Literarishe bleter · 1930-02-07 · 6 (7.2.1930) · p. Seite 112

— - — ■—י■ ■ -— —— 11^5^ 27 איןדרײ אקםן ) _\\/ זעקם בילדער \ ס1ף פ ץ ד. ק. ש ע ד י 7* ןןן פון עננליע || , ם נעאענבערנ ׳־- ׳-- ־ ־ - - טדן*טער; נוט. הארט זײ װען דו װעםצ נואכ; פודיגנ. דאס צװײטע םאא הזןובן םיר געקאכטע רינדפאײ׳ש, יא? םײם;: זײער נויט, הער (א1). טראטער; ־א, א װויאער, אויפנעצײכנטער ק־כער איז ער געױע;, יענער באײ-ארבעטער, ביז גאר... צום נאיק האט ער זיך אםאא בײט טײ אזוי ׳כטאדק אפנעכריט, אז ער איז נעקומען אהײם אינ- נאנצן א; אפנעפרענאטער... האט םײםן געקר־נ; פעפער? אםבארן: יא. טראטער: זײער גוט. פעפעד םוז ׳עטענדיק ז״;. א ס כ א ר;: ביהאב געם״נט, דו ביסט ה״נט נעװע; אויף ט דא ט ער: כידאב טאקע נערעכנט צו זײ;, האט ם־ך פטענ- האפ אראפנעיש־קט צום פרישט־ק. ער װעט דארט אאץ היטן, ביז א־ך װעא דא ענדיק;. אסבארן: א יעײ; ׳שטיקא ארבעט האט ער זיך נענוםע;. ט ר א ט ע ר: א, ניין. א־ך ביז פון די ניכע עפערם. אהער, םײסןן ׳טינקע; םײסן: (פון יענער ז״ט) נאײך, העח אסבארן: סאר א װונדערבארעד פריםארנן הײנט איזן טראטעח י־א, זײער א פײנער פר־םארג;. עפעס פיאט םע; זיך אזו־ ־ונג און האפנונגפוא. כיבי; נאר-װאם נעװע; אין יענער אאטע־ טראניט־י, אונטער דער ציגא-װאנט או; — זאא םיך דער טײװא כאפ;, אויב איך האב נ״טט נעזע; ךארט װי א קאײן-פויגעאע האט זיך צעזוננע;. דאס האט געקאונגען אזוי םאדנע. פיא־ז נעװיכ א ס־ם; פון פרירינג. (סיקוממ אריין מ״הן מיט עיא״ערס •גינקע) סיזעט אוים או־סנעצ־־בנט ם יי ס ן: װען א־ר ײעט קוקן דערויף נאייך פון אויבן, העד, װעט איר זע;, וױ דאס יטטיקא םאנערם א־ז א־ננאנצ; קאאר או; רײ;. ט ר א ט ע ר: א, גאט, טאקען דאם א־ז עם, נײן? םײם;: נײן, הער, דאס א־ז גאר א שט־קא זיטאװער פון ־ער פאטעאניע. טראנןעח אך, אזוי גאר? םײס;: יא, הער (אם). ( טראטעח שנײד אפ, פעטעדא, א שטיקא ברויט. אסבאר;: (שנ״דמ אים א־ א פעניצל) ,װי האאט עם עפעס דארט־ו? טראטעח כיהאב נ״טט א־ב דארט אאץ צו באטראכטן. א פ ב א ר ן: ם״נסט אװדאי די ׳טטיאקײט, װאם נעפעאט דיר נישט? ט ר א ט ע ח ־א. ׳כט״ענדיק דארט הײנטיקע נאכט אי; הער פ־נסטערנ־ש, האב א־ך קײן אעבעדיק באשעפעניש ניישט נעפיאט ארום זיך, אהוץ ד־ פ־שטשענדיקע שטשורעם או; פײן םאנ;, װאם האט זיך צעבורטשעט גאכן קאטאעט. אסבאר;: סיאיז נאך אפיאו איצט אויך שטיא. ט ראטעח א פאריעאאטענע שמיאקײטן קענםט די ש־טיװא א־ינאײג;, או־ב דער באש נד״ט נישט צו דארטן עפעם. כירעכ;, אז דע־ נרויפער אננריף א־ז שו־; נאר נאענט. פוי, כיהאב עם נישט איב, פעטעדא, דעראאננ דעם םארםעאאד א ס ב א ר;: דאס איז דו־טע ־אנעדעס. טראטער: טאקע? כיבץ זײער צופריד;, װאס מיר זע- נען שו־ן פטור נעװאר; פונם םאא־נעם-םעדםעאאד סיקע; אאנג נ־שט שטײז. באאד האסטו ד־ קערעאעך הינטעד; טעאער ס ט ע נ ה א פ : האט דיד סטענהאפ דערצײאט, אז ער װיא