Literarishe bleter · 1930-04-11 · 15-16 (11.4.1930) · p. Seite 287

.ןײס 287ז ^?'םסרארישןן!??םטר 3^0. 6!-3\(310-311)^1 ס? ך ר א!7 י ם ש 1 ((' א ר ן% ןן ש םו אל יעיזכ א ימפעד (5 0 9 1 — 0 3 19) אבער דו האםט אי־םא איבערגעטריבן, שנזואמ יעקב, נאט האט ביאכערע זארנן איצט, אײדער צו זיצן אין דער אוידיטאריע פון אידעדהעדעד, און ק״ן צען ברידער זענען נישטא- איטבער, דאם איז דער טיפישער פאעט, קיין שריט אויןז רעכטס און קיין שריט אויױ אינקס, ער האט סימ קיין שום אנ־ רערער בעאעטריסטישער פארם אין זיין אעבן נייעט נעזינדיקט, ער איז געטריי נעבאיבן זיין טוזע. אזעאכע אויםנעשפראכענע פאעטן, װאס היטן זיך פארװאסערט צו װערן און צו טעאה-נרהן, שרייבן װייניק, און איסבערם אאע 25 יאר קענסטו אריינצװינגען אין איין ױםטן באנד פון סוומ זייט;. דארט װעםטו יטוין אאע זיינע נרעםערע פאעטעם אויך קענען אריינגעב;. אכער דערפאר זענען אאע זיינע אירעד נעשאיפעגע, נעטאסטענע און נעװוינענע, נישטא קיין צע־ ׳םויבערטקייטן אין זיי, יעדעם איד איז דורבגעטראכט, יעדעס איד קענםטו אין אן אנטאאאניע ארייניםטעאן דאם זענען אידער נייםט אויפנעװארפענע אין דער רנע פון פאעטישער באגייםטערוננ, װאם איז נעקוטען פאוצים איבער דעם דיכטער, דאם זענען אידער געציאטע יםורה צו שורה אין זכרון, אפט זענען דאם טטש פאעטישע עפיגראטען. און ראפ נעטט זיך דערפון, װאס איטבער איז יעדער פון דינ־ם: •=. ׳. אימבער און םיך ראװיבדד (אין רעמבערג 1011) צאא א ר־כטעד און אין ־עדער רנע פון זיין אעבן — דיכטער. שטאט װייטער צו קאטענטירן אט די טעזע טיינע, בעסער א פאעטישע איאוסטראציע: צװישן באוטען האב איך נעאיטן, צװייטן דערנער האכ איך נעאאכט, צװישן זאננען האב איך נעטראכט צו װערן װי זיי געישניטן אימבער נאך טערערע יארן פארברעננען אין נױ־ יארק װייאט איצט שטואא יעקב איטבער (איך װיא נישט זאנן ״װוינט״, װייא אימבער װוינט קיינטאא און אין ערגע׳ז נישט> זינט א יאר א־ן קראקע. די טעג איז ער געװעזן ביי טיר אין װןרשע. טיר האכן גערעדט װענן א םך א םך זאכן, איבערנע־ װארפן װעאטן (איטע- רארישע פארשטייט זיך), נעװעזן טיט די זכרונות אויױ א באזוך אין פארצװאנציקיעריקן אעטבערנ, און אן פאסאן האט איטבער ארייננעװאדפן א װארט: אט שרייב איך שוין י א פערטאיארהונדערט געכאפט א קוק אויף זיין פנים, זיין ױנג און אײביק־באנייםטערוננם־נרייט, פנים: יא, עס ש?יטט, עם איז שוין אװעק אי־י פיא יארן, זינט איטבער שרייבט און אז ער איז שוין היפש נרו־ נעװארן. װען טיר װאאטן נעהאט אזא נאטיראעכע איטעראטור, אזא איטעראטור, װאם שאצט אפ אירע שעפער אויט זייערע װירקאעכע פארדינםטן, דאן װאאט איצט טפתטא נעקוטען אן אקאדעטישער ק־ימיקער און װאאט טיט דאקוטענטן אין דער האנט באװיזן דאם, װאם דארה שוין אאננ אין אונזער איטעראטור באװיזן װערן, אז שטואא יעקב אימבער איז אין דער יידישער איטעראטור נעװעזן דער םאטע־סאטע ערשטעך װאס האט אין איר איריק אייננעפירט רי עכטע אייראפעישע פארטען ,אז ער איז עם דער שעפער פון דעם יידישן איבעםאיך אז אין זיין איד האט זיך דאם יידישע װארט באװיזן דאם ערשטע טאא טיט א נאקעטן און שאאנקען האאז און אן א װאאן שאאעכא, װי ביז איצט ביי פיא אנדערע יידישע פאעטן, אז דאפ קאיננענדיקע יירישע װארט האט זיך אין זיין איד באװיזן פאוצאינג אזוי שאאנק, אזוייבאאנק, אזוי פוא חן, װי א פארבענקט טיידא פאר דער שװעא פון איר טאטעם שטוב רעם ערשטן טאג זוניקן שבועות אין דער פרי. אבער אזא נאטיראעכע איטעראטור האבן םיר נישט, און יע־ ־ער שאאפט זיך ביי אונז אזוי אוים װי ער בעט זיך אאיין, און עם זענען פארהאנען א םך אזעאכע, װאם קענען זיך דװקא גוט בעטן. נישט אפי־ערך זייערע פארדינםטן, דעריבער װעט נעװים א־טבערם פערטאיארהונדערט־ױביאײ באייבן א שטיאער ױם־טוב, װו *םאעכע נעצײאטע פר״נט װעאן זיצן בײם טיש, און דאם נאך און די איטעראטור װעט זיך װ״טער נײן איר װעגס, די צײטוננען װעאן רוישן, די שונדשר״בערם װעאן שונרשר״בן, די אעזער װעאן ױ״טער נישט אעזן ק״ן אידעך און דערװ״א װעט אאננזאס פאר־ ז־נקען װערן אין פארנעםנקייט נישט א״ן פראכטפואער יידישער ־•כטעך די פאר יידישע קאפטאניםטן װעאן נערײעז זוכן עפעם א ־ידא צז זייעד טוזיק און ײעא] נישט װיםן אפיאו, אז עם איז דא א דיכטעך ײאם זיינע אידער זענען שוין אייננטאעך פון דער נא־ םיר העאפט טוזיק און העאפט װארט, און רער דיכטער הייםט ״נטואא יעקב איטבעך א,ין באויז נעצ״אטע אידער זיינע זענען ביז א־צט קאטפאנירט. טרויעריק, שטואא יעקב. ביםט נערעכט נעײעזן, װען דו האםט :עזאנט: א איך א איד און נאך א איך װער הערט זיי דען, די אידעח־ עם הערט זיי גאט, עס הערט זיי נאט, און צען פון טיינע ברידעך