Literarishe bleter · 1930-03-14 · 11 (14.3.1930) · p. Seite 207

,?יסעדזודישע גלעעעד 013. 11 (306) זײס 207 א״נהאאטן אין בעט. (פויזע) גוט, כ־װעא זיך נאך זען מיט דיר איז דער אונטערנראבוננ דארט, פאר דייז אװעקגייז. דערװ״ל נים דיר אריין אביםצ ראם אין קאװע ארייז. אם בארן: נוט. (םםענהאפ גייפ צו *ו די טרעגלעך און שסעדט זיך אפ א ײיילע.) ס ט ע נ ה א פ: בראװא, אםבאחז (אייו* א םעקונדע באגעגענעז זיך ז״ערע ניידנם אויגן; זיי לאםך פפענהאב גיים לאנגזאם ארוים איבער די פרעפלע־ םיאיז ־םטיל אין דער א־אבע. אםבארן האם נאר ײאם אנגעפילם זיין לולקע און פארויבערט. דאליי דריים זיך אוים עו אים.) א ם ב א ר ן: די ריכטיקע צייט אריינצוכאפן א לולהע. ראלײ: נומ. איך װעא פארויכערן א פאפיראם. (זונם אין אפבארן: אט האםמו. (דערלאנגט זיין פו־םדןע ראלייען) ר א צ יי: װייםט, אםבארן, ׳עטענדיק רויכער איך דיינס. אםבארן: אלרייט, ם־איז אויםנעצייכנט. (פויזע) װאס איז טיט דער קאװע? ר א א יי: זיכער (זיי זעגן זיך ביידע ביים טיש.) א ם ב א ר ן: האםט אפיםר בדעה אר״נצוטון אביםצ ראם? ראאיי: טיינםטו ני׳שט, אז םיװאאט אונז אביםא אויפנעהיי- טערמ? א ס ב א ר ן: איך װעא טרינקען, אזוי ײי עם איז. ראאײ: כיװעא אויך אזוי טון. א ס ב א ר ן: דעם ראם װעאן טיר האאמן אויה ׳שפעטער, צו פייערן אונזער צוריקקומען. ראאײ: םיאיז זייער א װויאער איינפאא. (סיאיז יםםיל. םיהערט זיך בלויז װי זיי םיםון די קאײע. אםבאדנם אויגן טרעפן זיך אן מים ראליים. ער יטםייבלם.) אםבא רן: ײי פיאסטו זיך? ראאיי: אארייט אםבארן: און איך פיא, װי אינעװייניק איז ביי טיר אזוי פוםט. ראא״: דאם טאקע פיא איך אויך א ם ב א ר ן: צעיצטריי זיךן ראאיי: כיהאאט זיך איין טיט אאע כוחות ני׳טט צו נענעצן אםבארן: אט דאם איז עם טאקע צעיםטריי זיך אביסאן איך האאט זיך אייך איין נישט צו נענעצן. און אזוי װי כיהייב נאר א;, נייט עס נאייך אװעק. ראאייו (מוט א טיםן אםעם) כיװאאט ײעאן, טיר זאאן שוין נייז אםבארן: (קוקט אויםן זייגערל. ײאם אויפז פיים) טיר האבן נאך נאנצע אכט מינוט. ראאיי: א, נאטן א ם ב א ר ן: אאטיר םיאעצטע טאא א קוק טון אויך דער טאפע (עי ה״בט אויןו די מאבע און יטפריים זי אוים) נאייך ווי דער רויך ײעט זיין שוין נענונ נעדיכט. װעא איך געבן דעם סיננאא. דו ײעםט א אויה טון צו דעם פונקט, אטאדא . (הםטך קומט) פאראאג ב. קאעצקין די באװוםטע װערק פױ פ. קאגאז די געשיכטע סון די םעײב• אײראיעישע ליסעראסיר פוא׳טטענריקע נעשיכטע פון די אייראפעישע איטעראטורן, אנהויבנדיק פון טיטאאטער ביז די נ״םטע צ״טן, יידייט — פ. ה״אפערן. אין 3 נרויםע בענדער. ב. 1 — 10 גילדן, ב. 2 — 10 גילדן, ב 3 — 12 גילדן. אדרעם: קאאפ. ״ביכער״, װארשע, נאאעײקי 2א םטענהאפ: (גו אםבארן) האבן די םאאדאטן געקרינן ראם, פעטערא? א ם ב א ר ן: יא, נאייך, װי מיר זענען אװעק. זיי האבן נאך דארט א פערטא שעה צייט צו זופן. קאאאנעא; םיגוט. זענען זיי עפעס אויפנעטראנן? א ס בא ר ן: יא, נאנ׳ן פרייאעך (מ יי ם ן ברעגגם אריין *וויי טעפעלעך קאװע און יטפעלם זיי אװעק אויפן טי-) ם ט ע נ ה א פ : ײאאט איר אפשר געװאאט