Literarishe bleter · 1930-03-28 · 13 (28.3.1930) · p. Seite 250

?יסעדזןדי׳^ע נ01. 13 (308) *0> ו ו יוו י ־1 דאל״: איך זע, אז איר האט סאריבצ אויו* ם״ן זײן דא. םטענהא״: םאריבא אויןי דײן זײן דןז? ראאיי; יא, די נאנצע צייט, זינט איך בין געקומען... םטענהאפ-. כיװייס ני׳עט, װאס דו ם״נסט. איך האב םאריבא בלויז, װאם דו ביםט אזא נאר דאם איז אא׳(. (*ויזע) עס בעסער דעם םיטאנ דײנעס, אײדער םיװערט קאאט ראאיי: כיבין נישט הוננעריק. א דאנק. ם ט ע נ ה א ם : אך, נאט םײנערן זעץ דעך אנידער, דאליי. און עם װי א םענטשן ראליי: כיקען נישט עםן. איך דאנק. םטענהא*: (םי* א געאר״) זעצםט ריך אנידער עס;, צי נײןין ר א ל ײ : אך, נאט פײנערן פארשטײט איר נישט? װי קען איך זיך איצט אײעקזעצן און עםן... ײען... (?״ן קול ײעבט זיח װען... אסבארן.. איגט שוין דארטן?... (םטענהאפ הויבט זיך לאנגזיום אוין*. ז״נע אויגן זענען בר״ט־ זעעפנט און עטאי ער מאטערט זיך גו אטעמען, און די װערטער קופען ב״ אים ארוים געבראבן.) ם ט ע נ ה א פ: נאט פײנעח דו... קלײנער שװײןן דו םײנסט. איך לייד נארני׳שט... פ״נסט, דו ביסט דער איינציקער, װאס דו ל״דסט אזויםילנ... ראליי: און םונרעםטװענן קענט איר זיך זיצן רויק בײפ טיש און טרינקען ׳שאפפאניער... ײיםקי... און רויכערן צינארן... םטענהאפ: דער א״נציקער פענמש, װעםען כיהאב זיך;עקאנט אנפארטרויען, איז ער נעײען... מ״ן בעםטער פרײנט... דער אײנציקער, װאס כיהאב געקאנט רעדן מיט אים. װי א םענטש םיט א םענטש.. װאם האט אלצדיננ פארשטאנען און געםילט.. אלץ... און דו פיינםט, איך לײר נארנישט... ר א ל ײ : אבער, װי אזוי קענט איר, בעת... םטענהאפ: דאס איז דאך אלץ — כדי צו םארגעסן!... דו נאר — צו םארנעםן[... םארשטייםט? — םארנעסןו סיינסט. סיאיז קײן נרעניץ נישטא צו םענטשלעכע לײרן?.., (ער דר״סז זיך •גנעל אײעק פון ראל״ און ג״ם *ו וײם פונ־ קעלן װינקל, ב״ אםבארנם בעם. ער עם״ם מיטן פנים גו דער וואנט די אקםלען צוקן אים ארוין• און ארא*. ער סאפעט קוים.) ראליי: םיקרענקט םיך יזײער, דענים. כיבאדויער כיהאב עם נישט םארשטאנען. (םטענהא• ענטפעדפ גי׳זזט.) איר װײסט נישט, װי אזוי... איך... םטענהאפ: נײ אװעק. איך בעט דיך... לאז םיך אליין... ראלײ: קען איך נישט....? סטענהאפ: (דר״ט זיך אוים ווילד צו ראל״) א, ניי ארויסן אום נאטס װילן, טו צוליב, און נײ ארויםן (ראל״ נ״ט ארוים אין זייז אקא*ע. סטענהאי בל״בט אל״ן. אין דרויסן הויבן זיך און פאלז די נאבט־פלעמלעך. •*ניירן אדורך די פינם־ םערניש מיט זייער נלי — אמאל םיט א •*םאלענער בלאקייט, אמאל נרוי. דורך דעד נאבט דערטיאנט זיי פון װ״טן דעד געהילד פיז א ביקםן־ יזזיסער״, וואס וועדט נארנ״בצ זזםיל.) (פארהאננ פאלט) (סוף קומם) ם ט ע נ ה א 5 : ם״נסטו, ראל״, אז דו קענסט שוין טער טיינע םאלדאטן, װי איך אליין? (סיאיז שטיל. ר א ל יי קוקם ס ט ע נ ה א * ן נלייך אין *נים ארייז־) ראליי: כיכאדויער עם ז״ער, אויב איך בין באנאננען א םעלער םטענהא •: זעץ דיך אנידער ר א ל ״ : אלרייט, א דאגק םטענהאפ: (טוט *לוגלוננ א געשריי) זעץ דיך אנידעח (ראליי זעגט זיך אויפן קעסםל, רעבטס