Literarishe bleter · 1930-05-02 · 18 (2.5.1930) · p. Seite 329

,זיי* 329?יםזזראר״שזז 3?/[םער נ?ם. 313 (318) ' ש ר■ א 7 ר $ ב $ ן / 7 # ד ז ל י ד ע ד די קינדעד ׳צרעפערט אײן, װי װײ;, דעי ריח פון פר״טז ברױט. ז״ טוריען אײנער צו דעם אנדערן דאם צארטע הינדער־לײב און זײערע פניטער פון פלאטען װערן קופער-רױט. און אונטן זיננט א בעקער-־וננ א קיד עם טיטװירקעט צו א נרי?. פון אויװן רויפט ארויפ א פײער-צוננ און ניט א ראך די קינרע־ יביראפן א״ן אויפן טראטואר א־נטיטן גאב — אך, גאט, אאז כאטיע ז״ חאוטען א יעײנע זאךן בעלי־תאװהניהעם אונזער הארץ װערט נעביבן פון האוה, װאב ר־טיטעט אין אונז װי נעיצד״ען פון אקבן. דעינאך װערן טיר טיד און יפרעפן א־וב זיך, װי א פור טיט צעבראבענע אקבן. עם יטט״בט אונז א צער, װי ט״טטייבט טיצונעיב אין קערקער ד־ קארקן טיט װאםער-יטטראטען; ט־ר ׳טרײען פון װי־טיק — װי א אעבעדיק זוינאיננ יטרײט אינב בויך פון א טויטע־ און ׳טװאננערער טאטעןן חאוטות פון ארניעם ז״ טאנצן אין טוח װי פריי אויױ א בעטאער-װײבם זאקן; טיר יטרעפן זיך קראנקע און זוכן א נאדע, װי א ק־עם אין דער ערד — א װינטער צו יטראפןן אין אונזערע אוינן ברייטטיטעט רער אוטעט, װי אין אוינן פון טעררער פאריטראםן אויך יטרעסער, װי א יטטריק בײ די פיס אוטנעװיקרט יטרעפט זיך נאך אונזער רעבן דעריטראנן, גערעםטערט. װי טײז, װאם אנטרויפן פון פערדער און נריבער, נעיאגטע פון פראםט און ׳טטורעב-נעברויזן, אנטרױפן טיר אװנט פון אײנזאטע יטטיבן און קו־פן װי יטטיװר זיך װ־יבעריטע יטויםן: א נאקעטע זונה טיט בריםטן פון קופער איז אונזעדער נאט — דער ארטאר, װו טיר בעט;, פון זינדיקע קויטן זענען יטראז אונז די ריפן און םיג״ט פון אונז א״ביק א ריח פון װארעטע בעטן. װי אין א באראנערטער יטטאט רי באװוינער, װאם בײבן דאב רײב זיך פון הונגער — אזוי עםט אונז די הײםקײט פון תאוה אין יטװינדזוכט די אײגענע רונגעןי טיר האבן נייטט װעטען א תפרה צ■ ײענר;. װייר די ערד איז פארנוטען פון טענטיטן, רעי היטר—פין אעראפ־אנען און נאט, דעד באיטעפעי פון װערטן, ער האט נ־יטט װו, נעבעך, צו װוינעןי שיד־יעפער־ליד טיר װערן זיך ״טרעפן טיט ברוטיקן װײטיק אויך גאםן פון יטטעט און אוי■־ װ״טע יטאבײען און ׳טטרעקן די הענט אוים און בעטן אויך קײטן: ״נעב, פיר אונז. א, פאטער נעטרײערי״ טיר האבן פאריטפירט יטוין דאם ריכט פון די ׳טטערן. טיר האבן פאדיטפירט, אך, דאס נארד פון די זונען. — ײעסטו אונזער פײן אינב פײפן פון