Literarishe bleter · 1930-05-23 · 21 (23.5.1930) · p. Seite 390

*:**״.־ יאד־־ ע 3?32סר!■>כ>, 2 (016 390 ׳י ע ר נב א ל א ג א ן (א?>)8יטר פון ראםאן ״אויפן באוט״)*) חבריפ. אט איז א םטעזיטקע אין רער זייט. קאאפט אר1#פ רעם ׳םנ". םיזאצ, חרירה, קיין ׳עפור נישט בצייבן. טארטין האט אונז נעפירט, פלאנטערנדיק זיך אין די ברײטע פארעם פון זיין בערן-פעצץ; צוציב קןזנםפיראציע האט עד אפנים ני׳טט נעטראגן זיין נעװיינצעכן פוטער טיט דעם פאקענעם גאצנער די צי״ערן זענען פוסט, פינסטער, איטהדיקע. ערטערװייז זענען פון די װענט אראפנעהאננען צוננען פון די אפנעםצעקטע. אפנעקראכענע טאפעטן. אונטעד די הינטערשטע טרעפ איז אין א קאטער... ארער טואצעט, — געװען אננעװארגערט נעפצאכמן סאד־טעבר: פון ה־נטער די נעפצאכטענע אנצענען האט זיך נעװייסט טיט אן אויפנעהויבענער פארטצאזער האנט א נ־פסענער רעפעיסע- װאטער אטאר טיר האבן זיך אויפנעהויבן אויפן צװייטן נארן. םון די טרעפ — א ציטער אין רויזן־בוקעטן טיט די שטענגאעך ארויך. נאר אין אט רעם ציטער איז נעװען טעבצ, און טאדנע, טאקע א דאנק רעם האט דער ציטער אויסנעזע;, נרייך װי קיינער האט דא נישט נעװוינט. דער טיש אן אװאלער מיט נעפראצטער צעקארדאשעטער דעק. צװיי שטוצז, אן עטװאם-אויםנעקרוטטע טיט פרישער ציץ איבערנעצוינענע קאנאפע. אויפן מיש האט זיך נעטוקט א נעצ פרעטא פון א ברעכן צעטפר. צװיי גרעזער, פיר טעצער איינער אויױ דעם אנדערן, גאפצעז, א טעסעד — איר װעט צובייסן? — טירן צובייםן, — האט טארטין אן נעצעכטער באװיזן זיינע ציין. ער איז נעװען איננאנצן װי אטאר: א רויקער, זיכערער, ׳סטארקער עד האט אראפנעװארפן דעם פעצץ און נעבריבן אין א װארענעם רייבצ, װאס האט פעםט אפנעצוינן זיינע ברייטע פרײצעם. און אווי װי פארשטייענדיק טיין... אונזער נעדאנק, האט ער איינגעבוינן זיין רעכטע האנט, אננעבראזן דעם טעכטיקן ביצעפס און װידער נעװיזן זיינע אויםנעשצירעטע, קציינע, יטײנע, װייםע צײן — ב־טעי ער האט אויפגעטאכט די טיר םון דערבייאיקן ציטער — איר װעט דא הערן, װאם נאפאן װעט טיט מיר רער;. די װענט זענען פון טעקטור, נרייך װי עםיװארט גאר קיין װענט נישט געװען און אז טיד װערן דעםישטועם ענדיקן, דעטאצט, חברים, באקוטט איר דאס װארט. אונאר און די דר״, װאס זענען נעקוטען טיט אים, זענען געזעסן אויף דער פאדראנע, טיט די פיס אונטער זיך, אנגעכטורעט. קיינער האט נישט געענטפערט. טארטין האט א רייב נעטון ד• הענט. — נישט קארטץ — ײיים איך װאפ. אםשר איז שוין צייט צו נײן נאך גאפאנעןן■ טארטין האט אייריק א קוק געטון אויף דעם זיינער — א־ך נ־י נרײך נו, דערװייר װער איך אייך םאדשריםן, — ײאס הייסט, דו ײעסט פארש־ריםןץ — האט אונאר או־ם- נעהויבן די ברעם. — צוריב װאס? — אויב איך װער נישט פארשריסן, קען ער זיך נעװיס א װארף טון צו דער טיך עד א־ז ז״ער א פארזיכטיקער, גאפאן. ער קאן נאך אויפדעקן. װען טיר װערן ענדיקן אונזער שטועם, װער איך אויםש׳ריםן די ארבעטער האבן זיך אויםנעהויבן פון דער פאדראנע. — נישט קײן זאך... פארשראס;. — עפעם טאדנע באקוטט זיך דאם, חבד טארטין. צום אנ- הייב, — אן נעװער, און איצט, זעםטו, איז גאר אונטערן שראם — מיקאן דאך נ־שט אנדערשי איז נישטזשע פארשטייט איר נישט. חברים? קוים דערשמעקט ער, אז איר זענט דא, — א־ז א םיף צום גאנצן עסק: װעט איר שוין פון אים קײן װארט אטת נישט הערן, און עס קען זײ;, אז עם װעט נאך ערנער זיין. — ער ט ד. ס ט ע י ס? $ װ ס ק י ר ע ד ט ד א ג י ש ײ ך האב טוד־ע גע־וען דעד דרוזשינע. רכתח־רה האט טען;עהאט בא״.