Literarishe bleter · 1930-02-07 · 6 (7.2.1930) · p. Seite 113

?יסעדזידי^ע גלעסעד מס. 6 (\30)!ײס 113 אסבארן: כיװ״ס םאסנען־נאז טראטער: דאס איז עס טאקע דיר דזזיזבן זיך דעריסיאל.;, .ן> סא־ א טייװא, פלזצ־פליצייננ רואבן טיר רערעסירט דעס עקי־ ד־קן זיםן ריח איינער פ־ן או;ז האט א נעיצריי געטון: ״נאזױ —־ און דיר האכן תיכך זיך אנגעטון - טאסקעפ עריטט יטפעטער האבן טיר זיך רערװופט. װאכ דא איז געװען א ס ב א ר ן: װאס א ׳טט־ינעד׳. ט ר א ט ע ר: װאס, פדענםטו? — א כאייטטיעענדיקער טאי■ נויס: אינגאנצן אייננעהיאט א־ן בל־עכץ, איז ער ז־ך געיטטאנען אן א זייט פונפ שטעגא. די־ האבן ז־ך געפ־אט זײעל נארי־ע, װאס ד־ר האבן ז־ך אנעגטון די נאז־דאסקעס צול־ב עפעס א פאריעאל־ טענעם דאי-בוי־! (עי ציט זיך אויס און פױווט פאיקנעפדען דע= טונדײ) א, נאטן איך דוז זען אפצעין זיך אב־םא (עי הוייט זיך אויף) נוט, כיװעל בעסעי גײן און א־בערנעדען סטענהאפן ער ־ועט יסעלטן װי -עי ט־־װל, אויב כיװעל ניטט קודען. כיװעט זיך ד־ט דיר, אז ער האט ה״נטיקן דארנן געקרינן א רו־טן לעבעי א כ ב א ר ן: א־ך װעי איבערנעדען ד־ין ד־נסט א ז״נעד עלף. טיאטער: ז״עי נוט. כיהאב נ״עט ליב א•; ד־ דאז־קע יעעהן צו געפינען ז־ך אויפן פראנט ־ער אלטער באיע ענד־קט דאן ז״ן פרישטיק, און א־ז אונז דכבד ד־ט עטלעכע ׳ע־אפנעלן אדער נראנאטן צו באװייזן, אז ער האט אונז ניעט פארנעסן... יעא. װייסט װאפ ביװעל דיר זאגך — איך װאלט בעםער נעװאלט קרינן א קויל אדער צװ־־. איידעי צו פארטראנן דא די טי־װלדיקע יעטיל־ ק״ט יעי שוט אן זיין העיס און די גאו־טאסקע און ג״ט א־ויס דויך די =-ע*לעך) בראװא! א ם ב א ר; : יראיואי ־ א ל י י: בי־אײא: אםבארן: ן*י יא־״) ביגלויב נ־־סט. אז סטענהאפ װעט ד־ך ־סוין פון איצט לאזן אלײן גײן אויף דינסט ־ א ל י י: אזויף װען קען דאס אויםקודע;׳. אפבארן: כירעכן, אז נאך דיר פון אױב צװ״ ביז פיר ר א ל י י. כיפאר׳עטיי (אויזע. דערנאך קו־ש אססארן אויף ראליי און דאסס.) א ס ב א ר ן: ײאס קלע־סטו װענן דעס אלעםף ראלײ: א, אלר״ט, א דאנק (עי לאבש) כיפ־ל ז־ך, װ־ ביװאלט ישוין דא געװען װעד װיים װי לאנג, אםבארן: (אנסילנדיק די לולקע) ביפא־־עט״ או־ך אוװ די צ״ט רוקט זיך פונדעםטװעגן ר א ל י י: זענען דיר רא אויף זעקם טענ? א ם ב א ,־ ן: יא, םיזעט אויס א לאנגע צ־־ט־, ני׳עט אד־: ־אל״: (םיט א ײאבנע