Literarishe bleter · 1930-03-21 · 12 (21.3.1930) · p. Seite 226

ו-פ 26^ 7ים2ר$ר'שס 180073 012. 12 (307) םוח פו*ז װאנדעדונג א ם : א ר ן; פונװאנען קענסטו עפעם נײװאגחי רא? ײ : א-א, פונװאנען״ — איך װוין דזןוך דארם! דאם איז אויד א קרײנעם פראץ פיטן נןזטען ״אנהעם נרי;״, פונקט אין דעד אנדערער זײט פון קינדהערםט. א פ ג א ר;; קינדהערםט קען איך זײער נוט. ראלײ: סיאיז זײער א עײן ארט. א ט ב א ר ן; כיהאב יטטארק ליב יענע נעגנט, נוער װי װעקבע םיא־ז אנרערע. ר א ק ײ: איך אויך אזוי. פאריםטײט זיך, סיאיז אביםל אנ־ רעריצ, װען דו װוינסט יםטענדיק אין שטאט. א כ ב א ר; : דו האםט עס קיב אויף אן אנדער אופן. רא?״: ־א... פונקט הינטער אונזער הויז איז פאראן א טייך, װאם רופט זיך הויכלאנד ער?ויפט דארט אפ גאנצע םײק, גל״ך דורכן װאקר. איך און דעניס וענען מיר אײנמאק נאכגעגאנגען מיטן ׳טטראם װי װײט מיר האבן נאר נעקאנט. א ם ב א ר ן: איך פלעג א סך שפאצירן ארום?:ינדהערםט. ר א ל ײ: א ־םאד, װאם מיר האבן זיך נישט געקאנט א״נעד רעם צװײטן. װאלסט ׳םטענריק נעקאנט קומען צו מיר צוזאמען מיט דעניםן. א ס ב א ר; : באמה א •כאד. איך פקעג שטענדיק ארומג״ן אטי;. דא?״: װעםט נאך מוזן אמאי קומען און זײן בײ אונז. א פ ב א ר ן: כיװאלט עם ׳םטארק נעװאקט. ראליי: כיװאהט דיר געװיזן ערטער אין װאקד, װאם קײן ילעבעדיקער נפ׳ם קען זײ ני־םט, אחוץ דענים א,־! איך. דארטן, טיך אין װאיד, װערט װאם־װײטער אקץ־נעדיכטער און פינםמערער און קירער, און דו קענםט דארט איבערשרעקן כלערלײ װיקדע משונה- דיקע חױת. א ס ב א ר; : מיזאגט, אז עדנעץ דארט אין װאצר, זענען פאראן חורבות פון דעדפער, װאם װיציאם דער זינער האט נעה״םן חרוב מאכן, דער װאיד זאק קענען פרײ װאקם;. רא?ײ: יא, כיװײם. םיר פקעגן זײ שטענדיק ארומזוכן, אבעד נאך אקץ ני׳םט נעפונען. (פויזע) װעסט אמאק מוזן קומען און העקפן אונז זוכן... א םבא רן; איך װעק זײ נקײך געפינען. ראקיײ װעכט דאמאקםט קענען באקד אװעקיםרײכן צו די צײטונגע;: ״א םענפאציאנעקע אנט־עקונג פון פדאפעסאר אסבארןן״... (אכ־ארן דאכט.) אסבארן: איך בין אמאק נענאגגען אויך א װיסנשאפט־ יעכער פאדיםונג — אויםנראבן רוימישע טויטע קערפערם. ר א ל ״: װו איז דאס געװע;? אסבארן: נאענט פון םײן הײם, אין םױםעקס, איז פאראן אן אקט־רוימי׳טער װענ, װאם מירופט ״םטײן־נאס״. דער דאויקער װעג פירט גקײך װי א קיניע פונם ברענ כיז קאנדא;. ד א ק ײ: יא, כיקען רי דאזיקע נעגנט. אםבארן: נ״עט װײט פון מײן װוינארט פירמ דער װענ איבעדן כיננאר־בערגי רעצטנם אבער, האט מען אדורכנע׳םניטן א װענ, צופוםנם פונם בערני אנטרעפנדיק װײטער אביםצ דעם אקטן װעג. יאנגע, יאננע יארן האט מען דעם אקטן רוימי׳ען װענ קחצוטין נישט באנוצט — איז ער איננאנצן פארװאקםן מיט גראז, מיט קוםטעם און בײמער, װאם װאקסן רארט אינמיטן, פונקט װי םיוואקט דאדט קײנמאק ק״ן װעג ני׳םט נעװען. רא?