פונם טי־וז. סטענהאי יעד■ ווידער רויק.) איך םארשטײ, אז דיר איז ליבעד צו זיין דאדט םיט די םאל- ראטן, אײדער דא צוזאמען פיט אונז, נ״ןי ראלײ: כיפארשטיי נישט, װאם איר פײנט דערמיט םטענהאפ; פארשטײםט נישט? — און װאס האסט נע־ זאנט היבערנזי? ר א ל ײ; היבערט;? ביהאב... כיהאב נארנישט געזאגט... סטענ ה א פ : לײקן נישטז ראליי: (הויבט זיך *ויי■) איך לייקן נישטו םארוואס זאל א־ך עפעס לײקענען? םטענהאפי. טא פארװאס-זשע ביסטו נישט נעקופען אזיינער אכט צום אװנט־עסן, װי כיהאב נעזאנט? ר א ל ײ : איך... איך בין נעװען הוננעריק. סיהאט םיר גיכעד דער קאפ װײ נעטון דארט איז קילער. איז מיר נעװען בעכער דארט צו זײן.• ס ט ע נ ה א פ: האםט באליידיקט טראטערן און היבערט;, רערמיט װאס דו ביםט נישט נעקומען. האםטו עם בארעכנט? ראליי: כיהאב נישט נעהאט די מינדפטע כװנה עמעצן צו באלײדיקן. םטענהאפ: נו, נוט. אבער איצט װײסטו שוי;, הא? (ראליי ענטפעיט ניעט ער באםיט זיך גו פאריבט״ן, פארײאפ ס*ענהא8 האט זיך אזוי אויפגעקאבם און אר״ננעפאלן אין אן אויפ־ גער״גטער פוריע. סםענהא* איז שטארק אויפגערעגט און קען זיך קוים באהעי־שן. ער שרייט הויך:) נו. איצטער װײםטו שוין? ײייסט שוין? ראלײ: יא כיבארויער זײער םטענהאפ-. מ״נע אםיצידן טוזן נעט״נזאם אדבעטן כיװעל נישט רולדן קיין פארשאלסענע אויםוװרפן. ראליי: כיװעל א־בערעח מיט טראטערן און היבערטן. כיהאב עס נ־שט נעמיינמ בכױון... סםענהא■ הויבט אויף גום םויל דעס גיגאר. ז״ן האנט גי־ פע־ט אבעי אזוי האסטיק, אז עד קען אים קוים אריינשטעקן גווישן די ג״ן יאליי קוקט איס אן, מיטגעייםן און גע׳גראקן.) ס ט ע נ ה א פ: װאם קוקםטו מיך אזוי אןי ' א ל " : (לאזט איא■ דעס קא*) נארנישט סטענהא■: זעסטו עפעס משונהדיקס אויי *ױ׳י ראל״: נ״ו. (נאך א מינוט שוו״נן רעדט ער ווידעי, •טטיל און א*געהאקט) עם קרענקט מיך שרעקלעך, דענים. אויב... אויב איך האכ מיט ע״עט דערקוט׳עעט ארער נעקרױודעט עמעצן פון אייער אפטייל, זינט א־ך בין אהערנעקוםען סטענהאפ: װענן ײאם רעדםטו עפעם? ײאס טיינםטו? י ה ו א ש נעקוקט פאראויס, נעקוקט צזדיק, באנעננט זיך מיט נביאיפם בליק. באנעננט זיך אין ׳עאפוננם־פרייד און ז״ער װארט דעם םאלק באשײדט... ער איז נעװען פון זייער שטאם. א העלער םונק םון זײער פלאם, מיט זיי ז״ן נאפען אייננעװעבט — נישט זאנט• געײען. ער לעבשו ער לעבט: - ק האט ער נעזען די זון אין פראכט, איר אויפנאננ, נאך דער לאננער נאכמ. און רורך זיין פענסטער צו דער נאס, האלב מרויעריק און האלב אין שפאם — װי ק־נדער שפילן, ליב באטראכט און ן״ער פרײד אין ליד נעבראכט און אין ז״ן ארעםען נעצעלט — נעזען װאם נאענט און װאם װײט, און יעדן דור, און יעדע צײס,-;עזען דעס נאנג ■ון נאר דער װעל•, א ב י ד׳ ע ד ײ ז •1 / / . נ י ל י ז? יה־אשן שוין אל״ן אין קלאננ אין נאמען — א״ביקער נעזאננ און נישט פארנעםן — קיינמאל נישמ — ײעט זיין דער נאמען און וײן ליד אויה אונזער באדן—האדט און נרוי, נעםאלן איז ז״ן װארמ ײי טוי, זײן •וארט װאס ער האט דורכנעטראכט אין א״נזאמקייט, אין לאננער נאכט אין אײנזאפקײט, אלייז, אלײן האט ער געוען רי ײאלקן גײן: