Literarishe bleter · 1930-05-02 · 18 (2.5.1930) · p. Seite 333

זײם 333 7,.£סר6ר'#ס בלזזםסר *זם. 13 (313 זי באםערקט אלײן ני׳טט, װי אין איר קוצ ציטערט בק׳שה. — זעסט, אידו׳ט, כיהאב אפיאו געדענקט — פארענטבערט זיך ראכטשע — נאר כיהאב ני׳טט נעהאט, װען דײן בוך אר״נצו- םישן. עפעס אין םיטן דערינען... אידע בײסט ביז בצוט די קיפן. איר דוכט זיך; די שװעםמער יאי״דיקט זי צװעקםעםיק. — און... — פרעגט זי װײטער — גוטםאן האט נארנישט דער־ םאנט װענן דעס, אז ער דארף בײ מיר זײךאיבעריעםועסן םבו־ עפעם?... — גארנישט. אידע בוינט זיך אריבער איבער רעד ׳טװעסטער: — ראבטיעע — איר אטעס אױ ם״פנריק, װי בײ א נוםס -- װעגן װאס ײעםטו טראכטן פארן א״נ׳טיאפן? זי רערפיאט ארוס האא דער שײעסטערס ניאטע, װארעםע אר׳עמס: — װעגן אים... — ײעגן װעםען? זאנ דעס נאמען. — װענן אים, גוטםאנען...—איר ׳טעפט׳טען איז ה״ס. וױ אן אטעם. װ־ הײסע, ניפטיקע ׳עיאננען שטיקן אידען דער ׳טװעםטערם גייענריקע, אוםרויקע ארעםס םיםםט זי דער שװעםטערם ״ננערי צעהאוםטער אטעס. — ביזט אזוי הײםן — שטיקט זי ארויס און באפרײט זיך פון דער שװעםטערם אוםארמונג א װײאע יטטיצ. — ראכט׳סע — הײבט אידע װידער אן — און װענן קײן אנדעיע זאכן טראכסטו קײנםאל נארנישט? און װענן זין פון אעבן האםטו װען סיאיז נעטראכט? און װענן דע ר אונטערדר־קטער םענטשהײט? ײענן טויט און אעבן? ײעגן דײן נישטיקײט, צײעק אין אעבן? ׳טארפע איראניע קאיננט אין איר קוא. — כיפאחטטײ נישט, אידע. װאם פאלט דיר םיטאמאא אײן?— װונדערט זיך ראכטשע. זי צעאאכט זיך פאוצאיננ נאױו—נישק־עה, אביסא צ״ט װאאט דאם פארנוםען. םיט שטיאע טריט דערײ״טערט זיך א-דע פון ראכט׳טעס בעט זי פאאט אוםםעכטיק אויף א ׳טטוא און אענט אן םיד דעס קאפ אוייי אירע קאאטע הענט. דאס הארץ שאאנט איר םיט ׳טװערע קאעפ: האם אנטאויפט ראם אעבן םון א־ר און טרעט איר הארץ םיט קאאטע טריט... ...יא, שײעםטער. האסט קײן צײט נישט. מוזט אעבן. הויכע אידעען, שװערע פראבאעםען — דאם איז פאר םיר... איר שװעס־ טער אעבט אויץ דעם שוים פון אעבן. איז דען װענום, די נעטין פון שיינהייט, נישט פון ׳טוים געבוירן? און זי? צו שװעד איז זי םאר שוים• דער תהום פון אעבן האט זי פארשאוננען. אראפ אויפן רנא . און קײנעםען גאוםט זיך נישט אזוי טיח די הענט אויםצוציען זי יטאיםט םיד רי אויגן. א איד װינט זי אײן םיט װײטער דע- רינערוננ: ״אאנגװײאיק, אוםעטיק — און נ־שטא, צו װעםען אויסצוציען א האנט...