Literarishe bleter · 1930-04-11 · 15-16 (11.4.1930) · p. Seite 284

,?'ססר^רישס .73סססר 00. 15-16 (310-311)׳ , /"ס 7284 אויוי ניך איבערנעצצמט און האט זײ איר נעמבן א שטעק-אט צו- ריק מיט אזא מינע, אקוראט װי זי װאצט זײ אקאר׳מט איצט בא- קומען פון אים, דעם פאםטאר אנטאניא, א מתנה. — נא — האט ער נעזאגט, — כיהאב דײן טאטן נענעבן א ברױו צו מײנעם א ברודער, װאס האט אן אײנענע קצײנע קירכע אין נױ-יארק. װעםט זיננען טאקע בײ אים, בײ מײן ברודער אין קירכע. רענםטמאצ האט זיך טערעזע דערװוסט: זי פארט מיט איר פאטער ק״ן נױ-יארק. זי װעט אין נױ-יארק זיננען ב״ם פאטער אנטאניאם ברודער אין קירכע. פון םרײד האט זי, צויפנדיק בארנ-אראפ, פאריסן איר קוצכצ: גירא נירא טאנדא נירא טוטא יצ מאנדא. אויפן שיף. פאםאו׳עירן האבן יײ טערעזען נעפרעגט: — װאם װעםטו טון אין נװ-יארק? טערעזע האט נעענטפערט: — איך װעצ זיננען בײם פאטער אנטאניאם ברודער אין קירכע. פדעםדע מענטשן האבן זי ארומנערינגצט אויפן דעק, איר;עזאנט, זי זאצ דעדװײצ עפעם זיננען דא אויפן ארט. טערעוע איז אויפן ׳עיף געװען פארקיצט. זי האט נעהוםט. אירע בעקצעך האכן נעםצאמט אונטער זייער װאקםענער םארב; זי האט נעזוננען: אוי, ציטער ני׳טט מײן שיםעצע, יטיםעלע דו קלײנם. טראנ מיך ראשיק איבער ימען, ׳טיפעאע... אלצ״נס! כװאציעם, װאם יאנן ריך — זײ טראגן דיך רײט בײ כװאציעם אויםן ראגד ביז צום װײטן, װײטן צאנד. בײ דער ז״ט האבן צװײ אמעריקאנער געשפיצט אין פאקער; זײ זענען נעװען ברונז, װאס מע שטערט זײ• זײ האבן נעזאנט צו טערעזע?: — אפשר קאנםטו עס מאכן אביםעצע װײמערי — א קאפעצע שטיצער... טערעזע האט נעזוננען: זארנ נישט, שיםעצע, װאם דו ביזט פיצעלע און ימען זענען נרוים אויך איך — א ברויז... םײן װעצט? — זי איז אן א שיעור, דאך... איך פיצ זיך נוט אין איח דענםטמאצ האט אײנער פון רי קארטן-שפיצער א מא1*זו|: — כיהאב דאם נעםיצ, װי אונטערן העםד װאצטן םיר ארומ- נעקראכן װאנצן. דער אנדערער האט, ארײנקוקנדיק אין זײנע קארטן, נישט אויפנעהערט צו חזרן: — פיק איז ױם-טוב... פיק איז ױם-טוב... ער האט א שמײם געטון מיט זיין צעצטן פיק איבערן טישצ. א קוק גענעבן םיט שטעכיקע אוינן אויפן פארטנער און א זאנ גענעבן צו אים אזוי ב״ז, נצײך ער, דער פארטנער איז טערעוע: — וזארט, װארר׳ װעסט נאך באװייזן צז רײםן זיך או׳ד■ די צ״ן אץ נױ-יארק בײ דײן פאטער אנטאניאם ברודער אין קירכע. פון דענסטמאצ אן האט זיך עם אננעהויבן... אין נױ-יארק האט זיך ארויםנעװיזן: דעם פאטער אנטאניאם ברודער האט ז״ן קירכע םארקויפט מע האט זי צענומען אויף ברוך און אויף איר ארט אויםנעבויט א הויז מיט א םך, א סך גארנם. נױ-יארק האט א קוק נעגעבן אויי1 טערעזען מיט פיצ רויטע און נרינע אוינן פון די טראפיק-צאמטעח— קאצטע און טויטע אוינן, ז״ נעבן אפ נערעכט יענעם, װאס האט אויף דער שיף א זאנ נעטון: — מע דארף אים איבערקערן און אנהײבן אנטון פון דער פיאטע. נאר רי עצות האבן נישט נעהאצפן; די זאקן זענען נעבציבן ציגן אויפן הויכן פארבעטן בעט, װי צעבעדיקע אםעריקאנער עקשנים. טערעזען האט זיך געדאכט — די זאקן װינקען זיך איבעח — מיר װיצן אהײם. מיט די