Literarishe bleter · 1930-05-09 · 19 (9.5.1930) · p. Seite 348

?'םעראר^&ע 3?עםער 013. 19 4•*/ ־^ך זײם 348 * א י צ י ק ם 8 נ*ג ע ר / ק ר א ק ע א ל א ד ע ם און אז דער ייד ה$ט זיך אויפנעכאפט צו ׳טחרית אין דער םרי, איז א ׳ענירא שטערן געהאננען אין ׳עויכ װי א זילבערנע מעאאדי. און פארן שפיגא איז נעיעטאגען ׳עאאנק די טאכטער אין זײדענעם העמד, די נאלדענע קרוין אויפן ׳עװארצן קאפ, װײט און טרויעריק און פרעמד. און תיכ,׳* האט פאר׳טטאנען דער ײד, אז דער האום האט אפנע׳טײדט ־אם אײנציקע װונדער פון זײן א״ב — האט ער עעריםן זײן סלײר. און א׳ם אויפן װײםן קאפ נע׳שיט און קדי׳ע פרום נעזאנט, זענען בצײכער נעװארן די ׳עטערן אין ׳נוויב, װאם מער דער טאנ האט נעטאנט. און בארװים איבערן װײםן שנײ םיט דער קרוין, םיט דעם זײדענעם העמד, איז די טאכטער אװעק םיט שטייןע טריט, שטייצ און טרויעריק און פרעםד. װאר׳גע, אפריל 1030. די באלאדע םונם פאדעלאיעד דב צ ד ו י, יי 3 באדאדע יכות׳, א׳ך װעי אײך זיננען אצינד דאם ליד פונם טרויעריקן נליק, װאם פראטערט װי א פוינא פארבײ אין קערט זיך נ׳שט אום צוריק. אין יאכ דער ׳טטילער און ש״נער שטאט מיט איטע שולן באחנט ,אזוי שטייט גע׳שריבן, איך האב עם אמאי מיט ד־ אײגענע אוינן נעיײענט) האט געלעבט אן אלטער און פרומעד ײד מיטן נאמען רב מיכארע בראט, און םיהאט דער ארטער און פרומער ייד אײן און אײנציקע טאכמער נעהאט. א יאד נײט פארב־י. דאס צװײטע קומט, גײט און קומט און פאר׳עװינדט און םיאיז די טאטכעד געװאקםן שנעל און שראנק װי א םאםנע א־ן װינט. און םיהאט נעשםײכלט דער אלמעד ײד, װען םיהאט געקלאפט אין דער טיר דער פרילינג מיט א בינטל בעז, װאם ער האט געבראכט םאר איר. און םיהאט נעשםײכלט דער אלטער ייך, װען שפעט אין א בלאער נאכט האט רויטע קאלינעס צו איר בעט דער קינינ־ זומער געבראכט. דער אלטער רב פון פארעלאי האט םארקנ״טשט דעם שטערן און נעןאנט אזזי: — םון אלע װענן נענענט די נ״כט, מיט װאס האםטו ײד דעם טאג פאדב־אכטי מיט שטילע הענט צינדט ער אן א ליבט, װעדט שארף באלויכטן זײן מיד נעזיכט, און בײ יעדערן ריר פון ז״גע הענט ציטערן די שאטנם אויך די װענט: — נעדאװנט, געדאנעט און נעקלאנט אויף נלות-השכינה און תהילים נעזאנטי און װיי — ז״ן הארץ װערט שװעד און פארקלעמט םיט צער דעם הײליקן מיטװאך פארשעטט. ער טוט זיך די זײדענע זשופעצע אן, און דעם שבתדיקן שטרײמל טוט ער אן, און לאזט זיך גײן טיט פאמעלעכע טריט. ער זעט; רער הימל מיט שטערן באשיט װי מיט א זילבערנעם מאן ״א נםן א נםן״ א לויב צו ז״ן נאםען, נאך נישט םארשעמט מיט מײן טרויער דעם נאנצן מעת־לעת. ער זעט; א לאםטערן דרײט זיך אין װינט און שפילט זיך מיט זיך װי םישפילן זיך הינט םיט די אײנענע שאטנם ערב נאכט. ער זעט, װי א םורמאן פויעט זײן פערד בײם טונקעלן ברונעם, ער זעט און הערט דאם אװנט־ליד םון דעד שװאלב, װאם איז װאך און םלאטערט א בלאע םון דאך צו דאך.;אי־ אז דער הארבםט האט אננעקלאפט, האט אויפנעצ־טעדט דעד ייד, װען סיהאבן געקלוננען די רענן־טריט, די ױננט פארנ״ט און פארפליט. א יאד גײט פאיבײ, דאם צװײטע קוםט, קומט, און נײט און פארשװינדט, און םיאיז די טאכטער נעװאקםן שנעל און שלאנק. װי א כאכנע אין װינט.;א־ אײנמאל אין א װײסער נאכט האט אין א־ר חלום נענענט א שטאפעט. און א זײדן העמד אװעקנעלײנט אויף איר א״נזאמען בעט. און אז דער ײד האט זיך אויפנעכאפמ צו שחדית אין דער פרי, א־ז א שנירל שטערן נעהאננען אין שויב, װי א זילבערנע מעלאדי. און פארן שפינל איז נעשטאנען שלאנק די טאכטעד אין זיידענעם העמד, י די אוינן אפן, די הענט אויפן הארץ, ײײט און טרויעריק און פרעמד פארבײ דער טאג. געקומען די נאכט, האט װידער גענענט דער שטאפעט, און א גאלדענע קרוין אװעקנעלײנט אויף איר א״נזאמען בעט.