Literarishe bleter · 1930-05-02 · 18 (2.5.1930) · p. Seite 331

!"ם 331?יסזלןדזע נ?7ב?7 1ײ . 18 ׳3 31) אידע עפנט פאוזנריננ די אר־ג;: — נייסט שוין? — 'א בעגקיצאפט דערװעקט זיך אי; איר: די יסװעםטער זאא זיך װענן איר א זאדג טון נאענט או; דא־ציק. שוין צע; יאר, װי זי זארנט או; זארנט זיך סאר דער יסװעםטער זי איז •טוי; טיד... — פארװאס־זיטע נייסטו נ״טטן יט־ין עפעט אוױ־ רחרס פניב באװײזט זיך װירעי קינרער״טע אייעד- טריבנקייט. זי פארטרוימ זיך פאר איר טיט א צעצערטרט קוא, װי תטיד. װע; זי האט איר איבערצונעב; א ״הערצרעב; סוד״ (אירעס װיצרער״טער עפיטעט)■ — װײםט, א־דע, םיװאלט זיך טיר יצטארק געװאאט, ער זאר זיך טיט טיר גוט פיק. ער זעט אײס אזא אײנזאטער, אפנע־ שטויסענער, ריאיז אזוי אוטררײםט. ביהאב איס נאר נינציק. כיבי; נאר אין כעם געװעז;. פארװאס ער װיא טיך קײנטאר ני״עט באטערק;. אבער איצט האכ איך יעוין צו איס גא־נ״צט. אידע ענטפערט נ״צט, פאריכי־־ננען אי; ׳טטיר־יטװײנ;. רחר צעראכט זיך װירער ט־ט א; אורזאכראז נערעכטער. זי דדאט: —־ כיװעא אים יצוי; אויםאערנען פארברעננע; טי״ ט״דרעך ער װעט יצוי; כײ טיר װער; א טענטי״, אידע הערט ׳•״״־; אירע טריט א•; קארידאר זי זעצט זיך האסטיק אוי־. איר ױננע, טײנע ׳צװעסטער גײט צו איס ז• טראנט איס ט־״סט און פא־נעסוננ — טרײבט או; פא־נעםוננ אויפ; ח״״יבו; פו; א־ר פ״; א•; בענקענ״ש. א װיארער היעק רע־װעקט זיך אין א-ר■ זאר גוטטא; א•; זיין זארגאאזן יעפאצ־ר דערטאנע; ז־ך אויך א•; א־ך ז• ברײבט ״״•ט״ז א•; דער ט״־, װאס פירט א•; קאדיראד. — ראכט״עע? — 'א? — װעסט ױך ה״נט זעעז טיט נוטטאנע;. •א? רחר קוקט ז• אן פארװונדערט: — ״ניאפסט? א־רע ר״בט זיך רעס ״״•טע־; טיט א קרוטע; ״״•טײבר אװה רי ליפ;. ױ פארענטפערט ױך: — ב־סט נע־עבט. כ־האכ ױך פארטראכט. •א... אז דו װעסט א־ס זעעז . זי ר״סט אפ. רחר פאררירט ס געדואד: — נו? אירע ק־קט דע־ •צװעםטעי אין די אוינ;: — װעסט איס זאנ;... — 'א א־רע ט־אכט א ײ״רע. ז• ציעראכט ױך קארט: — ער האט ט״נס א ב־כר. כ־רא־־־ עס נ״טיק האב;. זאר ע־ עס אפ־עיק; — ראס א־ז עס אינגאנצ;? נוט. ט״ערינקע; כעט נאט. כ־זאר נערענקע;. און ז• נ״ט. פוז רי יעט״נ; הע.־; ױד אירע רייכטע טריט, בא־ נר״ט טיט ׳עטיפעריה:; זיננעך ,צו װאר ז״ז אוטעטיק א•; װײנען״ א־־ע י׳ענט אז רעב קאפ א; דע־ ײאנט ״״•״• איז א" ״״יװעסטע־ ױננ נריקרעך א•; ״״•״;. או; ז״• זי גײט צי ״יסי^, אר* באטראבט זיך פייט א צעי״־ז איטרחטנותריקז בריק• אויסדױקדפור או; צעטױיטט איז אטאיי געװעז; רער בריק פוז א־רע ״״•טארע, רעננרעכדיקע אוינ;. היינט זענען ױ• ט־ר א־ז הארנעכרט. אטאר הארז ־• ײינקרעז פו; אירע נרייכ־ נעיעניטענע ריפז נעציטעדט ט*ט כענריעאפט אוז צארטק״ט ה״נט זענעז ז״ רײז. אפאט״ע. ה־יפםראז 'א־ז האבז א־טנערוטפעדט איבעמעקועטז א*ר פניס: סיאיז אויםדױהראז או; טויט סיאיז טיאום׳ נעבר״בז א־ז נא־ אוטבאױרט א רײנע, טרו״עױק־פאיטראבטע ריניע פו; א־־ע ״עװארצע ברעטעז זי ריינײ זיך װירע־ א״י דער ־אפקע ״״•טיי׳ע א״נזאטק״ט ר״נרײ ז• אױם א כיטערע, הירפײראזע טענה צעװיינט זיך איז א״ר• נײ• ״ײועסטער... האסיז ני״״ייז גערא־פט נייז סיאױ דיין •׳••ײז־י״ז־ נעהיאבז רויכז רעכ• װי א קעטר ױרך רער וױסטעני״״ױ א״יע''״־׳ טיט ״־־טוכױקע א־רעעז א״ טאנ־טענרעבע