ארויםנײן און רעדן עפעם פאר זיי, הער? קאאאנעא: זייער נערן; מיינט איר אבער נישט, אז זיי װאאטן איצט ניכער נעװאאט, מיזאא זיי אאזן אאיין? ס ט ע נ ה א פ : כימיין, אז זיי װאאטן איצט נעהאאטן פאר װיכטיק צו הערן פון אייך א פאר װערטער קאאאנעא: אארייט, אויב איר האאט טאקע, אז זיי װעאן נערן אויםהערן. אםבארן: זיי זענען איצט אאע אין דער צענטראאער אקא- פע, הער. קאאאנעא: איז נוט... נו, װעט איר קומען, םטענהאפ? ס ט ע נ ה א פ: יא, כיװעא צוקומען, הער. (דער ק אלאנעל פאיהאלם זיך א ײיילע. א שװערע אומאנגענעמע פויזע. דערנאך הוסט ער אפ אביםל און זאגפ:) קאאאנעא: זייער פיין... גייט און זייט מצאיח, אסבאר;. כיבין זיכער, אז איר ײעט באװייזן א נוט שטיקא ארבעט. א םב ארן: (נעמענדיק דעם קאלאנעלם האנם) א דאנק, הער. קאאאנעא: און איר, ראאיי, זאאט זיך ארײנרײםן אינע- װייניק װי א העאיש פ״ער, א כאפ טון דעם ערשטן באש, װאם איר װעט נאר דערזען, בינח אים און — נאייך אהער איינער װעט אפיאו נענונ זיין. אויב םיװעט אבער זיין צו דער האנט, קענט איר ירעננען מער אויך. ראאיי: (נעמט אן דעם קאלאנעלם אויםגעידםרעקטע האנם) יא, הער. נוט. קאאאנעא: און, אז םיװעט זיך אייך איינגעבן, װעא איך פאר אייך ביידע רעקאמענדירן א מיאיטערישן קרייץ. (אםבארן און ראליי ברומען גופרידן ארויס זייער דאנק.) נעדענקט, זײער א סך איז אפהענניק דערין, צי איר װעט ברעננען א דייטש, צי ניין. דערפון קען מעגאעך זיין אםיאו דאם נע- װינען די נאנצע מאחמה מ־קען קיינמאא נישט װיםן, װי װיכטיק ראם קעז ײעח. (פויזע) נו, נוט. נייט און האט נרוים דערפאאנ. א נאיקאעכן װעגן (א ם ב א ר ן און ר א ל י י מורמלען װידער אדוים זייער דאנק. דער קאלאנעל און ספענהאפ ג״ען־זו *ו דער םיר) קאאאנעא: (איבער זיין אקםל אויף *ודיק) פארנעסט נישט אויסצואיידיקן פריער די קעשענע״ס פון װאסער עס איז פאפירן און אנדערע זאכן. ראאיי: א, ניין. (ער גייפ אדיין אין זיין אקאפע און לייגט אױיס פון די קעינוענעס בריוו און זוייםונגען. םםענהאפ ײיל?װין נאבג״ן דעם קאלאנעל *ו די טרעפלעך. אםבארן רופט אים אבער גוריק.) אםבארן: ע... סטענהאפ... כיבעט דיך, אויה א רנע. ם ט ע נ ה א פ; (גייט זײײק) העאא, אםבארןן ײאם איז? א ם ב א ר ן: הער, םטענהאפ. מיין נישט. אז איך בין אזוי קרענקאעך און שװאך, אדער עפעס אנדערש ענאעכם... אבער אפשר װאאסטו ראס נעװאאמ דערײייא צונעמען? ם ט ע נ ה א פ : זיכער, אםבארן ביז דו װעםט צוריק קומען, אלטיטשקער מיינער א ם ב א ר ן: כיהאב עם טאקע נראי איז קעשענע... (ער נעמט אױיפ פון זיין מונד״־קעקוענע א בריוו און א זייגער און לייגט זיי אייױ• אויפן ט״ט. דערנאך *יט ער איאפ ז״ן פינגערל.) אויב עפעס *ועט, חאיאה, נעשען, ײאאםטו עם נעװאאט איבערשיקן מיין ווייב? ייעי רייסט איבער און פארענדיקט מיט א שװער, אומגעשיקם געלעבטערל.) םטענהאפ: (לייגט *ונויף די אלע זאבן אויפן ט״=) ײעםט ציריק קומען, אאטיטשקער, װעםט צוריק קומען. כאפט עס רער רוחן ״אט װאאט שוין םיין אעבן אויח דער ערד װערט געװען אן דיר? אםבארן: (לאבט) נאט װייםטן ס ט ע נ ה א פ: איך מוז דאך האבן עמעצן, װאס זאא מיך