Literarishe bleter · 1930-03-14 · 11 (14.3.1930) · p. Seite 208

?יסער^דיישע 3?2ם*ר ב<ס. 11 (306);״ס 208 * ם # ם $ ס ם 8 ] פ ו ז א ד א מ א ז א ו י פ לו ו ם ד ע ד דעכ כענעיצידון •גפ״״ערדיקן דיא-* א״ז דעדנאך עדיטצ מים טאמאש בװ דעבבי־אק, האט אלצדינג, דואס איך האב בדעדז געתאצ צו געבן ווי א אדײנ־ פיר, װי א פאר־גע״ציבבע, אנגענומען א גאנץ־זעדבס־דטענדיקע, א גאנץ אלײן־פא־עכטיקטע גזךסטאלט: אפיסל האט די דאזיקע זאדג ודעגן דער צעװאקסנקײט דעימאנט די רינג־איפערלעבענײב פון װאגנערן, :״ דדעלבן די קאנצע״ציע פון זיגפרידס צדיפ האט זיך אנטװיקלצ צו דער לייפ־ מאטיװ־דורבגעװעבטער צעטיאיאגיע. עס איז זײער א מערקװירדיקע זאך מיט אט דער עקינזנות פון א װעיק, װאס דאײ- עי־צס װערן — װאס איז אין געדאנק ־מ־וין אײגנט־ ־עך דא — און װאס קאן ביי זײן פארװירקלעבונג פאי־צאפן זיין מהבי די ג־עססע איפעײא*עונגען. דאס עי״בפע װעדק — װאס פאר א *סולע פון דעיפארונג דאס איז פאי א ױנגען קינסמדער — פון אייעקמיװער אדן סוביעקסױוער דערפאױנג! דואס דאס איז אזוינס עפי״גער עלעמענפ — בין איך עייסט געװאי געװאין דאן׳ װען עי האט מיר אלײן געטיאגן אוי,? זײנע בוואליעס. װאס איך אלײן יין, װאס איך װיל און וויל ני״סס, יט, נאר דעט בארעדעװדיקי •מדי־ע בונב־פארביקע נעמדעך ני״צט די דױ ון צוס טויט: צום דעין א ײן באצױנג , הומאי; מ צפון, די עטיק, מוזיק. ~ און גדײב־ אב גע״טריבן ־ בעת איך ת אד געװאין, דאס אלץ בין איך געװ דערקעגעז זיד ־ינמאל ני־דט אז דער מענב״ד קען קי צײטיק זיך דעױװסט, ׳ק. אזוי־ארופ ער איז טעטי דאן, װען ארפן, װי איײן אוי? אן אנדער איז געװאקסן ייי מיר די אבבונג פאר דאס אונטערנעמערי״סע, און אזוי װי דא אין דעס פאל, האי איך אײגנטלעך ני״סט אדנצעיגענומען קײן מדיבותדיקב — די אבבונג מיב איבערברובן פון ביפער גדייבגילשיק״ב, און געדאנגװיידיקמן אומגדויבן. דאב לייענען ד,אב געמוזב יבטיצן די *״לאיעריקע קראפט: די באליבטע, ױסי׳סע ביבער מײנע, נאבאמאל דעס מז־־ה־מע־בדיקן טורגעניעװ, טאלסטאיס מאי־אליסטײצע גיגאנטן־װערק און גאנט״סאיאװן, װעלבן איך האב געלײענט אין א^סגארד, ודד איך ה*ב פאר־ ב־אבט אן אורלויב, און װו איך האב אומבאװופט אנגעװארפן א פלאן פון ״טאניא קרעגעיי'. סוך־כל־סוך, נאך דרײ יאי איבעט איז מײן ראמאן גע־ װען געענדיקט: די עריסטע און אײנציק־פאראנענע קא£יע, א סיאוסעד בתב־יד, גע־ס־יבן