געלעסשערל) נו, געװ־ס אזוי ביקען זיך נארנישט פארשטעלז. ־וען סיװעט א סוה נעדעז צ־ ־־ זעקב טענ אסבארן: װ־ סיזאל;י־טט ז״ן, האבן םיר ־סוין ־צװעל־ז יסעה אדורכנעיעטופמ. װייפט, סיאיז ז״ער נוט, ווען ד־ װעי־סט באפרייט םון דער ארכעט, נייסט זיך אראפ אויף דער ליניע או; קרינםט א נוטע, הייסע בא־ דערנאך זעצסטו ז־ך אװעק אונטעי א בוים און ל״ענסט א בוך... װי נוטץ ראלײ■ אך, נאט מיינער, סידאכטיז־ך אז א־ך האב יעו־ן ־א־;;אנצע קיין בו־ס ני־עט אננעקוקט פאר ד־ אװנן, ק־ין אדתז בױם. דיט בלעטער און צװ״נן און — אינגאנצז בין א־ך דא ני־עט דער װי צװעלף ־ג־עה אםבארן: בכלל, װי פילםטו זיך דא, א־־ף דער פאזיציע? יאליי: א, אלרייט. אין אנהויב האט דא אװסנעזע; אזו־ ׳ערעקלעך, דערצו נאך רי מ׳טונהדיקע רויקייט, — װי יעדער איינער קריכט רא ארום און רעדט אזוי שטיל. א־ך ד־־ן, אז א־ר האט אזא באפעל צו רעדן שטיל, בעת איר זענט נאענט צו דער דייטשע־ פדאנט-לינ־ע. סיאיז, ־אכט ז־ך, נייפט מער, װי א זיבעציק יאד־ נ־ין? א ס ב א ר ן: ׳א, בערך די זעלבע בי־ייט פו; א ראדז־טער- פעלד ד א ל י י: סיעפעס אזוי דאדנע, װ־ דו באטראבסט אלץ לו־ט־ ־אדזיטער א ם ב א ■־; : א־ך דעםט שטענדיק ד• שטח־ס לויט ־אדזשע־ בינעדענק נוט ־עם ־עכענוננ טראטער: ק״נעם װאלט נישט זײן בעםער, װען ער פירט זיך װי ער. (םויזע)׳ געדענקסט, װי דו ביםט די נאכט נעקומע; ד־ך איבערנעםען? א ם ב א ר ן: אנטקענן ײאס פרענםטו דאכ? טראטער: הער ז׳סע. װען איך מיט ראליי זענן אהער צו־ -־קגעקודע;, האבן מיר נעטראפן םטענהאפן זיצן אויפן בעט און טרינקען ודסקי. ער האט דעדאלס אויסנעזען װ־יס, װי א ליילעך.;אט, װאם פאר א געפעדלעך או־םזען ער האט דעדאלט נעהאט־! ער האט נעהאלטן אין איין טרינקען פון דיטאנ אן. איך האכ א־ס נעזאנט ״העלאן״ און עי האט אויםנעזען, װ־ ער װאלמ דיך אינ-;אנצן נייטט דערקענט. סיעפעם אודפארשטענדלעך, נישט אדת, ־אלייף ראליי; (מיט אראפגעראזטן ק>>6) 'א טראטער: ער האט בלויז נעזאנט: ״ליינ זיך בעסער יבלאפן, ראלײ״ — פונקט װי דאליי װאלט דא נעװען זי־נם א שול־ ־וננל. אםבארן: האט ער טאקע אזוי נעזאנמ? ופויזע) טו נאר א קוק אויף דער זון. װ״זט אוים, סיװעט ניך װערן װארעם. (זיי קוקן אלע אויקן ב־ייבן ס׳רעקיקן זונישיין אויף דרערד). טראטיעך םיאיז איצט נאנץ װארעס. פילםט עם זי־ער נוט . ׳בט״ענד.