Literarishe bleter · 1930-02-14 · 7 (14.2.1930) · p. Seite 125

ו״ס 125?יםסר&ר^שס 73עםער ג01. 1 (302) ק/{ םירונג. זיננענדיק דאם פאאסם-ל־ד ״אױםן װענ •מטײט >* בוים״. האט די זינגערין צונענעבן א געעפאק^אזע הוםםה, װאם איז נייעם יעײן און :ייעט פאאקםטימלעך. דערצו האט זי נעזוננען חםיד־׳עע זאכן, װעאכע יעדער ערנםטער ארטיסט װאאט שוין געדארפג אויםם״ד;. טיר װײסן, אז דער עורב האט עס איב, אב)נר סיר דארםן אים אפנעײ״נען פון ר- דאזיקע ביריקע זיםקײטן עם זענען געװען םאנוענטן — צום גאיק, ז״ער װײניקע — װען די ארטיםטין האט זין אננעהויבן אראפראזן צום װואנאר;. א טראט װײטער און די נאנצע איאוז־ע פון דעט פרעכטיקן אװנט װאצט געװען צעשטערט. אבער די זיננעי־ן האט זיך נאײך װידע־ נעפונע;, און נישט אויםנעגאיטיכט ז־ך א־ן א־־ך ־י געםעריעכע יקטעאן. ז ־אם ײדייסע ריד קען זײן דאס בעםמע םיטר פאר פארקס־ ־ערצױנג, פאר פארקם־פארײניקוננ עכ םארםאנט יענע ער׳סטע עאעמענט;, װאם זענען ניאמ־ק פאי איע, פא־ נאענטע און םא־ װײטע, פארן יחיד און פארן רבים פארקם־קונםט, פאדערט אכער איר תיקון. זי זאר ־םטענדיק אױפנעהױבן װערן ביז צ־ זיך, — כיז צו א־רע הויכקי־ט;. פאיקס־ קונסט איז ניישט ׳םטענדיק אויםדרוק. אפטםאא איז זי נאר אנדײ־ טונג, נאר פורם. עס זענען ד־ כאים, םיט װעאכע נאר דעי ם־־סטעו קען און מעג זיך באנוצן דאם ײדישע פאאקפ־ריד, װי יעדער פאאקס־קונםט, איז אונז ט״ער דערםיט, װאכ זי טראנט פאר די, ײאכ זענען עם װערט — אוםדערײארמעטע םעגאעכקי־טן. ארנאניזירטקײמ — דער אמתער םימן םון עכטער מײםטערשאפמ, װי נאר זי האט אפנעזוננען איר ערשט איד ״די םאראוירענע ׳םעםעאעך״, איז די אופט אין זאא אנגעםיאט נעװארן מיט װארעמ- קײט, מיט יענער זיםער צערטאעכק״ט, װאם םארײניקט אאע צו- הערער אין א״נס. דער נישט־גרויפער עואם האט זיך דערםיאט, װי א י י ן םענטש, װי אײן הארץ. עס האט א װײ געטון םיט פאר- נעםענער קינדהײט, מיט שטיפערישקײט, םיט פארגעםענער םרײד עס האט געהערשט יענע שטימוננ, װען עם איז אזוי אײבט איבער־ צונײן םון טרערן צו געאעכטער, םון פרײד צו אומעט — װען דער נאנצער קאמפאעקס פון מענטשאעכע געםיאן ניםט זיך צונויף װי אין א י י; הארמאנישער םואקײט. דאס איד ״םאוצק. מײן שטעטע־ אע״ איז נעײען אננעזאפט םיט אזא כענקיםאפט, מיט אזא איב־ יכאפט צום אײביק־םארגאנגענעם, אז טרערן האבן זיך נעשטעאט אין די אויגן. די זיננערין האמ אבער אזוי קאונ זיך אפגעשטעאט אויױ דער שםאאער איניע, װאס טײאט אפ אםת געפיא פון אונזער הײמישער םענטימענטאאק־־ט, און נעײ־זן, או־ױ װ־פ־א זי באהערשט א־ד קונםמ. ו איך םי־ן דא נישט אפצויםאצן אלע אידעד, ײאכ זענען מיט אזא דאנקבארקײט אויםנעהערט נעװארן יענעם אײנט. עם זענען נעװען אויך הומאריםטישע זאכן, ײאם זענען םארגעטראנן נעװארן מיט אזא ארטיסטישער אױסנעהאאטנקי־ט, אז מיר האכן צוםאי אונזערע אויערן נישט נענאויבט. עפ איז אבער אויך געײען ביא־- קער הומאר, ײאם האט נ־שט װ״ניק איבערנעפ־רט. און דאן האט זיך שוין נעשפירט או־ך א נעװיסע פאדם־רטקײט בײ דער אויכ- דעד אויטאד פוז פ ו ז װ א נ ד ע ד ו ג ג״ ־דעריי* הןןצ אין די יר:גע •ארן :י״צש געט־אכ- צר װערן א דרא־ מאםורנ״ און עס איז אים קײנםאל נישט אײנגעפאלן, ניז םיט פיי■ יאר צוריק, צו שרײבן א בינע־שטיק. :אבסער, ״דער סו״ פון װאנדערונג״ איז ג*ר פארםראנס געװאין לכתחילה נישטיװי א םלחמדדשםמן! װײטער װ*דם זיך אונזער פאנסאזיע געק$נט אויסמןדן א יונגנ־ סאן, װאס װערם פלוצלינג דערחויבן זװ י־ופ און -ײנסופ, און דזזס ענ־ דערט סישאםאל זײן פאזיציע און זײנע פלענער. אין דער אםתן האמ דער רום נישם געענדערט זײ:ע ןןנחזויאוגגען. און דאס י־ײנםום זײן לעבנסשטײגער. שעריף לעבם אין האספטיןן־וויק צוזאסען סיט זײנע עלטערן אינם באשײדענעם הויז, אין װעלכן ער איז געייירן געוו*רן סיט 2*: י*ןר צוריק. ער רינגלט זיך וויימער ארום סיט דעם זעלבן קרײז פון פײינם, ש&ילט די זעלבע שפילערײען. די אײגגינןע ענדערונגען, װאס עי• האט געמאבט, זענען: א נײע שרײב־סאשין און א פריװאס־סעקרעטא־־. דער אונםערשײד אין זײן לעבנםשםײגער באשםײם אין דעם, װאם עי ארבעם יעצט זעל,ס שעה אין טאג סער װי פריער. אין זײן הײמישן ארבעמ־ציםער, װו עם געפינט זיך א ברײטע־ שרײב־טיש, א פאר מיפע יעדער־פאטעלן, א ביכער־קאלעקציע און א גאב־ ־אטקע מיט זײנע ״ודער־אויסצײכנונגען, איז שעריף געזעסן בײם פענ־ נטער, בשעת איך הןןב אים פארשיט מיט מיינע פיאגן. א שטארקעד. *כיאנקער, אםלעטיש־געבויטעי ױגגערמאן, םיט ע־גסטע, דװ־בדרינגענדע ברוינע אויגן, םיט אביםל אוסרויקע באװעגונגען — לאט עי געי־ן;ערעדם װעגן יעדער טעםע, װאס איך האב אננהויבן, א חי״ז װעגן זיך אלײן. אזוי ה*זבז מיר טאקע גערעדט װעגן די פאישײדנסטע זאבן, ביז סיר זענען ארויף אוי־* שרײבן פיעסעס: — שרײבן בינע־שטיק — דאס איז םײן ״פערדל״, סײן זאי־ געניגן, נישט מײן פראפעסיע. ערשט מימ פיר יאר צוריק ה?ןב אי~ פעסםגעשםעלט, אז איך האב א פעיקײט דערצו. מײנע געװעזענע שו— חבײם חאבן אײנגעארדנט אן אמאטארן־פארשטעלונג איי,* א װוייםעטיקן צװעק און זײ ה#בן מיך געשיקט א*ן א יובהאכד**ונ.; אויסצױונן א *א- פ ט ן ש י ד י שעדיל ״םיף איך קען;יי־ב דעט מיססער ר. ק. שעריף. איך האב מיך שוין געטר•)]־ םיב אים סער װי א״ז םאר, געפלוידערט װעגן פארשײדענע פראגן און געפועלט ביי אים, ער זאל מיר דערצײלן אײניקע פרםים *ו פארעפנטלענן, פונדעםטװעגן ק>)ן איך נישט זאגן, אז איך קען אים. װײל ער איז;ישט פון דעם םין סענםשן, ווזזם ־יןנן ליב גו פאראדירן ס־ט ז״ער פערזאז, באזונדערס װען םען שםײט פאר אים םיט א בל״שםיפט און;אםיץ־ביכל. דער דערפאלג פון זיין פיעםע היןט אים אוםגעווײנלעך דער־ פר״ס, •ןבער זיין א״גענעם רום באםראכט ער ווי א שעדלעכע זאך װי נאר דאם ליכט פון רעקלאפע האט זיך איבערגעװארפן פון י״ן װערק אויוי אים אל״ן, האט ער שנעל, אזוי־גו־זאגן, אנגעטון טונקעלע ברילן, אויס םורא, דער שיין זאל אים נישט כלינד םאכן אויף די אלםעגלעבע געשעענישן. הינטער די דאייקע גלעזער קאן טען זען טיםטער ראבערם טעדריק שעריף, דעם אםעקוראנץ־קאנטרארער, וואם איז. :םעט קעגן זײן אײגענעם ווילן, געװארן א וועלט־באריפטקייט. נאר אין זעלטענע טןןםענטן, ווען ער פארגעפט, אז םען אינטעיײזואירם אים, קןןן טען באקומען א באגריױ װעגן ״באב״ שעריף, דעם אמאטןןר־ רראטאטורג און ןןנפירער פון קינגםםןןנער רודעו־קלוב. אפשר םאקע גוליב רער דןןזיקער צוריקגעהאלםנקייט זײנער, זענען ארויםגעזןןגט געװןןין אזויפיל קעגנזעצלעכע םײנונגען װעגן שעריף, זײן װערק און ז״נד אנשויאונגען. דערלויבם םיר זץן *ו דערצײלן דעם אסת װעגן םחבי פון ״סוף פון דער װאגדערוגג״. ר. ק. שעריף 'י