Literarishe bleter · 1930-05-02 · 18 (2.5.1930) · p. Seite 330

4?יסעדעדי^ע 012. 13'313) /"ס 330 7 װײט פױ דער װעל־־ט א, וױיט פון דער װעאט און פון :•ענטישאעכן טודא, ײי נוט איז אנטשיאפן צי ײעח. דער נייענדיקער קאפ פון רוי-נאםער ערד אדונונענודע;, װאם טרינקט מי א װײן דאם ייכט פון די שטערן. צװײ זייבערנע װערבעם. נעבוינן װי ראכועם, װי ניאכיעם, װאם װײנען — צוקאפנם בײם קבר — זײ בוינן, בוינן זיך, ציטערן. װי פיאכיען פון ייכט אין א שוי, װו נייםטא איז ׳םוין קײנער. און ײאםעריעך טויטע, װאס ניאנצ;, װי שפיגיען אין שטיבן אין ׳עשן-פארנאבטן — זײ רינניען דאס בערני, װי װענן. און םיגײען יאר;, װי קעין אזוי שטייע פאריבער און ביהער איץ ציטערן װערבעס, װי װײנענדיקע דאטעפ, נעבוינן נעם, פיר אונז, אוי, גאט, אויו־ באראט פון די װינטן, אן אונטערשיד װוהין — קײן צפון, ק״ן דדוםן וױ גאקעטע פויניע; דער װינטער האט אונזערע העדצער רער׳ציאגן דער שטורעםן כיר װעין זיך שיעפן אייז װענן פון פײנען אין קושן ־אם ביוט פון די זונען-פארנאנגען. כויר װיין נ—טט צא־נען און װיין נייטט װיינען, נעדויריק װי יכקיאפן. אך, װעין טיר יטפאנען און יםפאנע;. און ײעין אונז ׳עטורכוען, װי פעידישע נארב;, אײםפייקן ר• האר אונז און טרײבן אויק ײענן אן םופן — ראן װעח כו-ר בעטן; ״כ״ר װיין נישט שטארבן, א״, פאטע־ נעטר״ער, כויר װיין יטיאפן, אך ׳טיאפןן״ ש ו י ם?יאד, ד א כ ק ■׳> פ /;? זן ד ׳ע ע ל ע 3 נ ס פארחתטעט. זי רערהערט רחים טריט. א באיײדיקנדיקע רויטק״ט צינרט זיך אן אין איר פנים; יענע ײעט זי נאך אזוי טרעפן כויטן ברױו אין דער האנט. זי גײט שנעי אנטקײנן דער שװעםטער אין איד ציטער אר״ן. — דאבטיטעץ — נו? — א ברױו צו דיר. טרערן יטטיקן זי. ראכט״טע ׳טפריננט יעבעדיק אוי,•* פון ארט. איץ פינקיט אין איד: די גאידן-יטװארצע, נעיאקטע האר, די בוריטטין-נאידענע אוינן. רי נרויםע, װײםע צײן, װאם באחנען איר פנים טיט א ברײטן, יטע- טעװריקן יטטײכי. — א בריװ?• — איז זי נ״נעדיק — פון װעטע;? אידע טאכט א ני״כנייטיק פנים: — װײם איך? ראכטשע רײסט אוטנעדוידיק אויך דעם בריװ. פון דער רינ- קער ז״ט פאפיר יויכטן פאר אידעס אוינן אויך א פאר שורות. רראבנע. אוטפאריטטענדיעבע אותױת — דראבנע װעריטיעך — עםז אי־ דעם טח, דאם הארץ. זי טראנט איבער דעם בייק אויז רער ׳טױעםטערם פנים. ראכטיטעם נאױו, קיאר פנים צינדט זיך אן טיט זיגערישער צופדירנהײט. זי צעיאכט זיך טיט א הייכיק, פאר־ ײונרעדט נעיעבטער — כא-כא-באי היררראי אירעס אײגן פיאקערן פאר נ״געריקײט. זי ׳טױוײגט ראכט-טע צעיאכט זיך אויפפנײ: — ׳טיטעי דיר פאר נוטטאן פארבעט טיך ה״גט אויץ א יטפאציר, גי״בםט נ״טטיי קוק און טײטיענריק טיטז פיננער, יײענט זי אויױ א קוי: ״ייבע ראכט׳טעי איר ײייט װיםן, ײענן ײאם איך טראכט איצט׳■ װי אזוי זעמ טען זיך טיט א״ך. אויב איר האט צײט רעב