די נאבט באשט־םע; צװײ נרופעם צ־ די דראט-פאדצויםונגע;? טראטעח ־א. ער באשאיםט טאקע איצט װענן דעם. ורייסמ איבער און זעצמ פאר שמיל) אר, נאט םיינער, — פעטערא, װ־ קראנק ער זעמ או־סן אפכאר;: כיהאב פורא, ער פיאט זיך עפעס נישט מימ אאעטען. (הםשד) \ צווײטער אקט ערשםע סצענע אויף מאיגן אינדפרערי. א בלייבער סנאפ זונליבמ נאיס״נמ די טיע*ועך, דאך ב־ענען די ליבמיעך אין מונקעלן װינק־■ וװ אסבארן און ראא־י פרישמיען. ם־־סן האמ דערדאננמ פאי יעדן א נױיסן מעלעי כימ יסינקע און ײיל אװעקניין. אין דעס מאמענמ קומט אן טראטער, פ״פמ־צו פײילעך עפעס א לידל און ר״במ זיך די תענמ ט ר א ט ע ח װאס פאר א; אננענעםער ר־ח פו; ש־נקע דא א־זן ם ײ ם ן; ־א, הע־ בירעכ;, אז דער ריח פון ש־־נקע א־ז דא אזוי שטאדק, אז ע־ װעט אונז גענונ זײן ביז ם־טאנ. ט ר א ט ע ־: זי־ער גוט. סיא־ז נ־שטא ק״ן בעסעדס, װ־ א ג־ט פעט שטיקא ימ־נקע, בפרט נאך, װע; דו ב־סט אזוי או־סנעהונ- ם ײ ס;: ביבין ז״ע־ צופ-־־ד;, הע־, ,־ואס א־ר האט י־ב דאס פעטע . ט ר א ט ע ׳־ ־א, אבער ביהאב דאס םאגע־ע אויך נ־שט פײנט ם־ ־ס;: א•; א־־ער הרק, הע־ א־ז טאקע נעװען א שט־קר םאגע־ס, סיהאט ז־ך אבער כםעט א־ננאנצ; או־סגעקאכט ם־ט דער ױיך. טראטעח או־ב ־אזוי, א־ז עס שרעכט נעקאכט. האסט אפ- ש־ קא״בעוי ם ײ ס ן: א, ־א, העי- דא האט א־ר קאשע. טדאטעח סיאװדא־ ם־ט נעד־כטע שטיקע־, ני־;? ם ײ ס ן: יא, הער ם־ט נער־כטע שט־קרעך און סיזעט או־ס ז״ער פײן. ט ד א ט ע ח נו. גוט. ד־ שט־קרעך אבער םענסטו ארו־סנעםע;. םײסן: און באלד ב־ענגע; א־־ך ד־ ױיך, העי־? זײעד נוט, הער (כייםן ניימ ארויכ. מיאמעי קוקמ איס נאך כימ חימד). טראטעח (צו אסיאין) װ״סט, דער םא; װערט דא עפער צו ה־ים־ש. א ס ב א ־; : ריא־ז אבער נישט קײ; שקעכטעד קוכע־ ט ד א ט ע ח (נעכמ דאס קאװע־מעפעלע און עכעקמ) 'א, כיװײס. װ־ םײנסט.־, האט ע־ אויסגעװאש; די שטשירקע? א פ באר;: ביהאב שוין םיט א־ם נערעדט װעג; דעב טראטעח װירקרעך? א, האסטו זי־ע־ נוט געטו;. װי א־ז עס צוגענאננע;? אפכאר;: כיהאב אװעקנעשדיב; םײן װײכ און נעבעט;. זי זאר םיר ש־ק; א ־עקא אוקס האב א־ך עכ נענעבן םײסענעז א־; צ־נע־ע־ט א־ס, עד זאר עס פרובירן צו באנוצ;. טדאטעח ב־פט א ,־װ־רער ױננ. ניי;, קײן שיעכטער קי- בע־ א־ז ער טאקע נישט. פיהאט נאך געקענט זײן אן ערנערער כיגעדענק וועז א־ך בין נעװע; אי; די פאדעישטע רײע;, האב; םיד געהאט א טײער;, או־פנעצײכנט; קיכער; פאר דער םר־םה א־ז ע־ געװעז א ביײ-אדבעטער האסטו שו־; געדאדפט זע;, װי ער פרענט אײנדעםפן פרײש. ש־טער, וואס שיטע׳־ ה־־סטן וואס רעד א־ד, שימער א־ז נאך נארנ־שט. .־וע; דו טופט א־־ץ אז עםעד פלייש זײנע אין א װאנע אר־יז אץ שרעפפט א־ו־ם פון דער װאנע איץ בדעמר, װאלט עס אינגאנצ; אויפגעי־ינע;, אז ם־ײאאט ק־ין טראפן נ־ש־ט ב5ײב;. (םייסן ביעננמ אריין מראמערס קא־סע). םײסן: די שט־קרעך האב איך אי־ויכגענוםען, העד.