װיכער דעיהערן און אינב ריט׳טען פון קעץ אונזער אוטעט געפינען: פ י נ ף א ליד פון א נ*ר ^י*ר*י^ן ך ער נאם, אינם םאטען נערויש װער א־ך ברײבן יטטײן אויף דעב טראמואר, ־אב ה־טר פאררוקט אין א זײט. — יועט עטעצעד דורכג״ן און זאנ;: ״א נאח״... : ־וער יטט״ן און גראצן אזו• אין דער װערט, װ־ ב נראצט אײננעעקיטנט א טענט׳טר פון ר״ב. דע־נאך װער א־ך ׳טטרעקן אין רופט די הענט א־ן בעט;: ״אוי, טענט׳טן נעטרײע, אוי, פירט טיך אהײם״. -• טענטיטן װערן אנקראפן אין טיר. ט־־; טאטע װעט זאנ;: ״םיא־ז טאקע טײן זון: צ־עייטט װערמ ער טרויעריק, דערנאך װערט ער נאר ״א, טענטיטן, אוי ריבע, װאס זאר א־ך דען מון?״ א־ך װער זיך צערײנן אין בעט טיט די ׳טיך א־ן זאנן א יטפרוך צו דער יטײער אויף דער ט־ר: ״טביטפה נעדרודרט, טכיטפה געניטט, אנטפרעק זיך אצינדערט פאד טיר״. ־ועט טוען די הרובע א הירכיקן ״טװי׳טט׳ט, ־ע־ קויטען װעט נעבן א טענטיטרעכן קרעכץ. ־ועט קוטען פון ערנעץ צופריען צו טיר א נאקעטע פרוי טיט א טאפ טיט געקעכץ. ט־־ן ברודער, טײן ׳טװעסטער טיט װערפי׳טע צ־ין, זי־ װערן זיך װארפן צום פרעם. ־־ טאטע ײעט זאנן: ״אוי, ניטע, טײן קינד, רע־ טאפ א־ז טיט םם, די פרוי איז א טת.״ ־־ פ־־י װעט א הויב-טון א פיםר צום בערק , א־ן ט־אנצן אין ׳טטוב װי א נאםן-ײײב פרעך. ט־־ן טאטע ײעט ׳טפײען און זאנן א ׳טפרוך: ״קאב־טא, קאביטא, א ז״טעביש טי זדעךן״ יע־ טאפ װעט פאר׳טװינדן, די טײײרמע אויך, :נעז־נדר װעט װ״נען פון הוננער און צער י־ טאטע װעט רײסן פון זיך אירע האר, -־ך יטי־אגן און שרײען: ״ארץ איבער דעם נאח״... ק־נדער פרץ שיכװײכמ פא־נאבט. רער הימר ברוטיקט אויף די טויערן פון דער שטאט. ך*־ ע־יטטער יטטערן קוקט אראפ, װי א פארבראנדזיטעט אוינ. : א־ז יטט־ר ארום און קארט. אין א ראטטער ראכט ארײן דער װינט. *־־׳־ ק־נדער אננעטון אין יטטאטעם רינן אויפן בויך אין ראג. יי־ע־ע פניטעד זענען װייס, װי ברויט, די אויגן ײי בײ קראנקע קעץ, ליח א־טעטיק פארװײנט, די הענט צענויפגעפראכטן הארטן זײ א־ן ־ערן נאדנ־׳טט צװישן זיך, נאר קוקן אינם קערער שטום אראפ אי: ז*ען ציטערנדיק, װי אונטן קנעטן בעקער-ױננען טײנ. עאטע ריגט אין בוידעם-שטיבר, טיט א העטד פארבונדן איז איר קאפ. י*־ טאטע האט די שויבן ארע פונב פענםטער אויםנעהאקט א'ו פינצטער איז און םיפייפט דער װיכער — װירן נישט די קינדער גײז אהײם,;א־ 'ינן או־פן טראטואר אזוי און קוקן, װי טען באקט. א" יטט־רער און שטירער װערט און שפעט. די טויערן זענען צו.