עיפטז ר ח ,ץ אז״נער אין אװנט, װארט איך אײץ א״ך אין קאפע ״פאנטעדא״. טיט הארציקן נרוס — נוטטאן״ זי ה״בט-אויה אויץ אידען א פאר ייכטיקע אוינן. — ײאם זאנםטו דערויז*• אירע איז ביאס. זי באטיט זיך צו זײן רויק. — וואס איז דער וװנדער? ד• עריטױע ״ראנדקע״ ביי דירץ ביטערע איראניע קייננט א־ן איר קוי. ראכט״טע טאכט אז אוטנערוידיקע נריטאםע. — פאר׳טט״סט — טאכט ז• קיאר — ני׳טט די ״ראנדהע״ א־ז דא רער עיקר. — זי יטיםט װידער אויס טיט א נעיעכטער — אבער נוטטאן. דער ערנםטער בעח — זי כאפט זיך קו׳טן די ׳טװעם־ טער — אדרבא, זאנ אידינקע, איז דאם נישט טאדנע? ז• װארט. א הארבן טאג יטוין אפגעװארט. א ױם-טוב-טאנ זי איז פרײ פין ארבעט. נייטט זי — איר קאפ רוט: פין קינדער-טע קויות. װאם פאדהירכן ריזיקע, יײריקע צ־טעדן, בײיעדן זיך טיט ענגיטאפט א״ם א װעג דודך די אויערן און פא־פיײצן דעם טח טיט יטװערע, קארטע ׳טטדאטען; פיז יערן- שעהן, ײאם האבן צ״ט א צענרייק יארן באװאקםן דעם טח, װי ארטע יטיואטען; פון אײםנעיטייפענעם נערורר, אײנגעאיבטער טראכה און װאי־טן אויפן יעצטן קייננ. ױם-טוב. זי רוט און... װארט. ז• װא.־ט: נעכטן אװעקנעיטיקט א יאנגן בי־ױו צו נוטטאנען. עפעם טוז נעיטעען. א האפנוננםפויער חיום דריטיט אוטרויק אין הא־צן און װארט או״= פארוװרקיעכונג. אין יטבנותדיקן ציטעד ׳טפייט א פאטעפא?: א טאננא, ווייד אין יײכט, װי יטאטפאן-יטויב; םאיאנטעסיק און עיענאנט, װי א קויט או•■־ א דאטען-האנט, באצו־גן טיט א װײסער הענטשקע. אין יענעם ציטע־ זיצט איר ייננע ׳שװעםמער ױם-טוב. ז• איז פר״ פון אי־בעט. ז• רוט. ז• העיפט אונטער דעם פאטעפאן טיט א דין, כענ- טיטענטאי קוי, נ״ט זיך א קאםטױם אויפז יעריעכן טאםקן-באי פון באנק-באאטטע און חיוטט װענן יטײנהײטם-קאנקורם. א קיינג ב״ דיע־ אי־״ננאננם-טיר פיהארץ באױענט זיך טיט ׳טטעכעריקע קייעפ טריט יויפן איבערן קארידאך טיעפנט רי טיר אן אוטבאקאנט טענע־-קוי טדעט אוטדדײםט אדיכיע־ די יטוועי. א באקאנט פ־״עז-קוי בעט עפ בטחייה צידיק אי־וים. אנװײזונג. אנט״טורדיקונג. די טיר װערט פארקיאפט. איר יטװעםטע־ם קוי. — גא־נ״טט, פאניענקאן א טעות. םיהא־ץ באי־״קט װ־ יאננזאם און םיװערט קאיט. טאי- נאיטעם ייר י■ ט״ח ני״כגייט־ק אויפ די טיד פון איר ציטעך רעד צו ״אם ז״ן אוטעטיק און וו״נען, טײן ייבער; טיר טאנצן טאנגא. טיר טאנצן טאננא װי אונטע״ װײן װעין יטיבורן אונז די קיאנגען, א־ן איץ וועט זיין ביויז א זיםע־ טרוים״. װירע־ א קייננ זי יויפט אי״ן עפענען. דער בי־ױונטרענעך הע־ באקאנטעך יטא־פע־ יטטאך אין הארצן. א ברױו. זי זייכט טיט ציטעריקע. נערװעזע.פיננער ביר-נעיט. דער פאםטטרענער באדאנקט אין נ״ט אװעק. ז• װארפט א בייק אויפן אדרעם און װערט ביאם. זײן האנטיטריפט. אבער דע־ אדרעם: ״פאר רחי יטטאב״ — צו איר בריװ פון איע זײט;: פארטאכט, פעםט ־טװעםטעך זי באטראכז ע—