Literarishe bleter · 1930-04-04 · 14 (4.4.1930) · p. Seite 270

?יסעד^דיישע בלעםסר נ1ס. 14 (309) ׳ס 270 ראלײ: זו$ם איז עפעם... אזיף מ״נע פים? עפעם ציט זיי אראפ... םטענהאפ: םיאיז נארנישט. שרעק דיך נישט, ױננא מיינער פון דער גרויםער צעטרייםצוננ איז דיר דער פום םאר־ שטייפט נעװארן. (װידער פויזע. ווען ראל״ רעדט, ענדערט זיך אדעמאל ז״ן קול.) ראלײ: םיאיז ז״ער נוט פון דיין זייט, דענים... דו ביםט זיך אזוי מטריח צוליב מיר... כיפיל זיך עפעס אזוי שלעכט צו לינן דא... אלע אנדערע זענען דארמ... איך — דא... ם ט ע נ ה א פ: דאם איז דאך נישט דיין שולד, דזשיסי. ראלײ: יא... צום טייװל... אזי נאריש... פארװונדעט נע■ װאח (פויזע) אפשר;:: אפשר איז דא פאראן א טראפן װאםעח םטענהאפ: (הייבט זיך?נעל אויף) פאראן, זיכער כיװעל דיר דערלאנגען. (ער גיסט אריין אביםל װאסער אין קװערטל און דערלאנגט עס ר א ל י י ע ן. מונטער) כיהאב דא פארבריט אביסל טײ םימאכט נישט אויס, דזשימי? ראלײ: ניין. םיאיז ז״ער גוט. אלרייט... א דאנק... (סטענהאפ האלט אונטער דאם קווערטל און ראליי טרינקט.) הער, דעניס, װילםט אפשר אװעקנײן?... אנטון זיך און אײעקנײן?.... ם ט ע נ ה א פ: זײ רויק. םיאיז אלרייט, דזשימי. ר א ל ײ: קענםטו אפשר בלייבן דא אביםל? םטענהאפ: נו, אװדאי, פארשטייט זיך. כיװעל דא בלייבן טיט דיר ר א ל ײ: (״װאך) כידאנק זייער. (א *ייט איז ױיק אין אקאפע. •טטיל. םטענהאפ זיווט מיט איין האנט אויף ראליים ארעם. ראליי ליגט זייער שטיל. דערנאך הויבט ער װידער אן צו רעדן,?זטיל, :מעט •טעפיטטענדיק.) ראלײ; דעניס... ם ט ע נ ה א פ: ײאס איז דיר, טייער ױננל? ראליי: קען מען אפשר מאכן ליכטיק?... םיאיז דא אזוי שרעקלעך פינםטער... און קאלט... סטענהאפ: (הייבט זיך אויף) ויכערן כיװעל ברעננע• א ליכט און נעמען נאך א קאלדרע. (סטענהאפ גייט אר״ן אין דער לינקער אקאפע. ראליי בלייבט אל״ן אויף אסבארנס בעט. זייער •טטיל און רויק. דער בלייכער ראזעי גלאנץ פון באגינען װעדט אלץ •טאדפעד און טיפעד, ביז א העל״טן דויט. דער גרויער נאבם־הימל ווןךטװימם זיך. די •טטערנם לע׳טן זיך א שײא־ בער, •טטילינקער קול דערטראגם זיך פונם ארט, ווו ראל י י ליגם, — עפעס זיװ״טן א בליפ און א קרעבץ. םטענהאפ קומם צוריק מיט א קאלדרע. ער נעמט פון ט״ט א ליבט און טראגט זי צו דו ראלייט בעט. ער ׳טטעלם זי אװעק אויפן קעםמל נעבן ראליי און רעדט מונטעדער.) נו, דזשיםי, איז דיר בעסעױ (ראליי דירם זיך נ״טט) דזשימין (•טטיל. ראליי ליגט רויק, אן א •טפור פון באײעגונג. םטענהאפ נעמט מילד אן זיין האנט. א לאנגע צ״ט איז •טטיל. סטענהאפ לאזט ענדלעך איאפ ראל״ס האנט אויפן בעם, הייבט זיך אויף און יטטעלט צוייק אוועק דאם ליבט אויפן ט״ט. ער זעצט זיך אײעק אויפן באנק נעבן טייט, מיטן רוקן צו דער װאנט און קוקט גל״בגילטיק אויפן אומ־ באוועגלעבן בחור דארט אוי״ אסבארנם בעם. דאם איינציקע ליבט־ פלעמל באלייבט די •טטריכן פון זיין בלאםן, אויםגעצויגענעם פניס אוז די םונקעלע •טאטנם אונםער זיינע מידע אויגן. דער געברום פון די קויל; און גיאנאטן •טם״גט און פאלט מינוטנווייז, ווי א צעבייזערםער יס. א םאלדאט קומט קריבנדיק ארא6 פון די טרעפ. זיין רויט ק״לעבדיק פנים איז באדעקט םיט •טווייס, זיין ברוםם אטעמט ׳טװער אוו פאריטטיקם.) ס א ל ד א מ: א ידיעה פון מיםטער טראטער, הער ער האס נעזאנט. איר זאלט תיכף קומען. (פטענהאפ קוקם ארום דעם םאלדאט און מאבט