Literarishe bleter · 1930-02-14 · 7 (14.2.1930) · p. Seite 131

זײס 131?יעעד&דיישע םלזזססר נום. 7 (302) * גד״ך ז, ווארט טו־א געראט, אז עי װעט פא?ן צו רער ערד און זיך צעברעבן װי אן ערדערנעד טאפ — א יצײן פנ־ב חאט דען• גאטענױ, — ר.אד רי דגחגוקע א ז־פץ געטו;: — תער נאר זראטע, חאבט כאטיב נוט פא״עראסן רי טײת סיקענען נאך א־ײן בי־נאבט די זערנער און צעטדאנן ביב־סר ארעטקײט איז נאך א חונט. ־אס ע-בטע, אז דו װעסט, טערטיבייבעב, חתונח חאבן — זאיסט■ רי•־ בויען א יצטוב. א חײב, רײן זײדע, זאר זיך טיע;, חאט נעטון• װי דײן טאטע חאט נעטון• אז סיאיז רא א חײב, הערפט יאקאיב גאט טיט פדנסח אויך. נעדענק טײן קינר, װאס די טאטע זאגט טאטא פאקדי׳בקא (=ןז ־ומצ) פיצרעך קינרער ט-צראגט, ***יןרי —* נעבטײקן ארײז א טיחרגעט. בערר האט דערװײר אנידעדגעיבטערט דעב קופערט אוי־ רער ערר צוב רויטן העריב זענען אר״ן צװײ חײדאטאקעב, האט ע־ ־עדצ״רט, און טען האט צעחאקט די קע־ בײ דער טויבער חנח חאט טען דערהרנעט א קינד טיט א ׳באס פון א פיסטו־ר. טענט ט, פאטע - יר װענ ידיקע פ ײנסט רי ריי — ריי כי צו אנט־ יעעיבעד, נרײך ס־איז רןין װו יפן פון די אנטקו יאין יבטאט אױװץ. פון אונטערן :ערופן זיך אװ רער ערד אר״;. ז אין דןירן דייף אן רעד הו װענט. יקע פיר זי־ן רי ריידי - יאז וױי איז אין ערגעץ, זקאטע, הערסט, :ײעט יײי-ן װעסט : — ירנע ח בייט די ב־ נ אקטנ י ארעטז זי װוינע;, ד ־װ װעט ערגער ו ׳טי״^ײטס קערן זײן הוננע־־ק, נעבעך־ די קינרער געיצען, ד*ר :ײ״ט פון אס געװיארן אויגן זענען נ: (אירע א״פן ״ ררו־סן, 4יס ני*עס הײן ײ*ראי נז, האז בײ או; רעי א הײ: א־ז אז אז װ־סן זײ;, ט״ן זון, זארכט טרערן). ין װ־נקי ארײנגעפאקט רי קינרער א חטקע האט די ט:; און אונטערן אזױון, נעגעבן זײ צז עסן װעטיבערע. די ק־נדעד חאבן יברינגענדיק :עדר־מרט און זענען, *צט״ענדיק אוײ= א קופע, אנטיבראפן נעװאר;, װי די הינדערעך. זראטע האט נעדריטרט טיט אפענע אוינן, רי צונג צװייבן רי צ״;, זיצנריק אויך די טרוטיקעם. איר קאפ. אײננעפאקט א־ן דער יב־אר, חאט זיך ארע טאר א הו־ב נעטון ט־טן פאריבארצטן פניב צו דער ערד, זי האט איב ארע טאר צור־ק א כאפ געטו;, אין דרײ אקטי םוף פון װאנדעדונג ק. ש ע ד י ף פון ענגדיחו 11 ט. נערענבעדנ אסבאר;: נו, יא, סיא־ז טאקע איװ. (•צמיל א װיידע.) ד א ר י י: די נאכט, װען ביבין צור־קנעקומען פון דער װאך, חאב א־ך יבוין אננעהויבן צו יבר״בן א ברױו. װי אזוי •ב־קט טען רא אפ בדױמ א ס ב א ר;; רע־ קויארטירט״םטער-םערזיבאנט נעטט זײ צו■ נויך, נאברעב װ• ע־ ברעננט אין אװנט ר־ פאדציעם אונזערע. (םמענהאפ קוממ אן דאננזאב פון די מרעפדעך. ראדיי הויבב זיך אויך-.) ראליי; כירעכן רעב ברױו בארד צו ענריק;, אויב כיװער ניך האבן דינסט. א ס ב א ר; : קוב בעכער אחער און יברײכ איב רא. טיזײן אב־סל ה״טרעכער. ראריי: אלרײט, א ראנק. םיאיז טיר רארטן גענונ באקװעב. בחאב