Literarishe bleter · 1930-06-27 · 26 (27.6.1930) · p. Seite 485

?יססר*רישס נלעסעד ע?ע. 26. מצ3) ׳* זײס 485 ב יי ז א י ד אונטערן הארצן, און םײנע אוינן װערן םארל^םן םים םרערן, און איך װער דורכגעדרוננען םיט אזא שיםער בעניןעניש, אז — אז — איך פאר־עעב ם־ך פאר א בי<ד, װאב העננט ב״ םיר אויםן װאנט, און א־ך פאדנוינ דעט קאפ ארוכםער — זאהן פרעםרע או־נן נישט זען — םײן יפװאכקײט.., אם אזוי ב־ן איך: — אזא צ־־ט געװאנדערט םיט א צ־רק א־בער דער אענג און ברײט פון אםעריקע, און םיט װאנאבונדן פײערן נעצונדן און זיך;עװארעםט אונטער •שטערן־׳טטויב־קע ה־םרען דורך די קי?ע נעכט. אין רי װערדער פון םאנטאנע, א־ן ר־ טאאן פון אד־זאנע, א־ן אױ׳ ר־ בערנ פון קאראדאדע — אזא צײט געראדן באנאנעט או־ך ד־ פראכט-יטיכטן ב־־ט האפ;, א־ן נױ-ארריאנם,?ואיזיאנע, און ב״ די ני־ענעצן פון טעקסאם נעםאםטן םיטן אויג די בערנ פון םעקם־קע. אזא צ־יט זיך אננעזאפט םיט ד־ בענקענדיקע?ידעד פ־ן די נענערם א־ן םיםיסיפ־ און אאאבאםע, און איצט, נאך א?עםען — װען םײן אויער פארנעםט די ים-צידער פון יהודה ה?וי, םײן פארצייט־קער ברודער — הויבט ם־ך אן ־םטיקן אט דא א, פונקט אונטערן הארצ;, און םײן אויג װערט םיט טרערן פאדלאם;, און איך װער דורכנעררוננען םיט א •טארך בענקעניש, אז — אז — א־ך םארישעם םיך פאר םענטשן ארום םיר, און איך פארנוינ מ״ן קאפ ארונטער, זאלן םרעמדע אוינן נישט דען — ם״ן שײאכק״ט... אט אזוי בין איך, אט אזוי. _ םארלאג ב. קלעצקין יעקב לעשצינםקי צװישז ל־״עבז אוז טױט (גען יןןר ײריש יעבן אין ראטנםארבאנר) _9רײז 7,50 גילדז•_ עיי/ םהסרסקי/שיק^גע א ט א ז 1 י אט אזוי בין איך: יעדן םרימארנ;, װען איך טרעך אן אן אלטינקן ײדן אין נאס םיט װײםע בארד און פאות, ם־ט צארטע, םילדע אוינן אונטער צאננע, נרויע ברעםע;, און א טלית-זעקל אונטערן ארעם װאם אײלט זיך אין בית-הפדרש אדײן דאײנען — גײ איך אים נאך װי א שאטן און צימער איבער זײן יעטװעדן טראי אז די אויטאםאבילן דא אין אמעריקע יאנן אום װי די רוחותן װאם האבן זײ קײן צײמ נ־יטט, װאם,׳ צו אלדי ׳שװארצע יאדן אט אזוי בין איך; ם־טאנצײט, אז איך באנענן א קלײן ײדעלע אין נאם, םון באריםטן שטאם, םשהלעך און שאםהלעך, םיט א םפרל א־ן האנט, װאם אײלט זיך אין חדר ארײן?ערנען תורה — שטעל איך אים אפ אויף א רנע, נאעט אים איבערן קעפעאע און בענטש אים שטיאערהײט: װאקםן זאאםטו, קינדעאע, געזונט און שטארק און דײן טאטע-מאפע נישמ פארשעםע;, חאיאה. — אט אזוי בין איך: ־אװנטצײט, גײ א־ך אום שאיננ און שאאננ איבער די גאםן און א־ך קא״ב צעבער םוא מיט נחת פון אונזערע שאאנקע ײדישע טעכטער, שװארץ-אויניקע, שװארץ-צעפיקע, זאפטיק-ברוםטיקע, א םחיה דאם אויג אויף זײ אפצורוע;. און די בחורים אונזערע, װויאע יאטן, הארציקע, םוםקואירטע — שטאא און אײזןן נר״ט אויפצושטעאן א דור פון דבורהם און מרימם און םאקאבײער העאדישע — אאננ אעבן זאאן זײן אט אזוי בין איך: שיפעט אין דער נאכט, אויף איך אדײן אין שטוב און שטעא אן או־ף דער װיקטאראאע א״נע פון יהודה האוים ים-א־דער, און װען עם קופט צו די װערטעח ״כיהאב דעם ים זיך אפגענעבן, טראג טיך ים צו מוטערם שויס״, דאן הויבט סיך אן שטיקן פונקט אמ דא א,