קיין יטופ באוועגונג נ״טט.) מיםטער טראטער, הער... האט נעזאנט, איר זאלט תינ־ קומעןן ז״טן פון ז״נע הויזן. םטענהאפ דעקט איבעד ראל״ען מיט ז״ן קאדדיע, קוקט אים אויפמערקזאם אן און װענדט זיך צום סערזיטאנט־ מא י א ר :) ם ט ע נ ה א פ: האט מען באנדאזשירט די ײונד? טערזשאנט-מאיאר: בלויז א שטיקל װאטע האט מען צונעליינט. מער האט מען נישט נעקאנט טאן. ס ט ע נ ה א פ : גיי תיכף און ברעננ צװיי םאלדאטן םיט א טדאג־בעטל. סערזשאנט־מאיאר: םיאיז דאך אבער אוממענלעך איס אװעקצוטראגן, הער, אונטערן האנל פון נראנאטן און שראפנעלן, װאם פאלט איבער לאנםער־אלייע. סטענהאפ: האסט געהערט, װאס כיהאב דיר נעזאנט? ניי תיכף און ברענג צװיי סאלדאטן מיט א טראג־בעטלן סערזשאנט־מאיאר: (נאך א ײיילע ײאקלען זיך) נלייך, הער (דער ס ע ר ז?ו א נ ט ־ מ א י א ר גייט פאמעלעך ארויס. םטענ־ הא8 דר״ט זיך נאבאמאד אויס צו ראליי, דאן ג״ט ער צו צום ט״ב, •בטעקט אר״ן זיין העננדבקע אין קװערטל וואסער, קוועבדבט עם אויס און ברענגט עם צו צו ראד י י ס בעט. עי וו״בט אים דאם פנים. ראל י י זיפצט א8 לייבט, עפנט די אויגן און דר״מ אוים זיין קא6 צו םטענ־ ה א 8 ן.) ה א ל ײ : העל$... דענים... סטענהאפ: זייער גומ, דזשימי. (ער •במ״בלם) םיהאט דיר נעטראפן זייער גיך. (^יאיז •בטיל א וויידע. סטענהאפ זיצט אויף א קעםטל נעבן ראל״. ראייי רעדט װידעי, אין א פאױװנדערטן קול.) ר א ל ײ: װו בין איך דא? פונװאנען קוס איך אהער? ס ט ע נ ה א פ: דער םערזשאנט־מאיאר האט דיך אהער געבראכט. (ראליי רעדט וויימער, פארטיאגן, אומזיבער, פרווונדיק זיך דעיסאנען.) ראליי: עפעם... כיײיים נישט ײאס געטראפן מיך אין רוקן... ארורבנעשאסן... אזוי אנגעבלאזן מיך... (•בטארקט זיך) איצמ אבער פיל איך זיך אלרייט (פיװוט זיך אויפהויבן). סטעניהאפ: שטארק זיך, אלטער בחוד מיינער דארפםט אבער לינן רויק. ראליי: כיװעל זיך פילן בעםער, װען כיװעל זיך אויפ־ הויבן און זיך אדויכגיין אביםל... — כיהאב שוין איינמאל געהאט אזוי... נעקרינן א קלאפ אויפן אייגענעס ארט דאס איז נעװען ביי ״יאדזשער״... און סיאיז... סיאיז באלר פאריבער םיטוט נאר א פארקלעס און םיגייט איבער (פויזע) װאם דונערט עם דארט אזוי? , סטענהאפ: דאס איז פון די הארמאטן אזא ברומעריי. ר א ל יי: אונזערע הארמאטן? םטענהאפ: ניין. אמיינםטן זייערע. (סיאיז ווידעי •בטיל אין דעי אקאפע א -װאך דאז ליבט צעהעלט ויך אין באגינענדיקן הימל. יאליי יעדט ווידער, אבעי *בווער. פא־טיאגן.) ראליי: הער... דענים . ס ט ע נ ה א פ : װאס איז דיר, נוטער בחור מיינעױ ראליי: האט עם נישט . האט עס נישט איננאנצן אדורכ- נעשאסן? ניין? האט עס מיך בלויז אננערירט און אומנעװארפן?... ס ט ע נ ה א פ: נאר אביסעלע געטראפן דיך. דזשימי. ראליײ װעל איך ־א לאננ לינן?... לאננ?... ס ט ע נ ה א פ: ניין. מיײעט דיך באלד צונעמען פונדאנען. ר א ל י י: צונעמעז? װוהין? ס ט ע נ ה א פ : רארט אהין, ׳\־ס באנדאזשיר פונקט... דער- נאך אין שפיטאל... און ראן — אהיים. (עי •במ״בלט) יא, דז׳שימי. ביסט דאך פארײונדעט. ר א ל י י: אבער... כיקען דאך נישט ניין אהיים צוליב אזא קלייניקייט... צוליב א קנאק אין רוקז... (עי ײאיפט ״ך אומױיק) כיבין זיכער, אז כיװעל זיך פילן בעםער, אויב... אויב כיװעל זיך נאר אויפהױבן. (ער פיובירט זיך אויפהויבן. פלוצלינג םוט ער א גע־ •*ייי) א, נאטן סיטומ װיין סטענהאפ: סינישט קיין וײנדער, רזשיםי, װאס םיטוט װ״