Literarishe bleter · 1930-03-21 · 12 (21.3.1930) · p. Seite 227

זײס 217 ץ?'20ר$ר'*זזז בלסספר נזו. 12 (307) א םבא רן: א דאנק, פײםז. פ ײ ם ן: דעס בעסטן דערפ*ומ, פיסטער רא?ײ1 רא?״; א דאנק. (אפבארן און ראליי גײען צוזאכזען אװעק און װערן פןןר־ שװינדן אין דער בלאסער םארנאנט־זון. םײסן לײגט צונויף די *יימונגען און פאפירן אויפן טייצ׳ נעמט צו די צװיי קאװע־טעפעלעך און גײם ארײן צו זיך. אין די מיאנימײען, אייער דער פוסמער אק^פע׳ הערזזמ א טיפע זוטילקײמ. פלוצלונג דערד״ערמ זיך א *כווערער קראך — אן אויפרײם פון די פלאצנדיקע רויךב^מבעס און באלד דערנאך — א האפטיק גרע־ גערײ פון פולעמיאטן. דער רויט־גרינער גלי פון די דײטזזע אלארם־ראקעטן• ־טל^גט זיך •גװאך אפ דורך דער $ק*פע־עפענונג. עש דערטראגט זיך א ״טמי־ לער פײף און א דונער פון פאלנדיקע גראנאטן; אין *)נהויב אײנציקװײז, דערגןןך צו צװיי און דריי״ ביז אלע אינאײגעם. זיי קומען *ןן אלץ *סנע־ לער און *בנעלער, ביז די אלע קולות גיסן זיך צונויף אין אײן װילדן אומגעהויערן געדונער. ד*ך, װערט ביפלעבװײז דער גערוייט אפגעטעמפט דורך די ערד־װענט פון דער ןןקאפע, און ס־װערט אדץ *טטילער, ביז םידער־ הערמ זיךיבלויז דאס ז־דומען פו-ן אײן גי־אנאט און באדד — א געװאל־ דיקער אויפרײם. א *גװארצער זײל ערד רײסט זיך ארויף אין יענער זײט אנדען פון דער טראנזזײ. אויף די טרעפ פאלן אראפ מיט א טעםפן גע־ רוײט *טטיקער ערד און *טטײנער. א װײפער װאדקן רויך הויבט זיך דאנג־ זאס אויף און הילט אדץ ארום. ביפלעבװייז *טטארבט אפ דער טומל — לענגערע פויזעס *טוין צװייבן אײן גראנאט־אויפרײפ און דעם צווײטן. די פולעמיאטן גרעגערן און *טטעלן זיך אפ, — צעגרעגערן זיך װידער, און — *בטיל... די לעצטע *באבן *טוין, און — סט*£. פון דרויפן רופן קודות. סיהערט זיך סטענהאפס קול:) סטענהא£: אררײט, הער. קוטט :עראפ גיכעד. קאלןףגער: וױפק? סטענהאפ: אײנעס ברויז. (דערנאך צעז־טוםעט זיך א גראנאט און פדערהערט זיך א הילכי־ קער קראך. א רגע איז?זטיל. פטענהאם רעדט ווידער:) האט עס אײך געטראפן, הער? קא?א:ע?: נײן. סיאיז א?רײט. (סמענהאפ, בלאס, צע-סדאען און אויסגעמאשערמ, קומט ארא8 פון די שרעבלעך. ניזך איס דער קאלןנעד.) ם ט ע נ ה א פ; (רופש ארויף איבער די טרעפ) בדענג איס אדאפ, סערזישאנט-טא־אר םערז׳סאנט־טאיאר: (פון אויבן) ג?ײך, הערן ס ט ע נ ה א פ: (צום ק? ל א נ ע ל) דארפט איר טיך עפעס האבן, העח ק א? א נ ע? : נו, נוט. קומט אהער. סטענהאפ: כיװי? גײן זען, װאס םיהערט זיך בײ די סא?דאט;. ק א? א נ ע? : א?רײמ, א?רײמ. (סשענהאפ נײט־צו צו דער טיר, מאבנדיק א װענ פארן סער־ זיצאנש־מאיאר, וואס פירט אראפ א דיישזון סאלדאש מיש א בלויזן קאפ, גרוי געקליידש, װעלבער בליפעש אויף א בישערן קול. פון הינטן קומען צו צוויי סאלד אשן םים אננעיבשעלשע באגנעשן. םשענהאפ גייט ארויס דורך די שרעפ. דערםערזיצ אנט־מאיאר נעמש אן דעם ד״שיסן סאלדאש ביים וןרעם און עלעפמ אים אר״ן איז דער אקאפע, פנים אל פנים צוס קאלא־ נעל, וואש ה&ש זיך אוועקגעזעצש ביים טײג. פון הינשן •דמ״ען די צ וו יי ם א ל ד א ט 1 ). םערז׳סאנט־מאיזףר: (רעדט םילד צום ד״=~) א?ר״ט, $?רײט, טײער ײננ? מײנם. טיר װע?