Literarishe bleter · 1930-04-11 · 15-16 (11.4.1930) · p. Seite 286

״ *?1302 012. 5-16/;310-311)* ,/ייס ¥286 ס א מ א נ ם ל נײט אים הינדל יארן דרײ — א־ז דער פאגטל נײ, גײט זי אין אים נאך א יאר, פע?ט דעם טאנטר ני׳נזט רן״ן האר. איינמאל װערט א נרויםער טובז5, אלע שטײען אין א רומל, הינדל כליפעט אויפן בעט, טיאננעװארן א טאנקעט. ערײען איע, איע, אקע-. דאם איז דאם א טויד א כלה, ליגט און כליפעט אויפן בעטן װי פארלידט מען א מאנקעט׳ האמ ׳שוין אננעטון דעם מאנטל איצט דער ױננםטער בחור פאנט< פאנטל, פאנטל, אי איז ראס א בחורעץן חברט זיך פיט הינט און קעץ, יאגט זיך נאך נאך יעדער װאגן, שלאגט זיך, װערט אלײן נעשלאגן, מיאוקעט, פײפט און שרײט און בילט, און די מאמע לאכט, און שעלט. האט שוין אנגעטון רעם מאנטל װ איעטעד אט דער תביעיט פאנטצ. האט ער באלד דעם ער׳טטן טאנ אפגעפליקט א נאנצן ראנ. און אויפמארגן אינדערפרי אויסנעהאקט א לאך אין קני. און דעם זעלבן טאנ פארנאבט, אן א קאלנער אים נעבראכט, מיט צװײ לעכער נרוים װי אויגן אין די בײדע עלנבוינן. װערט א טומל א נעשרײ: אך, און אך, און װינד און װ״ן אזא מאנטל, אזא מאנטל, פאלט ארײן צום תכשיט פאנטל. אײנמאל פאנטל איז נישט פוי< קומט צולויפן נאקעט, הויל. שרײען אלע פאראטאל, אלע, אלע אין א״ן קול: — תבשיט, שנץ, פלעדערמויז, װו דער מאנטל, זאג נאר אוים. ענטפעדט זײ דער װוילער ױננ פיט אזא א שארפער צונג; — כיהאב פון אים דעם רעכטן לאץ אפגעשײנקט דער שװארצער קאץ, און דערנאך דעם לינקן לאץ אפגעשײנקט דער װײםער קאץ, און די רעשטע לאך אויך לאך טיאנקומען די צװײטע װאך. װערט א טוטל א נעשרײ: אך, און אך, און װינד״ און װײ אזא מאנטצ, אזא מאנטל פאצט ארײן צופ תכשיט פאנטצ. קיעדיע ס$?א#7{7סק' /;ןאדשע א מ ע ש ה ם י ב״ א שנײדעד אין קאמארע, פול מיט קינדער קײן עין-הרע, קינדער פיצעלעך װי מאן, שטײט א װיגל אויבן אן. איצטער הויבט זיך אן די מעשה; נישט פון צינעלעך ק״ן װ״פע, נאר א מעשה פון א מאנטל, פון א מונקעלן געװאנטל. האט מען אויפנענ״ט א מאנטל פון א טונקעק געװאנםל פארן עלטסטן בחור שמול, ער זאל קענען גײן אין שול. נייט אים שמוליק יארן דרײ — איז דער מאנטל שפאגל ניי. ג״ט א־ם שמוליק נאך א יא־ — איז דער מאנטל שענער נאר. א״נמאל שמוליק טוט אים א;, איז דעד מאנטל קורץ אין םטא;. װערט א טומל אין קאמארע; נא דיר גאר א נײע צרה, שמוליק טוט דעם מאנטל א;, איז דער מאנטל קורץ אין םטא;. נו איז םילא — מוט שוין אן דעם מאנטל בײלע. נײט אים בײלע יארן דרײ — איז דער מאנטל שפאגל נ״. נײמ אים בײלע נאך א יאר — איז דער מאנטל שענער נאר אײנמאל ב״לע טוט א שפיי, פלאצט אין מאנטל נעטלעך דריי. װערט א טומל אין קאמארע; נאדיר גאר א נײע צרה, מאמער בײלע טוט א שפײ, פלאצט אין מאנטל נעטלעך דריי. װאם־זשע קען דא זײן דער מעדל גײט אין פאנטל יאסל־בער נײט ער אין אים יארן דרײ — איז דער מאנטל שפאנל נײ. ג״ט ער אין אים נאך א יאר — א־ז רער מאנטל שענער גאר. א״נמאל פאלט ער אויך די טרעפלעך, און א םוף צו אלע קנעפלעך. װערט א טומל אין קאמארע: נאדיר גאר א נײע צרהן גײן און פאלן אויף די טרעפלעך, און פארלירן אלע קנעפלעך. און עם פסקנט דאם געזינדל זאל שוין גײן אין מאנטל הינדל.