Literarishe bleter · 1930-05-09 · 19 (9.5.1930) · p. Seite 349

ז־־ש 349 ל פעוזו־יז! גום. 19 ,4(3, ם>ן?ט ער?ןװעק, אזוי װי סיװאצט רי ק>זםע צעשניטן א זאנג פון נאצד נענענט די םיטן-נאכט יטטיא און פארקצערט און בוינט צו דעם קאפ צו דעם ״ד אויף דער עי,, ״װאם ׳טטאב״לםטו ״ח—״דו הערםט נישט, אץ־ זינג״ ״ד״ן פנים איז בצײך״—״אבער םיהארץ איז מיר ו־יננ״, ״סיפיבערט דײן נוױ״ — ״װאויא מיר סיהאט ם״ן יטטערן בארירט דער אטעם פון גאט״, ״ואנ װירוין״ — איך קען נייטט ואנן, נײןן , װײא װירוי איז צער, און צער איז נעװײן, און נעװײן פאאט אויױ דער ערד װי א פצעק, װאם גנבהט דעם חן פון װונדעד אװעק.״ רער אי!טער רב פון פאראלאי האט אפנעענטפערט דער נאכט אװי אוז אױ אויםנעגאנגען, די?בנה איז רויט אדורכנעגאנגען און נעשםײכאט שטיל. אויױ ארע םײנע ליבע אזא םין טוימ. װאיהזע. אפ־יל 30י> דער אצטער רב םון פאדעלאי האט פארז׳&םורעט די אוינן און געזאגט אזוי: ״או װויצ איז צו מיר, װאם איך נײ און טרעט, איבער דער ערד װי אין א נעבעט״. ער נ״ט און זײן בארד פצאטערט אין װינט, אט זיצט אויױ א ׳שװעצ א פארנעסן קינד. שטוינט ער און ׳שטוינט, ביז םיװערן בצינר די אויגן זײנע. איז װאם איז רער מער? אז סיװערט דאס הארץ אויױ א רנע נישט שװער טאפט ער מיטן ׳עטעקן װ״טער דעם װענ, װײצ ה״ציק זענען אצע נעכט און טענ. אט פיצט ער ראם פעצד, אט הערט ער חום טײך, די פיס זײנע טאנצן דעם בורא א שבח ארום די בוימער, װאם שט״ען בײם ברענ און היטן, באהיטן די ׳טײנקײט פון װענ, שטארקער און שטארקער, ביז םיפיצט דער ײד, די כוחות פארנײן, פארםאטערט און םיד ארטור קאצניש — ג״ננונ־ נען צו ׳. מאננערס באלאךק ״דער ל״זיקער און געקרײ־ ציקטער״ ח1^ ק י ס ט א ג ט האט רעם א״נגעשצאפענעם רארױ םיט םאטן ויצבער איין ײו־װי א צװ״־און־דרײםיק קאנטיקן בר־ראנט אײננעטוציעט. די סוױ־חודשדיקע צבנה, װאס איז נאר-װאס פון אונטער די בערנ פון יהודה אויםגע׳טװוםען, א פאררויטיקטע, װי פאריטעםט פאר איר פאריטפעטיקן, האט דורך דעם זיצבער־נעפצ, װי א בצוט־ פארראפן אוינ, אײױ רער ערד פארטאנעדיק אראפנעקוקט און האט אויױ א םינוט פארנרעסערט די פינםטערקײט. א רנע האט ויך אין דעי פינסטער דערפיצט א שװעריקײט, װי עס װאצט דער נאכט אטעם אװסגעפעצט. עפעס איז אין מיטן װי פארנצױוערט שטײן געבציבן. נאר באצר האט די נאכט פר״ער אפנעאטעםט און אין חצצ םון דער װעצט האט זיך א טאג-בשורה צעטראנן מיט גרויס םדײד, פון עק ביז עק. דער טאנ אױ שוין אין װענן ער האט יטוין העבער העצפט דורך דער נאכט אדורכגעםאכט. און װעט נאך אנציען אין די נעננטן א יסטיק פארטאג. עם אױ נאכט נעװען, אין םאםע םיט םון דער קור>•״.־ נאכי׳ ם ש ה ס ס $ װ ס ־עי צ״כט־נרויער זײדן־נעװעב, װאם האט זיך םון אנהויב אונטער די אויסנעיטטערנטע הימצען םארצויגן און אין דער י־פ־ ׳א ריח פון פײכטקײט צעטראנן, האט םיט האצבער נאכט ייד אװױ דער ערד אראפנעצאזן, נעדיכט און שװער מיט א יטװערער ״אני־ער ברכה, — םאטע זיצבער םיט געשציפענע בריצאנטן און