י,אכ;, אז דעד גאנצער קאטיטעט זאר פאד;, כדי דעד רא־בא;־ זאר נאבדעם קאנ־ען באשטעטיק;: פון ארע זאסטאװעם , ז־־ן ־ע־ ת ״דיעם נ־ינטן ז־ענ־ען ט־ר אר־ע גיעגאנגען, און א־צט ־ערן נ— אר־ע טשפטן״. נאד פופצן טאן א־ז אב־סר צופיי •ענדר־ער האט נ״ען ז־ך אפג־עשטערט או•־• אכט. ניא־טינם פא־יעױנג א; ניעװיער — האט־ אדויפנערופ; א נאנצן א פאסטקע. נ־שט אנדע־ש,—האט ז־ך בורק־ן נעה־צט,— נ־ ט ־ע־ אנ־אנע ז־ך צונויפנעדעדט: ב־יט הויר׳ע הענט אונז פאר-;ענ״ע;. זא־,; ז־־, או־ב שוין ־א אזוי, גי־ן צו ארדע רוחות, טײו :אפאנ־ע; א־נא־־ניעם. װעסט־ פארשאבערן דעם קאפ אוטזיםט או; טנ שט, װיען ג־־־ען ט־ד דאס אן נעײ־ער׳.• -- -בט־ק, — האט א־נאר א טרעסר נעט.־; טיט די פאטר־עס, — ם א־ז עפעב ני׳טט: װ־ אזוי קא; דאס ז״;, א ד־אקאן און א;;; קא־ ר־־ע׳. — א־ך זאג דאך אײך, הברה. עד האט טודא, טארטי;, טאנ״ע־ װעט־ ־עכ־יעצער פא־ דער צ־־ט... — ז־ע נאך א בער־טובהניק זיך אפג־עזוכטן א־ך פײף אז־ף א ם א־־ף טארטינ׳ע;. ראטיר טיטניעטע;, הברה, װאס איז דא ־צי ר־עדןין — איצט טאר טיען ־אם נ־שט, א־ך האב ג־ענעבן פאר א־יך — או; פ־ן װאנ־ען װ־עט עד װים;, צי מיר האבן נ׳עװ־ער, א־ע־ נ־שט׳. ־ואם. עד .־ועט ד־ קעשענעס באטאפן׳.׳ — ־עם האנ־רט ז־ך א־ן װא־ט. װאםזשע, װילסט קײן װארט ניש־ט הארטן?... — און אז נ־שט? װאם שטיעקט ד־ען א־ן דעם װארט?... טען האט ז־ך גאך אב־םר ג־עאטפיערט. דאך האט גובר געװען ־ע־ באשך־ם, אז טען זאר גיש־ט ניעטען קײן געװעך א חוץ טיר א־־נ־עם: טארט־־נם תנא• — איז נאר בגוגע די ארבעטעך פארן זאל ט־ע; א־; צ־ו״ פא־ט״עם, עס זאר ז־ך נישט װאדפן אין די או־גן ־ו־נטע־-צ״ט פארן או־ה ד• אזיאדקעם זײעי װײניק פאםאזש־רן. נ— •■׳<רן איע ט־טאטאר אפש־ט־־ג; — קאן דאם נאך ארו־םרופן א היע־ א־ך ב־ן א־־־םגעפא.־; ט־ט ד־ע־ צװײטער פארטיע: ד־ עריםטע א־ו א־ו־עק ט־ט א־נא־;. ז־ועדזש־־נםק־ם דאטשיע א־ז נעשטאנען פון פאדנט, װי ארו־ם- געש־פא־ט אײף ־ע־ נאס אױ־ם דורך ד־ פאר׳אנײט־ע ־םטאכעטן פון ד־ ש־כנ־תד־קע א־טעגדי־עך ראנגע פרויטן. צװײ שטאק, אויםנע- פא־בט ט־ט הער-ביײעד פארב, נ־עבויט רויטן ג־עװ״נרעכן פטיי ״טשוכאניש־עד ־אקאקאי. טיט צעב־אכענע ש־נ־צערײ־ען א־בערן ש־־פ־־ע פ־; דאך יעס האבן ז־ך ־עטײאס אײנגעב־ינן צו דעם שנײא־ק;, ־־־ך עטיעצ; נ־יטט פא־ז־כט־ק-א״םנעטראטיענ׳עם ש־ט׳ענערע, ד־ ש׳ראבעי־יקע ב־־טריעך פון דעם פריכעװאטן םאך א טויטע ש־טיר- ק־יט, טיזעט ני־יעט קײן ר׳עביעדיקן הונט. די פענסטער זענען פאר- קיאפט ט־ט נייעט קײן אױטגעהוברעװעטע קרוטע ראוץס. אומנע- אוטפעיטע קװא־דאטירעך פון נערע און פ־ארעטע נריעזריען/א־; דער ט־ך ט־ט א נעך פארא־אר־ק. װיזיט-קארטר. דאם איז ארץ. מא־טין האט או־פגעעפנט — אר־ע׳.׳ — או־ב א־י־ ײאדט ניש־ט גאך או־ף עט־עצן. א־ז אר־ע. — א־ן ־ו• זענע; א־נזע־ע? — האט שיטשערבאטי ברוגז נעפרענט. — א־־פ; ־וארטן זיי. פאטיעדעך טדאנט נישט אן ק״ן ש־נ־י, *1 יע ״ליפ. בדע־-־ע־" נימ ״- (113•) איז נוס. 5)—10 )11 ־810)