Literarishe bleter · 1930-01-31 · 5 (31.1.1930) · p. Seite 93

)41?יסעדעדי׳שע 3ום. 5 (300) ן ב א ל א ד ע א ' 3 ' ק 103388/ 77 אר&ס ל י ד א ו שארהאנג ציטערט, האטיר ישטיכ רעב בארװעכ־נאנג פ,*ן הארבסט־דערהערן. ׳עפיי פון נאכט און װינט און יעטערן, טרויער־יעפיא, באדויער־יעפיא. די פאריר־יאזטע שטײט ראס טײדא בײם פענםטער און טראכס, אין קארן־םעאד באיט א אבנה־נאכט, זע, א•; האדץ פון פיטן װאיד פינקאען נרינע אוינן-־װעלן*, •ערײט א װאנדערעי ,,גאט־העיףן■ נאר די;אבט איז טיף און קאאט טונקאע טריט. אט זיאבערט זיך דער טײך ״מײדא, איר ציטערט? נאט מיט א״ח״ ז־ ציטערט? נײן: םיציטערמ איר נעװאנט, פאי ז״ן גאו־בן אן רי יבטעדן קוטט ער א־צטער אפ זײן יעטראף, װײן נייטט טאכה, רײנע טרערן ־ועאן ברענען אין ט״ן יעאאףן ײען םיפיבערט איבער אים זײן הײפע האנט. אט גיט ער איר א פינגעדא פון גאיד: ,ױי איך האב אײך האאד, װי איך האב דיך האידן בוקאיעסם, אקםאבעי 29י!1. און אײדער םיװעאן נאך דרײ יאר פאדנײ;, ױער איך מיט דיר אונטער ־ער חופה שטײןן״ טונקיע טריט. זי ציטערט, םיבערט, ראכט, אין קארנפערד באיט א אבנה-נאבט, מ״ן הבר י. קירמאן א אאמע װערבע פארט זיך מיטן װינמ. װארהן ״טטורעםט איבעיי ײאילקז. *עטורעפ װינט. רורכ; טונקרען פענסטער קוקט ארויס א קינד יעראפט טיױ אין זײ דאם װײנען פון א ק־נר קאאפ, קאאפ, שװערע טראפן קאאפן אויפן דאך: ״— זע טאטע אורחים קוטען מיטן ׳עאיאח״ זי ציטערט, װ״נט, און ד$ס זי^בערנע געווײן פייט זי םארן האנט צוריק אהײפ. דער ױננער קאװאצ עפנט ברײס די טיר: ״גוטן אװנט, אורחים, קוטט ארײן צו מיח א־צט שטײט זי בײם פענםטער און טראכט. א-ן קארנפעאד בריט א אבנה־נאכט. א װינקא איז פארא;, רער טיש נענרײט, נעטט אן פאר איב אונזער ארעם ברויטן״ און םיט גרויםע אוינן קוקט זי אאננ זיך אײן צופ װענ, װאם פירמ אין קארנפעאד ארײן. װאר־סע, 1930. האאג־טונקא דאם צימער, א רויכיק אעטפר ברענט, צען אורחים־׳עאטנם װיגן זיך אויױ װענט. ד־זארבםט נאר אין טונקאםטן װינקא א א־כטיק קינדער־ראד און רי טאטע דערצײאט פון גאטפ גענאח שפינט די גראע דעמער-שפין זײד און םיד ארײן אין שאײער איז דער בעטיעד גענאנגען א טאנ מיט א נאבט, געקוטען צום פאאאץ, דער טויער פאדמאכט ציגײנער צינדט אין סטעפ א פײער און מורמלט װערטער אן א זין. האט דער בעטאעד געגעבן ־אב ריננא א;—י, זענען נעקומען צופאיען מאאכים צװײ אויפט דער ײעג אהער, אהין, און די נאכט אין נאחם נארטן װארפט מיט פאינקע הענט די קארטן האט ז׳ײנער נעעפנט די זיאבערנע טיר, און דער צײײמער האט געעפנט די נאאדענע טיר, דער ױננער שאאנקער קינינין. ראמע קר״ץ, און מאך פיק, האט רעי בעטאעי געאאבט און פאריאנט די נויט, און געהאט שוין צו זעמ אי װײן אי ברויטן הארבםטיק-רויטע באעטער פארן, אעמער װײנען אין די שטאאן מאכה, האםט פארשפיאט דײן נאיק. האצב־טונקל דאס צימער, דער טיש איז נעגרײט, נײן אורחים ברומעז שױן יספעטן שוין *ספעטן א״אט א ײד אץ שוא זיך םרום, פאאנטערט ער און קען נישט גײן, נאר ם״עט״ט דער צענטער טיט א אויטער נעזיכט, און םיבאיצט ארום זײן קאפ א גאאדן איכט. פאראויפט זײן בארד מיט רויט נעװײן קערט ער זיך דערשראקן אום. און ער הײבט אויף די הענט, און בענשט די נױט און בעניעט די אענענדע פון װײן און ברויט טאך דאם באאע פענםטער צו, פ״ער־װערעם אויח די צװײגן, פינטאען איכט אויח אונזער שװײגן יאס, נאוו •11121 און צעשטערן אונזער רו.