Literarishe bleter · 1930-04-25 · 17 (25.4.1930) · p. Seite 312

?-ססר^ר״שןג 73סב/גר גוס. 7/ (2(3) ןײס 2(3 7 טערעזע פארהוםט זיך — איר הוםט באיעט״ט די צעצטע צייט פו; זייער א טרוק; כיקע;, איר ׳םטער; איז נעווארן זייער נעק, נרויפ, באקוטע; װיגקקע;, זי פארדרייט איר פניש אין א; אנדער ז״ט, הוםט זיך אויס און זיננט װידער: זארנ נישט ׳טיפעקע, װאם דו ביזט פיצעקע און יטען זענען גרוים. או-ך איך — א ברויז... טיין װעלט — זי איז אן א ׳טיעור. דא1... איך פיק זיך גוט אין א־ר. דענכטב־אר װערט ביז גאר אויפנעזאטן מיםמער מעקוי, דער קאונט. א; אויפנעזאטענער פראקט ער אוי;ז זיין פענםטער, צע־ ב, עכט יביער די פאנטאן-פע;, טיט װעלכער ער ציט שטענדיק אונטעד ציפער;: — ו;ער אויפ, — יבר״ט ער, — אנשיקענישן אויפנעזאט;, אננענאסן ט־ט כעם זעט אוים זיין נאקעמער קאפ, זיין צעפקעטשטע נאז, זיין נעגר״ט-ארויפגערוקט אונמערטויל און די טונקעקע בקיצנדיקע אייגעקעך. ער שרײט איבער אלע אדוטיקע טוטקע;, אקע קװיטשערײע;, נדאגערײע;, שיםערייע;, װאם טדאג; זיך פון רי זײער נאענטע, נישט-געענדיקטע היטק- קראצרפ: — ם״ד;, — יערײט ער, — איך װעק דיך נישט פאקןן נאד אנדער־ם איז זיך דאן נוהנ ט־םטער ד״ווים — דער נעה־ק־-רעזיביםאר■ װי אקע פארנאכט, בעת ער קוטט פו; דער אר- בעט, איז זיין פנים בקאס, די האי — נאם, פריים-אויפנעצװאנ;, רער ינזטעד; — שטארק פארקרעטפעװעט טיט א האנטוך אדער ט־ט א םענװעטק, כדי דער קאפ זאק נ״םט אזוי שטארק װ״-טו;. ער א ז צו פארנאכט-צו תטיד אננעטו; אין א צעכראםטעט; שטוב- באקאט. אויב ער רעדט דענםטטאק נ״בט אי; טעקעפאן מיט; טיידק, ׳םטרעקט עד אוים דורכ; פענםטער ביידע הענט צו טערעזע;, פארקייגט דעם קאפ א; א זײט, װי א״נער, װאס בעט רחמיפ, בא- קוטט א װ״נענדיק פנים, טאכט א װײלע טימן טויל, נאר הער; הערט טע; נאדנישט — עם שטערט דער טוטל פו; די נאענטע, נ״םט-דערבויטע היטל-קראצערם, דענסטטאל כאפט ער בײ זיך אין ציטער די נרויםע גרויסע נראטאפאן-טרובע, ׳טטעקט זי צו צום מויק או; ׳טרײט דורך איר צו טערעזע;: — איך בעט דיך; — :אקדענע; — טו טיר א טובה; — זאנ מיר א; םריער, װע; דו װילםט זיננע;, װעל איך אויןז דער צ״ט אװעקנײ; פו; דער הײם;11 דאם האט ער טערעזע; א נאטע; גענעב;: — גירא-גירא. טיט די ערשטע װערטער פו; איר באליבםטן לידל האט ער איר א נאטען נענעב;, םיטן לירל, װאם ה״בט זיך א1: נירא, ירא מאנדא ג־רא טוטא יל טאנדא. איצט רופ; זי ׳טוין אזוי אלע אי; הויף־ טע דערהערט נאר איר יטטיטעלע, אזוי באלד טוט םען ז־ך א קאז צו די פענםטער; — — זי איז ׳טוין דא1 — נירא, נירא... טערעזע האט שוין עטלעכע טענ ני׳טט נעזוננען, זיך נישט באװיזן א־ן הויף. אנ׳טטאט איר, איז אין הויף-װינקל אויף די אנ- נעװאלגערטע ברעטער נעזעםן פארנאכט איר פאטער. ז״ן אוים- זע; — װי נאך א בײז; ׳טלאף, װי א מענטש, װאם האט םארקוירן זײן פאדטענן און נעחלוטט האט זיך אים, אז ער האט דעם פאר- טעג; צוריק געפונע;, נאר אט האט ער זיך פון חלום אויפנעכאפט און האט דערזע;: — פארלויר;... טאקע אויף אן אמת... ער האט פו; צ״ט צו צ״ט געשפינן א; א זײט; יעדער שפ״ — א קללה: ׳טפעטער שעה אה״ם — יטט״ט מיט פאדט״עט; אטעם או; העדטי: טיםעכ ראבענם בעט רעם מיפטעד .