Literarishe bleter · 1930-03-14 · 11 (14.3.1930) · p. Seite 206

?יסעדיעדיישע ב?טטער ב^ס. 1/ (306) ז"ס 206 ז פיעסן אין דריי אפטן זעקם בילדער םוח פזז װאנדעדונג ״ פין ענגדיש ס. נעינענבעדג אויףי א טוץ עדטעוץ אבער םיאיז איננאנצן אומזיסט דאס יאדע; זיך איצט צוליב דעס. צו שפעט ׳טוין. װו זענען אסבארן און רא?״? סטענהאפ: זיי זענען אװעק אין דער אונטערגראבוננ, צו באקוקן דארט אצץ דאס אעצטע טאצ װי צאננ איז נאך צום איבעד- פאר, הער? קאאאנעא: נאך גאנצע ניינצן מינוט. םטענהאפ : מיין זייגער האצט זיך איין אין דרייסיק סע- קונדעס. ק א ל א נ ע ל; םיעפעם מאדנע, װי מיר האבן הייגט געפטרב א פרימארנ;. ם ט ע נ ה א פ: עא, ם־שוין נאר נאענט... מיר ײעאן נישט ניין, ביז דער רויך װעט זיך אויפהויבן. קאצאנעצ; דער רויך דארף זיך פריער נוט צעבאאזן. דער ײינט איז פונקט נוט. כיהאב ׳טוין גענעבן א םיננאצ צו אצע האר- מאטן. ארץ איז גרייט. די באמבעם װעט מען װארפן אויך א דרייסיק יארד רעכטם. סטענהאפ: בצייבט איר דא, הער? ק א ל א נ ע ל: כירעכן, װאכן אויבן, ביי די טראנשייען. די נעפאנגענע זארט איר גצייך אהער ברעננען. איך ײעצ זיי תיכר אויםפרעג;. ם ט ע נ ה א פ : פארװאם נישט פירן זיי גצייך צו דער הויפט- קװארטיר? קאצאנעא: מיװאצט געקאנט, נאר דער באש װעט אװדא■ אנהויבן אונז שטארק באמבארדירן, ײיצ איך נישט ריזיקירן מיט די נעפאננענע, איידער כיײעצ זיי נישט האבן אצץ אויםנעפרענט ם ט ע נ ה א פ: אצרייט. כ׳װעצ זיי אהער ברענגען. (פויזע. דער קאלאנעל פארציט •עטארק ז״ן לוצקע. סםענ־ האפ גייט ארום אומרויק, רויבערנדיק א פאפיראס.) ק א ל א נ ע ל: מידארך זיך נישט אזוי נעמן צום הארצ; נאך אלעמען, איז עם בלויז א זעכציק יארד דער באש ײעט עפענען א ׳טיםערײ אינם װייםן נעפל אריין. אסבארן איז א קאלטבלוטיקער אויסנערעכנטער ױננ, און ראליי איז צום פאםיקםטן אריינצוריים; זיך און אנצונרייפן. נו, און די םאלדאטן — האט איר אויםגעקל־בן עפעס נוטע? םטענהאפ: די בעסטע. אלץ ױנגע חברה־לײט, נעזונטע, בראװע בחורים, קאלאנעל: איז גוט. (ײיד־ר פויזע.) איר װײםט אלײן נאנץ נוט, װיפל כיװאלט נעגעבן, מיזאל דעם נאנצן רציחהדיקן ענין קענען אפרופן. ם ט ע נ ה א פ: כיײײם עס, הער.. , קאלאנעל: האכן די רויטע טיכער אויח די דראטן עפעם איבערנע׳טראקן די סאלדאט;? ם ט ע נ ה א פ : םיאיז ׳טװער צו זאגן. זײ נעמען עם נאטירלעך אן פאר א שפאם. זײ זאנן נאך, אז םיאיז זײער א װוילע זאך, י' טיבער װעלן זיי װ״זן דעם װענ דורך דער עפנוננ. קאלאנעל; ם׳איז א םטראשידלע, םטענהאפ. (אםבארן און ראלײ קומען אן.) א, אםבארןן זײער נוט. איז אלץ ׳טוין נרײט? אםבארן: יא. כימײן, מיד זענעז שוין אלע נרײט. ־עי מיר האבן נאך פונקט א פערטל ׳טעה ק א ל א נ ע ל: יא, ריכטיק. אםבארן: אין דרײ מינוט ארום שטעלן זיך די סאלדאט;, קאלאנעל: די דויך-באמבעם שיםן שוין איצט אוים. ו־עב איר געבן דעם סיגנאל, ווען דעד רויך װעט יטוין זײן נענונ געדיבצל א ם ב א ר