אוי? לינירטן געיסעפטס־פאפיר, אויף בײדע ז״טן. אדן אזוי האב איך עס אװעקגע־סיקט צו פי״סעין, אן אייעריקער האפענונג, אן איבעריקעי פארצווײפיונג: גארני־טט. ביהאב געטון, װאס איך האב איך האב לאנג געסוזט װאיטן. דאן — ליג איך גראד אלס ״אײנ־ יאײקער״ אין מינבענעי־ גאיניזאן־״טפיטאל מיט אן אנטציגדונג אין די מוסקודן, װאס איך האב באקומען בעתן פאראד־מאיתז — קומט אן א יריװ פון פאילאג, אז ער גלויבט ניתוט. אז די עפנטדעבקײט זאד קענען אויפ־ נעמען אזא ב־ײט א־ומנעמענדיק װעיק. ער דערקלערט מײ־ אבעי. אז ער איז גרי*ט אנצונעמען דאס דאזיקע בוך, אויב איך װעל עס פארקורצן אוימ א העיפט. — נו, דעי מיה־״טהורהדיקער סאלדאט, װאס איז איצט געיעגן אויפן ױקן, האב נײטט געהאט קײן אויסערלעבע און אינערלעבע דעבט צו ז״ן באלײדיקט; עי איז בברל זײעי װ״ניק גענײגט געװען צו מאבן א גױיסן װעזן פון זײן װעיק. אבעי זײן פ־טוטע איבערצײגונג האט אים פאױועיט מסביס צו זײן אויף דעס פאי־תולאג און װאלט איס פאדװעיט אפי־ו דאן, װען ער װאדט נײדט געהאט זײן באידײדן אויסקומעניע אוז עי װאלט געמוזט אומגעדולדיק װאיטן אויפן פאיקויף פון דעס דאזיקן אומפ־אקטי״סן וועי־ק. דעי סאלדאט ״טרײבט אן מיט א בלײתוטיפט צום פאי-לעגער א יאנגן יײװ, װו עד באמיט זיך איפ איבעיצוצײגן, אז דער גי־ויסעי א־־ומנעס איז א װעזנטלעבע אײגנ״סאפט פון דעס בוך, און אז מען װעט עס אינגאנצן א תד מאבן, אויב מען װעט זיך רעבענען מיטן פא־יעגעי־כ עצה, אז עס זענען פאיאן ביבעױ װאס זענען גאיני״טט, אויב זײ זענען ני״טט אויספירלעך, דעי• אינטעלעס צו א בוך האט קײן ״צום ״צײבות ני״טט מיט ד״ר רענג פון בוך א. א. װ. איך גלויב, אז ד״י־ יריװ איז געװען גוט. די פתװטע לאגע האט מיך מ״טמעות יארעדעװדיק געמאבמ; ע־ בי פניס האר דעי בײװ געהאט די פעולה, װאס פײ-ער, װאס איז איצט אפ״טי פעיזענרעך ארײנגעצויגן געװארן אין דעם ענין״ האט בא״טלאסן צו דױקן דעם ראמאן, װי ער ״טטײט און גײט. אין טאמאס מא: איז צ א א; פא-רא; ן דעי דא *ר ח צװאנצ׳ אז א ־אמפאזיצ׳ און דאן איז אז אין לו ן בױד־ צוזאמען א פ־אנצויז ׳ר, א׳ אײנמאר און נאבאמא־ א אויפ; ־אס איז און גורס גז אז א :אװײז זאי־א און ״טפ׳ א פאז איז א: און אפ׳ ס ז צירן א :יאנא-א; א פ־ ־.אט ג״ אן איצ: צו א׳ א פ־ פאי־ א פא־ מ פא־־א: ־מא״טין■!ײבן א1 :צו־א: אלזא פאו וװ א׳;ר פא־: 250י ז אלצד׳ איז מײ;אץ (און צי;אב מ׳