־׳;וים: — טרינקט נ״טט... נו, זייט א״ן טאק יטטארק... יענע האט א״ך אזוי ק־ב, װ־ יטעטט א־ר זיך נישטק... יעגע בעט פון א״ך בקויז א״; זאך, בקויז — נישט טרינקע;... פו;... טאנםביק;; רערויף ענטפערט איד ט־כטעד דייװ־ם, אז צום אקעט עד׳טט, כד־ ט־פעכ דאבערט זאק אים כאטיט װיפיל נ־שט איז פאר־טטײ;, טוז זי מ־ט א־כ רא א־; צ־טעד כאט־ט א קאפעקע אויסטרינקע;, כאטש א טראפ;, כאטיט װיפ־ק פע נישט א־ז... — װי־ק רא — זאגט עד, — דא איז די זאך פארפקאנטעדט או; א־נטעדעכאנט פארפקאנטערט... א־ד פאד־טטײט, צי נ״;ץ — ס־איז א פיקם... א זעקטענער פ־קם... א; טיך א־ז דא ־טװעד צו פאדרר״ע;. א־ך בי; אויף א פיקם א טבי;; א־ך װאקט זיך אקיי; װעק פארדרײע;, אררבא, טײערינקע, א־ך װוי; ב״ א״ך די גאנצע צ־־ט. א־ך פ־ל זיך, װי ב״ א שװעםטער א־ך בעט א״ך; העקפט ט־ר ז־ך פאדדר״ע;. צי א־ך האב זי קיב-..״ איר זעט נישמק װאם- זשע׳. א ק־נד זענט א־ר׳. — א־ך קא; נ״טט־ איבערקעב; ק־י; א־י; יטעה, א־ך זאל ז־ נישט זע;. א־ך קא; צוק־ב א־ר נ״טט אויפהערן שיכורןק... נאד־יטק־יט;. א־ך קא; עם טו; שטענריק, װע; א־ך װיק, אפ־קו פון רעד ט־נוט א;... :אד איך טו עכ גייטט או; װעק עכ נ־שט טו;, פארװאם*... װ־יק זי האט ט־ך נישט קיב... זי האט זיך בקויז אר־יננענוטע; א טעקאנקאליע א־; קאפ, אז אט זי טיט א־ר ש״נקי־ט, געראטנקייט קא; נעטע; אט רעם טיםטער די־װ־ס; או; װירקן או־ף א־ם, ער זאק אויפהערן ש־בוד;. זיך אנטויש; א־; דעם, ה״פט ב״ ט־ר: ז־ך אנטויש; א; זיך אק״;, אי; דער קדאפט פו; איד ש־־נ- ק־יט... א־ך האב טורא... ניי;, א־ך װ״ס דאם נעװ־ם: װי נאד א־ך הער או־ף ־צו טרינקע;, איז א; עק, אוים ראטא; טיט טיר — ז־ האט ז־ך א־רפ דערש־קאנ; או; פארטיק... נ־־;. א־ך הער נ־שט אויף צו ט־רינקע;... קא ט־ט א םפארעקן — איך װעק זי ניש־ט ארוסקאז; פו; ד• העגט... די בעםטע שעה; זענע; ב״ טיכט־עד דיױויפ פארנאכט, װע;, קוטענדיק פו; דער ארבעט, שטעקט עד זיך אויף גאנצע שעה; רעד; ט־ט זיי; ט״דק איז טעקעפא; — ער האלט וי דאז פעםט־, װי ט ט אייזערנע הענט, עד שאפט, עד האט דעם פרעסערישן נענום פו, ניש־ט קאז;, זי זאק זיך ארויםדרײע;... נאר פונקט אי; ־ענע ־צעה; צעזינגט זיך א־ן הויף טע־עזע — זי שט־ערמ א־ם ז״; נענום, ז־ ד״םט ז־ך אר״; טיט איד פארים; שטימעקע א־; ט־ט; שטועס און שט־עכט אים װ־ טיט שפילקעפ זיי; טוח, בדעננט א־ם אום זי־ן שאפונג, דערפירט א־ם דעדצו, אז רעדנר־ק ט־ט; ט״דל, זאק עד קריצ; טיט רי ־צײ;, אונטערטופע; טיט ד־ פ־ם, קקאפ; ט־ט א פויפט א•; טיש־. טעדעזע זיננט אי; הויף: שװעקבעלע דו ברוינם, ד״; נעכטעלע איז אוים, שנײען האב; עם צעשטערט, װינט; האב; עם פאדקעדט. ד־ינע א״ערלעך — װו װעםט־ו זײ לײנ;? ד״נע פליגעלעך — אויף װאם ז״ איבערבײנ;? יי־דע בהוריפ, ״ברידער דזשײקאבפא;■׳, טוזן רא; א װײלע אפש־טעק; רעם ראדיא-אפאראט און איבער״ם; דעם טאנץ — א טאנץ פון א ״ננל מיט א ט״דל, א טאנץ פון צעקריגט-זײ; טיט טאטע-טאטע. טיט אייגענע שװעטפער-או;-בר־דער, א טאנץ פון נ־שט אװעקנעב; איינעד פאר; אנדער; ק״; גאנצע זעק טיט בארש־ט־ — טע-עזעם געזאנג שטערט זײ דעם ר־טם פון ״ש־ימי״. זי־ װיקקע; א״; אין פאק-פאפיר אלערליי ש־יר״ם פו; עםנװאמ, קנייטש; אויכ פו; רעם ק״קעכער פון פארשיידענער נרו־ס, װארפן זיי טע־עזע; אי; קאפ אר״; לויט דער געדיכטלעכער ר״ע פון צװ״ ברידעד, װאם האב; זיך ליב און װעלן איינער דעם אנדערן נ״עט פארט־יל;: זײ קי־כן דערביי פון געלעכטער, בלײבן מםוכ; צופרידן פון דעם, װאם ־עיערער פין זיי א־ז א טז־ק און קא; או־סנעצ־יכנט די טלאכה םון טדעפ; אי; צ־ל.