ן; יא, הער. םטענהאפ; (צום דינערם אקאבע) מייםןן מ ײ ם ן: כיגײ, הערן דריטער אקט ע ר יצ ט ע פ צ ע נ ע אויפצודא^ננס פאינאכט־צו. אינדרוישן גליט א העל לינט, װאט פארנלאטמ ניטלעבװײז צוזאמען מיט דער פא־־זינקענדיקער זון. כצענהאפ איז אלײן אין אקאפע און *צפאנט ארום אהין־און־ צוריק. א װ״לע קוקט ער אוי;= די ט-עפלע־ גײצ־צו צום סיל און נאפט א בלז- אןיכ דעי מא־ע. ער קוקט אומרויק, אומגעדולדיק אויפן זײגעי-ל און, צוגײענדיק צופ דינעײב אקאפע, רופב עי אויס: ב ט ע נ רזא פ.־ טײסןז מ״ם;: (פון ז״ז א-א3ע) נלײך, העדי ם ט ע נ ה א פ : מאכםט קאװע? מ ײ כ ן: •**, העדן ם ט ע נ ה א פ; מאך זי הײס און יטטארק. צײט פינף מינוט זאל זײן פארט־ק. װען כיװעל ראיפ;, װעי איך ריך רופן. מײם;: זײער נוט, הער. (פמענחאפ גײמ װידע- ארום אן אויפתעי■ איבער דער אקאפע. פון די מ-עפלעך קוממ איאפ דעד קאדאנעל.) ק א ל א: ע ל; איז איץ שוין נר״ט? םטענהאפ: ־א, הער (פיאיז -״יל) האט איר קײן נײעפ? ק א ל א נ ע ל: כיהאב מורא. אז נישט. םיטוז ארורכגעפירט ווערן. םטענהאפ: ונאך א פויזע) כיפאר׳טטײ. ק א ל א נ ע ל: דעד בריגאדיער זאנט, אז דער באש האט יטוין אוא זאך באװױן דא נ־יטט יאננ, אויף דרום פון אונזער טראנ׳טײ ם ט ע נ ה א פ; ביװײט אבעד, צי האט איר נײטט געפרוװט צו- רערן א־ם, טיר זאלן ענדערן אונזעד פלאן און טאבן אן א־בעראיטנ- ר־קן איבערפאר טיד אין דער ליניע, ער׳טט װען םיװעט װערן פינכ- טער? קאלאנעל: יא, כיהאב עכ געפדוװט אים דאט;. ם ט ע נ ה א פ; נו, װאס-זשע האט ער געזאגט? קאלאנעל: עד האט אבער געזאגט, אז אנדעדיט קען שוין נייצט זיין אזוי טוז בלײ2• סטענהאפ; בוײנט עד טאקע דאס באטת אדורכצופיח? קאלאנעל: (דײכמ איכ איבער אומגעדולדיק) הערט זיך אײן, כטענהאפ, א־ך האב געטון ארץ, ײאט איך קען, אבער מײן ראפארט מוז אנקומען אין רער הו־פט-קװארט־ר ארום זיבן אזײנער א־ן אװנט. אויב מ־ר װעלן װארטן ביז :אכט, קען זײן צו ׳טפעט. ם ט ע נ ה א פ; װאכ עפעם ב־ז זיבן? ק א ל א נ ע ל: ראמאלםט קוטט פאר א באראטונג צו באיטטי־ מען ראב ארט פונב רעזערװ. ק א ל א נ ע ל; איך מײן, אז םיװעט נישט ארויסקומען אויף שפעטער װי מיטאג. קאלאנעל: א םך איבערפאלן זענען ה״נטיקן טאנ פאר־ נעקומען לעננאויפ ד״עד ל־ניע. צוליבן נרויפן דײט׳טן אננריף מאדגן באנינען, װיל די הויפט־קװארטיר נאטירלעך אדויםבאקומען אלע אינפארטאציעם װי װײט מעגלעך, װאפ פדיער פטענהאפ: רערװײל זיצט דארט אין יענער ז״ט דער באש מיט א טוץ פולעמיאטן אנגעיטטעלט אײך דעם לאך, װאם מיד װעלן אויפשנײר; — און װארט, אונזער חברה זאל אנקומען... קאלאנעל; ריבטיק, א־ד קען אבער נישט טון אנדעד׳ט װ־ רער באפעל הײםט. פ ט ע נ ה א פ: פארװאם זאל אונזער ארטילעריע נייטט אדורכ- שיסן א נאנצן טוץ לעכער אין פארשײדענע ערטער, רער באיט זאל זיך ני׳טט כאפן דורכװאנען מיר ײעלן אנקומע;? קאלאנעל; דאם אדורכיטיםן בלויז אויך אײן ארט, האט פארנומען גאנצע דרײ יטעה, װי האט מען שוין געקאנט אדורכיטיסן