״ און זי פיאט: צײישן איר און דער װעאט באײבט העננען דער װײם-רוישיקער, םארשכורטעד אעבנם-שוים... י ע ־ י 1) פארלאג ב. הל־־עצקיץ עזוין דערשינעל די נרויט ־ מיל (דער טו־יבער) דראםע אין 3 אקטן סין דוד נערגעלםןןן פרײז 3 גיד־ידז אדרעם; קאאפ. ״ביכער״, נאאעװקי אי• — האםט שוין נענעםן? — נײן. אידע קוקט מיט נײנעריקע, דורשטיקע אויגן אויך דער שװעםטעד. ראכטשעם איפן זענען צײטיק םיט א שטיפעריש-נעהײםניספואן שם״כא, ײאם פאאט אט, אט אראפ. די אוינן זענען באװעגאעך םיט צעזײעטער םארחאופקײט. — הערםט, בין איך הוננעריקן הונדערט װעאח׳ — דערצ״אט זי, פארענדיק זיך ביים עםן ז״ עסן שװייכנדיק. — אידע? אידע טוט א ציטער: — װאס? — נארנישט. — און זי צעאאכט זיך םיט א פוא געאעכטערי ז״ ענדיקן שװײננדיק דאס עסן. — כינײ שאאםן. — איז ראכטשע כודיע — און דו? אידע קוקט אויח דער שװעםטער מיט שטוםע באיקן. זי האט זי נאך קײנפאא נישט נעזען אזוי שװײנעװדיק. א װיאדע שרעק נאגט איר דאם הארץ: װאם פארא םוד פארבארגט פאר איר די שװעס- טער? זי ענטפערט: — איך? כיװעא באאד ארײנקוםען. כיװעא נאר דא ארומרוי־ םען. זי קען די שװעפטער נישט פארטראנן. םידוכט זיך איר: יענע פארשטײט איר םוד און דעריבער פארבארגט זי זיך אזוי מיט איר נאיק. — א נוטע נאכטן — נעזעננט זיך ראכטשע. זי בא״בט שט״ן אויפן שװעא. דער שםײכא, װאס האט זיך די נאנצע צײט נעװינט אויף אירע איפן, צעשטראאט זיך אויה איר גאנץ פנים: — אידע, װאאםט קײנפאא נישט נענאײבט, אז נוטםאן קען זיך אזוי נאריש םאכן — דערצײאט זי פאוצאינג — שטעא דיר פאר: ער טאנצמ אפיאו שיםי. אידע װערט באאם. — ער?ן — װונדערט זי• זיך — איז ער אינטערעםאנט דאםאאס? ראכטשע קוקט אן די שײעםטער םיט איר ביר־נאאדענעם באיק: — אינטערעםאנט? — פרענט זי איבער צעשמײכאט — כיהאב נישט נעטראכט װענן דעם. אבער נוט איז נעװעזן. און זי װערט שטיא פארשוװנח אין צװײטן ציםער. מימ שטיאע טריט, נישט אויםצוװעקן די שװעטטער, נײט א־דע ארײן אין זײער בשותפותדיקן שאאױ־צימער םיאיז שטיא און פינצטער. דורכן פענצטער אויכט זיך אן אוםאבנהדיקע נאכט. — אידע? — דערהערט זי דער שװעטםערם קוא. םיװערט איר קאאט: איר שײעםטער שאאפט נאך נישט. זי האט ביז איצט נעחאוםט: װעגן אים? אזוי װײך. צעםודעט איז איר קוא: — שאאפםט נאך נישט? — פרענט זי. — הערםט, אידינקע — טראנט זיך צו איר פון דער פינצטער- ניש ראכטשעם צעשמײכאט קוא — נוטםאן דארף זיך נארנישט דער־ קאערן אין איבע. — פארװאם? — פרענט אידע מיט א דערשמיקט קוא. ראכטשעם בעט גיט א םקריפ םון אירם א באװענונג. — װײא... — איר קוא איז נאך מער צעשמײכאט — םיפיאט עס אזוי נוט בײ אים אן װערטער אידע שפארט ויך אן אין דער װאנט. אין די שפיצן פינגער דערםיאט זי א שטעכעדיקע קעאט. זי ציטערט — ראכטשען — שטיקט זי ארוים. — אידענקען — דערשרעקט זיך ראכטשע. אידע בארויקט זיך: — נײן... נארנישט... פארטרוקנט אין האאז... — רעדט זי לאננזאם. שטיא — האםמ עפעס געװאאט פרענן? — דערםאנט ראכטשע נ״נעריק. — יא. טאקע װענן דעם ביך• ײאס כיהאב דיך געבעטן — זי נײט צו צו דער שװעםטער — װאם האט ער נעזאנט, װען דו האםט א׳ם װענן בוך דערםאנט?