ן דיר דא גארני־םט טאן. ׳צרעק זיך ני׳סט (פלוצלונג פאלש דער ד״שיב אויף די קני און בליפעש אדוים עשלעבע װעדשער אויף א צעבראנענעם עננלי׳פ:) ד ײ ט ׳ש: טערםי... טיםטער... מערסין םערזשאנט־מאי אר : קום אהער, בחור?, הויב זיך אויף. (ער ציש אויס זײן גרויםע פויפש, נעמש אן דעם נעפאנגענעם ב״ם קאל־ נער און עלעפט איפ צו צו ז״נע פים. דער ד״שים װ״נש היסטערײש. דער קאלאנעל הוםש אפ אביסל און הויבפ אן אין א שלעבטן דײשש:) קא?אנע?: װאם איזט זײן רעגימענט? ד ײ ט ש : װירטעמבערנישעס. קא?אנע?: װאם איזט דער נוטטער פאן זײן רעניטענט? רא?ײ: האט איר עפעם געפונען? א ם ב א ר ן: יא. מיר האבן געםונען א פאדקאװע פון א םערד און א רוימישע םטבע. רא?ײ: (לאכש) אויפנעצײכנטן אםבארן: םיאיז זײער אינטערעםאנט אזא אויסגראבוננ. ר א? ײ: יא, זײער. אםבארן: (כאפם א בליק אויפן ז״נערל.) ר א? ײ: איז נאך דא צײט? א פ ב א ר ן: צװ״ מינוט נאך. מימוז גײן. א יםאד, װאם עס -וארט נישט אויף אונז נאכן צוריקקומען א גוטע הײםע באד. רא?ײ: איך זשא?עװע אויך. (פויזען דאכט זיך, אז מיר קײנן הײנט א םפעציע?; מיטאנ, ני׳שט אטת? א ם ב א ר ן: פונװאנען ביפטו עם געװאר נעװאר;? דאם האט נעזא?ט זײן א םוד. רא?״: טײםן האט פארמירן דאם צעטע?ע, האב א־ך עם געיײענט. אםבארן: נו, נוט. מיר װע?ן האבן א נע׳שטאק ה־נד?, צו־ נע״ב־קט פון דער נאוםע?־פארם. רא?״: נאנץ נוט. א ם ב א ר ן: אהוצדעם — די גרעסטע?וקסום־זאכ;: צװײ פיעשער יםאטפאניער און א האיבן טיץ צינארןן יעדעח — אײן פיאים אויף באלד אויסצוקרינקען, און א״נע אויף ישפעטער ר א? ײ: איך האב נאך קײנטא? נישט גערויכערט קײן צינאר;. א ם ב א ר ן: םיקען דיר נאך פאר׳טאטן. (ראליי באשערקש אםבארנם פינגערל אויפן טיש. ער נעמש עם אין האנש.) ר א? ײ; זעםט, אט איז דײן פיננער?. אםבארן: יא. איך האב... א־ך האב עם דא איבערגע?אזט. איך װי? ני׳םט ריזיקירן דערטיט. םיקען נאך פארמירן װערן. רא?יי: אח (םיאיז ששיל. ער לייגם לאנגזאם דאס פינגערל צוריק אנידער.) אםבארן: (הויבט זיך אויף) גוט. בימײן, םיר מוזן ישוין זײן נרײט. רא?ײ: יא, גערעכט. (ער הויבפ ייד אויך אויף.) אםבארן: כיװע? ני׳טט טראגן איצט דעם פאם — ב?ויז דעם רעװא?װער, מיטן רימען. רא?ײ: ביפאר׳םטײ. (מוט אן דעם רימען איבערן אקסל און כעמש אין האנט דעם רעװאלװער) איך פי? זיו עפעם בעםער, אז איך האיט דאם אין האנמ. דו אויך אזוי? אםבאר;: יא, כיהאב שטענדיק?יב עפעם צו הא?טן. נו, יםו־ן אלץ אויפגעלאד;? רא? ײ : יא. (ז״ םוען אן די העלסען. אםבארן נעםט ארוים פון מויל די לולקע און לייגט זי זארנעוודיק אנידער אויפן טיש.) אםבארן: כיהאב נישט?יב איבערצו?אזן א?ו?קע, װען זי טריעט נאך. רא?ײ: (טיט א דראבנע געלעבשערל) טאקע א שאח (ווידער פויזע. אםבארן טוט א קוק אויפן זייגערל, וואם ליגט אויפן םי~) אםבאר;: מידארף נײן. ר א? ײ: יא, מידארף. (זייערע בליקן באגעגענען זיך, ווען אםבארן קערט זיך אום פון =״־.) א ס ב א ר ן: כיבין זײער צופרידן, װאס מיר נײען צוזאפען, ־א?״. רא?ײ: (ה״ם) טאקע באמת צופריד;? אםבארן: יא. רא?ײ: איך אויך. ׳שטארק צופרידן. א ם בא ר ן: מיר מוזן די זאך אדורכםירן אויפן בעםטן אופן. רא?ײ: יא, זיכערן (א קורצע פויזע.) אם בארן:?אמיר נ״ן, רא?ײ. רא?ײ: נוט,?אמיר נײן. (זיי גייען צו צו די טרעזלעך. װען זיי ג״ען פאדביי מייםנם אקאפע, באװייזם ער זיך ב״ם אר״נגאנג.) פ ײ ס ן: א ג?יק?עכן װענ, הערן