ײ: קענםטו נאך דערקענע;, װו דער װענ פירט? אםבאר;: יא, זײער קײכט, ערטערװ״ז. ר א ק ײ : האםט עפעם א םך צענראבן דארט? אסבארן: יא. מיר האבן געקריגן א דערצויבעניש אויך א נעװיםן טי< דאס איז פארגעקומען בײ אויסנעצײכנטע באדיננוננען. (המזוך) ר א ק ײ; װען ב־װעק אנקומען צום באשם דראט־פארצוימונ־ נע;, װעק איך זיך אװעקקײגן און װאדטן אוױ־ דיר. אםבאדן: פארגעם נאר נישט צו װאדפן רײנע באמבעפ. ד א ק ײ : ןמא־צ זיך אין קעקזענע) נײ;, כיהאב זײ דא. אםבאר;; װען כיװעק א נעשרײ טון ״נקײך״: — זאיפטו זיך מאמענטאק ארײנד״סן מיט ד״נע אבט םאקדאטן. איך װעק דארט ק־ג;, ב״ם דײטיטן אנקען, און יעדן מאק געבן אײך םימניב מ־ט מ״-);״״?, איד זאיט װיםן װו א־ך בי;. װי דו װעםט זיך נא־ אר״נר״ם;, װא־•־ זיך באקד או־פן ערשטן באש, װאם דו װעםט דעי־ זע;, ב־נד איב, אין — גקייך ארויםגעשקעפט צו מ־ר ד א ק ײ : גוט. א ם ב א - : און דאמאקכט װעקן מיר בקיצ׳טנעק ת־כף צוריק־ ג״ז. -אק״: װי קאננ מ״נםטו, קען געדױעד; רער נאנצעד ענין? א ם ב א ד ן; איך מײ;, אז אויב פיװעט אונו אפנייק;, קענען מיד זײן צור־ק צייט א דר״ מינוט. דאק״: אזוי ג־ך׳.׳ אםבארן: בירעבן אדײ. (ל״גמ איין די יןא־ע) און איצט, ראק״, קאמ־ר אין דעם ארעם פארנעםן... (ער קו־מ אויפן זײגעיל) נאך זעקם מינוט. ■־׳ א י ״; אך, גאט מײנער, כיקען נישיטן א ם ב א ר ן; דו מוזט אבע־ ר א י ײ : װי ש״ן װאקט עם נעװע;, .ױען מיד באקומען בײדע אםבארן; ־א. (־ויזע) איז רײן קאװע גענונ זיםל ראק״: יא, א דאנק. די קאװע איז א־צט אויכעדנעװי־נקעך א־צט װאם דער באש קען װיס;, : יבץ ציעעקאװע צו נוט. (־ויזע) ב מון רארט? קאװע, װאכ ״אכטו כעכער ל״ב ־;: װער װײכ׳■״. א ם ב א : י£ײ/י רויר־ װע. (־ויזע) צי די — קא אװ~ פי־ײצעיק ־ ־־ א ײ ײ , װען זײ פקאצ;? רעש, עפעכ #ן א נדייםז באבבעכ כ*אכ; אםבא־ן; נישיט קײן גרויב;. (פויזע) איך האב באמת קיבע■־ קאקאא אוי־ פרישטיק. ־ א ק ײ :;יאבמו כיטוט מיר זײעד קײדי א ם ב א ־ ן: װאכ עפעם? פארװאם טאר איך ני־עט קיב האבן ק״ן קאקאא א״־ פרישטיק? ־ א ק ײ : נ״טט דאם מ״ן איך. איך... כימ״ן... פיטוט מיד זײער ק״ר צו שימועכן װעגן דעם א־בערפאי םיאיז עפעם אזוי שװער איצט צו ,־עדן איבער אנדעדע זאכן... כװאיט װעין װיפ;, צי דער באש װעט זיך װי עם א־ז אפרעכענען מיט אונז נאכן איבערפאק-.׳ א ם ב א ר ן: נו, יא. ער קען עפעס אפטון. דאקיי; ש־ים;? א ם ב א רן -. (דעקדארידמ) ״םיא צ״ט פאראן, זאגט װאירעם קיוג, צו דעדן — רײך צי ארעם; פון שיך, פון טדױואקב און פון װאיד, פון קרויט און פון... קײםאר־ם... ׳־ א ל ײ : (פארעגדיקמ רעמ ־ערז) ״און װאם עם קאבט זיך דאדט א־ן ים, צי פקיען אויך הזיריס...״ ־א ם ב א ר; : נו, איצט נ״ען מיח נו, שנעקעד, קאמיר רעדן איבער תזיד־ם: שװאדצע הזירים, צי װײםע? דאקײ: װײםע הזירים. אין נײװאיר תענסטו זײ נעפינע;, נאך װירד איננאנצן.