דאג־ת אײנע י־ײ רי יזװערסײיז זאינ כיסטו נעװעױ ״״װועסטער װיר איד אײך אכיסר נריק וויר איך אויך אכיסר פי״ר האסט נערארפט פיא;, אידע קוקט דער ׳עװעסטער נרײך אין די אוינ;: — באטת. טאדנע. כ-יװונדער זיך זײעך איר קוצ ציטערט. זי װונדערט ױך: װי אזוי האט ער נאך איר כרױו געקענט ־אס טו;? אבער... — ראכטיסע, װי צאננ נייט א ברױו. דאכטיצזע קוקט אויף דער דאטע: — צײ״ טענ א׳ יסװאכע האפנוננ דעױועקט זיך אין איך ראס צעטערע האט ער נעיצזיקט נאך א״דער ער האט איר ברױו דערהארט;... — גײסט? — םרעגט זי נאך א קורצער פויזע. ראכטיעע טאכט א; א־בערטריבז־פארװונדערט געזיכט: — פארװאס נ״צט? דו װארםט נייעט גענאנגע;? אידע ײערט רויט. אויף ראכטיצעם פגים כאװײזט ױך זארנ ט*ט דער איבער־ טריכנקײט, טיט װערכער םיעפינרען זיך אפ א־יף איר פניס ארע נעפירן, און װאם עס גיט איר צו נאך דער חן או; אונ״טורך — ער זאר נ״עט זיין אטאר צו ערנסט... אירע טאכט א נלײכניאטיקע באװענוננ טיט די אקפרע;: — פרעגםט טיך? ער א־ז אזוי נוט דיין כאקאנטעך װי טיינעך ראכטיטע באטערקט נ״צזט די איראניע אין דעד ׳צזװעסטערס ױערטעך און רעדט װײטער טיט קינדערי״זער פאררעגנה״טי: — װייסט ראך ער װעט אנה״ב; רעד; חבטות, איך װעא ז־ך פיאן נאר״ע און טוזן טאכ; א; ערנסט נעזיכט... — נײ־ז״״יע נ״סט אין ראכטיטעם פניס צע״״-ט״כאט ־ זיך אאץ — אפיאו די יכ־זא־צע, געדיכט־צעװערטע האר ״״•טייכאע; אװך טיט נאאך — אכער װאס איז איס פרוצריננ א״ננעפאר;? ריהאט דאך ט־ך כטעט ק״נטאר ני״״־ט באטערקט — זי זעצט אויס טיט א ׳עטראטענדיק געאעכטער — אידע, נערענקםט? כיהאב אים אטאר געפ־ענט, צי כינעפער איס אין דער אטת; נישט? זיי; פניס — א ראק אי; זודיקן װאסעױ א־דע באטדאכט איר ״״•װעסטעך ראכט״״-ע א־ז כאיעאפ; אוױ־ נייק און ״״•פיא. ראכט״״יע האט ק״נטאר ק״ן תכרית א•; רעב; נישט נעױבט: זי איז אר״ן פאר ז־ך א ציר. וױא ער זיך או־ך א יבפיר '-־"? — גיױ קינך — רעדט זי ״״•טיר — סיװעט א,יך ב״ד; זײן נוט ט־טאנאנדעך זי פאראאזט שנעא ראס ציטעך זאא די שװעםטער אירע י״־־עדן נייטט זעען... .ח אירע אינט אוי•־ דער סאפקע או; קוקט אוטדויק אויפ; זיי■ נעך װי א קראנקעך װאם דארף אײננעטען א ביטערע רפואה האאב ױב;. אץ ״״•כנותדיקן ציטער נדייט זיך ראכט״״יע צוס אװעקנ״;. זי ב־וטט אינטעך ״צו װאם זיץ אוטעטיק אץ װיינע;, טיץ איבעך טיר טאנצ; טאננא. ײיר טאנצ; טאננא..." אץ טיף אין זכרץ רופט ױך אפ א; אאט, קאאסיש איך ײי א נע״״יפענסט, װעטע; טיהאט די רו געשטערט — א; אאט, פא־- טיחטהדיקי איך ״ראננװײאיק, אוטעטיק — אץ נישטא, צו װעטען אויס־ צוציען די האנט״... דאכטשע קוטט אױין, נר״ט צוס נ״ן. נר*ק אץ ױננט שטרא־ טע; פץ אירע ביר־נארדענע אוינן, פון א־רע שעטעװריקע איפ;. ױ ״א־פט א צעװוױועטן בריק אויפ; זיינער אין צעראכט זיך צו־ יהכע־סריק; — אװא, הארב זיב;; סיטאכט נישט אױם: זאר עם איס אז״ גדיננ נישט אנקוטע;; אץ זי אאכט טיט א איכטיק, פריש נערעכטעך אירע שאיםט טיד די אוינ;: א װידערקוא פץ עפעס װייטס אײ פא־נעםנס היאכט אץ איר אפ פץ דער שװעסטערס נעאעכטעך אץ ־חא טאנאאאנירט: — פארט שוץ צײט צו נײן. א רחטנות. כיז כיװעא קוטען א״פ; ארט, ײעט אים נאך נישט א״נטאא ארױםשפריננען םיהארץ פאי אוטזיכערק״ט — זי טאכט א טיאעכא א״ף איין פום — א נ־טע נאכט, אידע;