט פארכעמען אן אײנציקן ציטער, מען איז עם פאדבײ און אריבער אן מינדסטן באדויעד, אריבער, ,ױי איבערן פערד — מיט רי קאסעם — די ׳טניטער... אין גאס אויפן ברוק, ײי א ממזד בײ טיר און בײ טויער איז הפקר און ארעם געװאקפן דאם קינד מ״נם — מיין ריד, װאפ זינגט פון דער פרײד, אז—םיאיז דא נאך א הימר א ברויער, און רײנקײמ און טיפקײט םון שטירע און א״נזאמע טריט... פון טאג צו טאנ — אר־ז מערער בערג מיט אײז, פון נאכט צו נאכט — אר׳ז פינםטערער רער װענ, א, נאט, מײן נאטן באזז״ז א נם, באװײז, און םיר מײן ׳םיף בשצום צו א ברענ... סיאיז צייט ׳צוין, צײט — ארויס פון יטטורעמם קרײז, ׳עוין צײט דערפירן באדן, הײם און ראנד, א נאט, מ״ן גאטן באװײז א נס, באװײז, און פיר מ״ן ׳טיף אװעק פון ׳טװארצן ראנד... ג״ט נאך נאך מיר, בםוד און ׳טטיי א טרויעריקער פארנעפיר און רוימט מיר אין די אוירן אײ!: — םיװעט עפעם זײןן ס־װעט עפעפ זײ;1... ער נײט אויף מײנע װענן מיט און פראנטערט זיך אין מײנע טריט און זאגט אין ׳טרעק מיד, װי א קנעכט: — ט״ן האח םיאיז ׳טרעכט מיט דיר, םיאיז ׳טרעכט... * * * ביבין אין ערגעץ נישט דערנאננען כיבין אין ערנע׳ז נ״טמ -ערםארן, כיקום מימ צײדיקן צוריק םון אצע װענן װו כיהאב זוניק ברײט צעזײעט מײנע קערנדיקםטע יארן און צו מיר ארײן — זיך ני׳טמ געקאנט דערםרענן... נײ איך אום איצט מיט א ׳טטעקן פון א װיצרן םדבר־דאר;, מיט א טארבע םון םײן העמד, פון לײב געריס;, מיט צװײ אומעמיקע אוינן, מיט א טויצ א ׳טטום־נעײארן, און מיט ציפן — םיט די ציין ביז ברוט םארביםן... * * * נאך יעדן ריד, נאו יעח ציד װערט אומעטיק מיר, אוםעטיק אזוי. װי כ׳װאצט געהערט נאך מײן נעזאנג, ײי םיגוסםט אין דער צוםט א רעצטער ציטעריקער קצאננ און םאצט און שטארבט צוםיםנם מײן נעטיט... נאך יעדן ריד, נאך יעדן ריד װעדט פוםט טיר, פוםט אװי װי אויף א ריידיק םעלד נאך ׳טנימ און כיהער װי עמעץ גײמ םיר נאך נאך מײנע טויטע טריט און קלאגט, װי כיײארט ׳עזין ארץ אװעקגעג ארץ, װאס כיהאב פארםאגט... * מיט איכה האב איך אננעהויבן םײן נעזאננ, מיט איכה גײט אװעק מײן יעדער טאנ, םיבאנרײט א טרויער-נינון מיך אין גאננ און כיקראנ...;אר סיאיז ני׳צט אזוי שרעכט מיר, װי דער פרעמרער מײנמ, און כיבין ני׳טט אזוי ארעם, װי מען זעט — אין עצבות שטראלט מײן ריכט, און כיבין נעקרוינט װען כיבעט... * - - ביבין ארײן און נישט ארײן — א ׳טטײן האט אויך זײן ברודער — ׳טטײן, טיט מיר — דער װינט און נאםן-הינט, םיט םיר — בין איך, און איך מיט זיך — בין ארץ, בין אלץ, אפירו װען דער חלף רינט מיר אויםן הארז... * * * ביװער אזוי שוין אפרעבן א לעבן אין דער ׳טטיר און היטן די חרומות, װי א טויבן-נעסט אין מיר, און הער;, װי פון טויטער ׳שטירקײט םקריפעט אז׳ש דער דיר א־ן כיעפנט זיך פון זיך אר״ן בײ מיר אין ׳שטוב די טיר... הערן און ני׳שט אויסדרײען אהי;, צום ׳שװער, דעם קאפ, נאר זיצן רויק, קוקן אויפן נרויען פלעק פון װאנט און ציען זיך בדמױן טיט מײן ארעם גוטם און האב, אריבער אין א ראנד, װאם איז נאך קײנעם ני׳שט באקאנט... * * ♦