יק אין דרויסן. סיער׳נזטע דאל הײנטיקס ־אר. סיא־ז צו ־ערװארטן א הײםן זומער אםבארן: כ־דײן אויך אזוי. ט ר א ט ע ר : םיעפעם מאדנע םיט יענץ פ״געלע. םימאכט דיך עפעם אזו־ דונטער סידערדאנט זיך מיר מײן נארטן אין אװנטצײט, נאכן עםן, װי א־ך פלענ זיך ארודניין א־ן שטעק־יב־ך, ־ויכערנדיק א לולקע. אםבארן: האםטו עפעכ ל־ב נערטנערײף טראטער: א, איך פלעג יעד; טאנ אר״נארבעטן א ישט־ק אין אװנט אריין. כיהאב נעהאט א שיין ־עטיקל פראנט־פלאץ, בא- ״אסז דיט נראז און ארומנעפלאנצט מיט אלערליי בלודען — ׳בנאבעלעך, לאבעליעם, קאלםאלאריעם — אזעלכע רויטע. װײםע, בלאע, אלערלײ קאלירן. צום שענסטן האט עס אויסנעזעז אוס זודער אסבארן: נו, ־א. טראט־ער: און נעבן די כלומען זענען נאך נעװאקםן ־סיינע ־יבעלעך. א״נדאל זענען זײ אויםנעװאקםן ביז אכט פוס ד־ הויך אט האםטו א פאטאנדאםיע םון זי־. (ער טאפש איז קע־־ענע) װ־לםט זעז? א ס ב א ־ ן; אדרבא (באטיאבש דא= ש״ןך) $ .ױ .״.־; ־אם א־זן טראטעי; (אריבערקוקנדיק איבעי אםנאינס אקסל) זעסט ־ענץ, אט דארט? א ם ב א ר ן: װאם איז עס? ט ־ א ט־ ע ר : דאם א־ז דעד דאך פון דער זודער-װוינוננ א ם ב א ר ן: ־א, םיאיז טאקע. ט ר א ט ע ר: דא קענםטו זען די הויכקייט םון די ריבעלעך אםבאד;: ם־זעט טאקע• (ער װייזט ראס ביײ ־איייעח א יע״ן בילר, ײי מײנםטוף ר א ל י י: א, זײערן טראטער: דיהאט קיינםאל ני׳שמ באדארפט אר״נשטעקז ק״ן ־סמעקלעך צו לאזן זיי װאקסן נל״ך, קיינםאל;י־עט. (פויזע׳ און דו ביםט עפעס פעיק צו נערטנערײ? א ם ב א ר ן: ־א, אביםל. װען כיפלענ זײן אינדערהײס פר״. פלעג איך מײן נארטן ארומצאדע; דיט שטאכעטן כיפלעג או־ף ד־ין ראװער ארודפארן אין די װעלדער, או־םזוכן ״שלאפםיצלעך״ או; אנדערע בלוםע; און פרװון ז״ פארםלאנצן אין מיין נארט;. ט־ראטער: כימ״;, אז ז־י װאלטן נײ־״־ט־ נעײאקםן דארט־, א ס ב א ר ן: ז״ ־ואלטן ־א נעװאקםן, װעז דיװאלט זי־ ארוד־ נעלײנט פון ארע זייטן מיט דאך... טראטער: ...ז״ זאלן ז־ך פ־לן, װי ב״ ז־ך אינדערה״ס, ־א? (ער דאבט). א ס ב א ר ן: װען ז״ האבן זון, װאלטן זײ גיך ארויםגעײאקכ;. ט־אטער: ־א, כירעכן אזו־. א־ך דערפאן זיך א פרימארג; פון פארא־אריקן פריל־ננ. דיר זענען רעדאלט נעהאט ארו־סנעקודע; פון דער אונטערגראבוננ. פונקט װען סיהאט אננעהו־בן טאג;, בעת ־ער בא־ט האט אוגז דכבד נעװן מיט רי גאזן ז״נע. װאם יעדעקן ״־ באח־זאפט, װ״סט ראך ־ועלבע.