צװײ פאר זאקן האט די ט י א פעאדארע, נאך אצע מאטערנישן, זיך נעמוזט אראפצאזן פון די בערנ צום נאענטן קור- איט — א פאנאנדעדנעװארפענער קורארט, א פאדביקע זוים ארום א קײצכיקער סאמעט-נרינער אזערע — אויף א האצז-פאטשײצע מיט א סך קאצירן — אזוינע, װאס אז מע טראנט זי פון אונטן מיט א שפיץ און פון פארנט פארםיצעט מען ב״דע עקן אין א פו- דעצע פון שװעבעצעך, דערםיצט זיך באצד, אז םיאיז ױם-טוב. און רי העצ-נעצע שיכעצעך האט טערעזע געטראנן אין די הענט, בעת זי איז ײי אצע טאג גענאננען פאשען דער ט י א פע- אדאדעס צינ און דעם ט י א ןפעטעח טיטאס א״זעצע. קוקנדיק אויף די שיכעצעך, האט זי נעהאט אין אוינ די צינ מיטן אײזעצע און האט נעזינגען: ציאינווערנא ע פאסטאטא ציאפריצע נאנק ע פױ ע ריטאמאטא יצ מאדזיא יצ קאנטא דעצ ענקון בארוועפ, מיט די שיכצעך אין די הענט איז טערעזע אײנ- מאצ נעצאפן בארג-אראפ מיטן שמאצן שטויביק-װײםן זינזאנן-װענ. פון םאמע מיטן הימצ האט אראפנעצויכטן אפשר פיר-פינף זונען מיטאמאצ — אזוי האט זיך נעדאכט — אין דער סאמע- גציענדיקער מיטאנ־שעה האט דענסטמאצ די ט י א פעאדארע זי נעשיקט נאך עפעם א שמאבטע אין קצײטצ דער הײסער שטזיב האט, װי פריםיק, געבריט אין די בארװעסע פיסצעך. טערעזע האט צויפנדיק נישט אויפנעהערט צו קוקן אויף די שיכצעך און נישט געפיצט קײן װײטיקי זי האמ געזונגען: ציאינװערנא ע פאםסאטא ציאפייצע נאנק ע בױ... פצוצציננ האט זי דערפיצט א שװערע האנט בײ זיך אויפן קעפצ. שט״ן נעבציבן און דערזען פאר זיך דעם פאטער (גצחן אנטאניאס פאטערצעך-גראבע נאז מיט זײנע פיצינױשקע שעצמישע אײביק-צאכנדיקע אײנעצעך — אך דו — האט ער א הירזשע נעטון — נאטס נעפנרט קעצצ; מײנםט. אויב דײן טאטע נעמט דיך מיט זיך קײן אמעריקע, י־ארפםטו שוין ני׳שט זאנן דעם פאטער אנטאניא ״נוט-מארנן?״ קוק מיר נצײך אין די אויגן, דו, גאטס פארשטינקען הינדצ. און ער האט זיך פאנאנדערנעצאכט מיט א דין װ״בעדש קוצכצ: — ציפ ציפ ציפ ציפ ציפ ער האט שטענדיק ציב געהאט אויםצומישן דאם װארט ״נאט״ מיט אזעצכע נישט-פײנע װערטער, װי ״געפנרט״ און ״פארשטינ- קען״. דערביי האט ער געהאט א טבע צו צאכן מיט א היצכיק בײ- קוצ, קיצצען זײן צוהערער אונטער דער פאכװע און אפיצו אין םאמע מיטן בויך בײם פופיק; מיט רעם האט ער בצויז נעװאצט דערװײזן, אז מיט אים, דעם פאטער אנטאניא, איז נאט פיצ, פיצ הײמישעך אײדער מיט אצע אנדערע פאטערם — אים דערצויבט ער אצערציי קונרעטערײען — הער אוים, טערעזע... ער איז געװארן ערנסט מיטאמאצ, אקוראט װי אין א פאר- נאכט, װען אין דרויםן צעבן דער קצײניער קירכע װיצצט ער זיך מיט מענטשן, וזאם זענען געקומען דאװנען און דערהערט פצוצים, אז מע האט שוין געטון דעם ערשטן קציננ צו נאט-דינען. — איך האב שוין נערעדט מיט דיין טאטן. עי האט א שמארע נעטון: — װעםט אויך אין אמעריקע זיננען אין א קירכע, ײי בײ מיך העך ײאם איך רעד צו דיר... ער האט א נעם-גענעבן די העצ-נעצע ש׳יכצעך פון טערעזעם הענט, זײ ניעשװינר א פיר-געטון זײער נאענט פארבײ ז״נע קזדצ- זיכטיקע אויגן, זײ א מעםט-נעגעבן געשײינך װי מיט א חשך אז אײן פארעשװעצע איז צעננער פונם אנדערן. ער האט די שיכצעך