Literarishe bleter · 1930-03-21 · 12 (21.3.1930) · p. Seite 224

ז״פ 24? 7'סער6ר'?וע בלעםטר נוס, 12 (307) די במלאדע פון דער זונה אוז שלאנקן הוזאר םאלוט נןןזדיע סאלאדאװסקי! יטטייט די זונה ב־ים פענסטער און זינגט: — הוזאי *טראנקער הוזאי! דײנע אויגן בריצן הײס אזן עאר,־*, װאפ *טטײסטו, דו נאת דײנע בריפטן זענען װײם װי עני/ װאס גיסטו דערפארץ — א בײט״סל רויטע קרערן װי בלוט, ניב א־ך דיר, קינד, ראז איבער דײנע ב־י״סטן טײן האנט גײן, װי סיגײט דער װינט איבער דעם זירבערנעם *טפיגל פון טײך׳ װאס ברענדט אים און כיאכט אים ברינד — דײן בײטיטר קרעלן באדאדױ איך נייטט, הוזאד, *טראנקעד הוזאד, דײנע אוינן בריצן ה״ס און יטאדך, װאס *טטײסטו דו, נאיץ סאכוע גינגארד זענען טײנע האר, װאס גיסטו דעיפאר? זאגט דער הוזאר: ״איך ניב דיר, קינד, דײן טאטעס נארדענע טרער, װאס איז נעפארן אויך ט״ן קאפ בײב װענ צום טיריטער נעם זי, און עפן טיר די טיר, איך האב *טוין גאינייטט טער״. די זונה נעביט אים פארן האנט און פירט איס אין יטטיבר אריין. אויפן טייטא פינקאט דויט א נרעזעדן קדינל װײן. די זונה יטטײט א רנע און קוקט, און קוקט זיך אין אים אײן. — דער טאטעס טדער האט טיך דעילײזט, דו האסט טיך נייטט דערקענט. ד״ן *טװעסטעד בין איך, װאס האט די הײם נערעכטעדט און געיטענדט, און איצט פאדהוריע איך טרויער און גוך צװייטן די דאזיקע װענט. — איז ביסטי טיין *טװעסטער טוזסטו דערפאר באצארן דיט ד״ן קאפ: ע־־י הערט װי ס־פיקט און פיקט אין *טויב דעי• טויט — א *טוואײצער דאב ״אס דעפעײ בריצט, און צו זײנע פיס פאלט אנידער א־ר קאפ. אין ס־באוטיקט דער קאפ צו אים ארויו*: — הוזאד ׳טראנקער הוזארי דײן טעכעד און טרער האבן דיך דעראײזט, א דאנק, א דאנק דעדפאר און כ״טטאדבן אירע איפן אפ: א דאנק, א דאנק הוזארי אזוי איז נע״טען אין יאס דער *טטאט, א־ן טויזנט נײן הינדעדט אכט, טײן ניאכיע האט נעזיפצט און געװײנט דעריםעד א גאנצע נאכט, און איך האב אזכר פאר די צױײ, דאס דאזיקע ריד נעטאכט. אטװאצק, 1030. זײ װארנן און סאפען און פיצן, װי סירינט דורך זײערע פיננער בלוט, טרויעײ און װינט. אין איבעיײ זײ הענגט א רויטע זאנג די לבנה — און *טט״כרט טיה און ראנג. װאי״״ 1930. $ כ־שטײ בארװיס אוז דרײסט... כ״סס** יארוױס או; דר״סט פאד א־יעד ט־- ר• האנט באװאפנט א ״..ןער; ״עפנט נזיר) כ־װיא װא״״ז ט״נע בראטייזע פיס אין א־יער הײב נעװײך. טי״; טאטע. זײ; עקסערענץ דער ■צנײרעך האט פארוזואיעט ז״; רעב; אץ א יטעניו, טיין נואדע האט נעצ־נד; •טבת-ריכט או; ׳סטיא נעװײנט, און איר געװײ; האט געזאגט אזוי: ״נישט ראס, ט״; גאט, האב איך נעט״נט, נא־ טפתטא האט בארא־פט אזײ צו זײ;״. א״ א־ך — צװיש; שבת-י־בט אי; װ״ז װאד־ טײז רעסטערוננ או; טײ; רױב. כישטײ בא־וױב או; ררײבט פאר אײער ט״ר, די ה^ייי ײאייאי^יײ א יכױעדן *סײ**ן■ עפנט ט־ח כיוױא װאש; ט״נע בראט״יזע פ״ס אין א״ע־ הײם געווײ;. או; דעינאך פאד •ערע־ זשאבע א•; זוטפ קניע; אוז זאנ;, אז ז• א־ז שײ;. װא־-ע, 1930. יז% פאדגראבז מײז געװײי כאדומ משה ב־אדע־־ז פארג־אכן כוײן געװ״ן א־ן >! קופע נײסצ, איצכ װאיס איך דיס קרא״ע אײ״ אןיה דער נאככ איז װאכ, אז אוי- די װעײבעס זיצט אלן י־אככ דער האדבסס, װי א חולה ב״ב פענסטעד פין *ספיכאי־, אז איך האב יצ־ײ זײן גערעכטער נעהע־ט אכ־זןןי, ביטעת איך בין געיטטאנען א־נטער זון אין װינט און געיעסטערט דעב נביא אין געיספיגן אויפן קינד גאט, כי״ן;אט: ב־האב זיך *טוין געיטפירט כיט די ב־יכטן פ.ין א זינה אין טיטן זונפאדגאנג, כיט טרויעד, כויט ברענדענייט און טיט *טרעק, און א הינט בין איך, אײב כ־טוט טיד בא;נ כײט קראײע אליגן װארט איך א״ה דער נאכט פא־גא־טיט כייט היצפה און כייט וױנט, גריײ* _איי־ זי װעט נייטט יי,,ן װירן טין צו העסטע־ן זי, וױ ־עס :ב־א א־ן דאס ק־נד װאי־דע, 1030