רארט געטאבט זיך א טייבל, נעבן בעט. א ס ב א ר ן : זייער פײן (ראד״ גיימ ארוימ אין ז״ן אקאפע :מענהאפ מומ דאננזאם אויב די אויבע״ממע בגדיפ.) ס ט ע נ ח א פ; פוי, װאס פאר א טיאוסע־ ריה פון יצינקע רא יבפירט זיך. א ב ב א ר; : יא, טיר האבן נעקר־גן אויך פר־יצטיק יצ־נקע. ס ט ע נ ה א פ : אזוי נאר/• חאסטו געזאנט רארײען װענן דער ביקסן-א־נספעקציע זײנער•׳ א סב ארן: נײ;. סטענהאפ: (ווענרמ זיך צומ אר״נגאנג פון ־אד״מ אקאפע) דארײ! ראל״: (באװ״זמ זיך) װאם איז? סטענהאפ; א זײנער נ־ין דארפסטו ארו־בפירן רי אינ- ספעקציע פון די ביקםן אין דײן ראטע ראיײ: נוט, סטיענהאפ (גיימ צוריק א־ויכ). ס ט ע נ ה א פ: (זעצמ זיך בייס מי~> ווייסט, כיחאב בא- יבטימט צװײ פארטיעם צו די רראט־פארצויטוננע;, נאך אוי־ הײנט אכט אין אװנט — קאפראר בערט טיט צװײ סארדאטן און סערזשאנמ םטיט טיט צװ״. כיחאב זײ אננעואנט צו פא־פעפטיקן די דראטן רעננאויס דעב גאנצן פראנט. (המינוך) דאריי: (קוקמ עכ אן נײגעריק) וואס איז עס אזוינבר אס ב אדן: טדאטערם אן א־ינפאר, די צ״ט זאר ניך אװעק. חונדערט פיר און פע־ציק קטינע רערערעך — צו אײן דערערע אוױ־ יעדער יצעה פון ר• זעקם טעת-רעת. זעקס האט ע־ יצוין פאר־ יבטראב;. ער הארט נאך טיט זעקס יבעח צוריק. ר א ל י י: דאם איז ז״ער א װוירער א״נפאר. ב חאב איב ריב, טדאטערן. א ם ב א ר; : עד איז א װוירער ױננ. ראריי: ארין איז בײ איב אזוי פיבוט, נאטיררעך. אסבארן: ער איז אן אטתער נוטער-ברודער. רארײ: יא, ריאיז אן אטתעד נוטער-ברודער. (פויזע. ער פי־מ אן פון דאכ ניי ז״ן דודקע. אכיאדן רויבערמ נאך די פריערריקע) ■ אך, װאס פאדא זכיה דאם א־ז — צו האבן נע־בפירט װי א רעפרע- זענטאנט פון ענגראנדן אסבארן: סיאיז נעװען גאנין רײבט, א יבפאס. ראריי: (נאך א פויזע) װײזט או־ם, די דײט-בן זענען נאנץ רויק, נייבט אטת? איך מ״ן, א חוץ די צײטוננען זײעדע. אסבארן: יא. (פויזע) כדערטאן זיך, ב״ װיפעדס האבן ב״ד דעריבאסן א סארראט, בעת ער איז געיבטאנען אויה דער װאך. ־אס איז נעװען באנינענצײט. מיר האבן נייצט נעקאנמ איב צו- נעטען. ער איז רארט נערענן א נאנצן טאג און נעהארטן אין אײן ק-־עבצ;. אויך רער צװײטעד נאבט זענען דדײ פון אונזערע ארויס- נעקראבן ברעננען א־ב. דאם ארט איז נעװען אזוי נאענט פון די רייטיבע ט־אניב״ען, אז מיװארט רייכט געקאנט דעריביםן אונזער הברה, א״נס בײ אײנס. װען זײ האבן אבער אננעחויבן צו יברעפן ־עב פארוװנדעטן איבעד דער צענריברטער ערד, איז ארוים א הוי- בער ד״טיצער אפ־ציר פון דער טראניצ״ און אויבנערופן: ״טראנט איב ארײןן״ — און די דרײ חבדה-רײט אונזערע האבן איב תיכה צודיקגעטראנ;, און דעד אפיציר האט נאך אננעצונדן א פײער, טיזאל נ־ט זען. ר א ר י י: װי פײן ראם איזן א ס ב א ר ן: און אויף טארגן האבן טיר צעפלאקערט און צע- יבאסן אויף פיצרעך אײנע די אנדערעם טראניב״ע;. רארײ: ראס זעט ׳עוין אויס אזזי נאדי׳ב, ני׳בט אמת?