Literarishe bleter · 1930-01-23 · 4 (23.1.1930) · p. Seite 66

ריססר•$ר'שס 3?סס3ר 013. 4 (299) זײם 66 * ד ע ד י ל י 1 ס ף ה? ל?ען;י אפט פאר בענקשאפט און דבקות ני׳פט דעם גאנצן טאנ נענעם;. ז״ן עבודה אפנעגעבן פרענט ער ז־ך - א פערז — נ״שט ב״נן, ב״ פיין נרויםן טאט^ס אעבן, האב איך פיך נעאערנש ישװיינ;. מאמע־ריבע װען רו הו־בםט אוײ פיר פיט רחפים אויפ רי איידנפורע אוינן, װי צו רריערד א באננע װערבע, יעטי־ איך ״יז פאר ריר נעבוינ;. דיינע גדו-ע האד, דיין ׳םטערן אין פון פנים ד״נע קנ״טים;, זענען הייאיקער װי אאע ספרים פיט רי טיפסטע ט״טיען... קדויס, קרויע פ״נע ריפן פורפאען ה״ם צו דיר פיט ציטער, ביװ״ס װאם דיהאסט פאד פ״נעטװענן או־םנעאיטן יסװער א.־ז ביטער וויפר נעכט יעוין נייעט דער׳טראפן װיפא טענ אויך נ״סט דערעסן, ב־סטו פאד פ״ן קראנקן װיגר א באטר־בטע אפט נעזעם;. קר״נע־ה״ט ארופנעטראנן אוי־ רי הענט פיך פוא פיט זארגן, גרויםע־ה״ט ב־י ר־ר אין נוטן אין געטרייען הארץ פארבאמן. פיט װאס קען א־ך דען פיין טייערע באר ־״; ריבע ר־ך פאדגערטן, אז אקענן פאפע־ריבע זענען ארעם טויזנט װערטן.. ׳עוידעי־ט אוי־ פיין הארץ פיט ציטעי■ װי צו דר־ערר א באננע װערבע בויג איך זיך צו דיר, פ״ן פומערן באפערקונג פון רעראקציע: יוסז הרד דעװי איז װ״ניק באקאנצ דעס ״דייען רעזער. עס איז א •ספילער דיבסע־, א קינד :ון קראקע — א״נער סון די •דשילסשע נױיסע ״ד״סע •*סעס אין דע״ וועדס. יונ' דעװיס ערעםע דידערזאמ־ דוננען זענען דעריסינען נאך מיס עסדעבע און עװאנגיק יאין גוריק. אבע־ דיידער זענען זיי נ״סס באסערקס געװאדן פון דער ״ד״סער קרימיק. באמערקם זענען נעײאין ױסף דעװיס יענע דידער, װאם זענען דעריסינען באדד נאך דעי װעדס־סדחמה אין װין אונטר דעם נאםען ״פרומע גע־ זאננען״, דער עיקר האס דארס אויסנענומען די םעריע ״מ״ן סאםע דעי פופי״, װו דעי דיסטער באיסי״בס די נויט פון זיין ה״ם, די איבער־ לעבונגען פון ז״ן קינדה״ס אין ז״ן סאסן, דעם םופרם יסטוב. אין אס די לידעי איז דא עבפ געפיל, אפס א •ססארקע בילדער״סק״מ און המיד אמהע, ני־סס געקינצלסע איבערלעבונג. דא איז אויך די מעמע נ״. לייסס זנוועבט א־בעי די לידעי דעי ג״סס פון דער עססער, אסאליקער פרומ־ ק״ס, דאס אמהע אויפגיין און פארגעסן זיך אין גאםגעדאנק. אס ד• לידער האבן א ווערס אין דער ״דייסער לידיק, םאנבע פון זיי טארן נ״סס פעלן אין קיין ייד״סער אנסאלאגיע. דעי דיסמעד יוסף הלל לעווי וײינס איצס אין מינבען. די סעג האס עי אין אויפסראג פון א יידי־ס־ד״ס־סעי צ״טונג באזוסס פוילן און אויך געװעזן אין װאר־סע, װו ער איז װארעם געװארן אויפגע־;ומק; דורך די ״די־סע ליריקער פון װאי-סע און פון ז״נע פערזענלעסע ״מײץ מאטע דער סופר״ א בא־בי־־כטער פי׳ענט ער ז־צן ביי רעם בפ־ פ־ט געפ־א. פיט זיין פענע פיענט ע־ קריצן אויפן פא־פעט הי־איק יעטיא. ד־ויסן אװ געװאקסן העכער א־בע־ פארקן איבע־ פאויט, טײ רער יטניי א־יבע־ רעבער אין אײ יעטוב בי־ אונז — רי נויט. פון א קראנקן בעט פאעגט רריננען אין פיין הארץ א קוא פוא איי־ א״םנװייניק זוה־ זיננען פאענט פיין ז״־ע ביװ־עיה״ט א־ן פיין פאפע טיץ פארציטערט האט אין אוױון סייעמ־קא קויא זיך נעקאינט אזוי פארביטערט, װ• ־אה יעטיק־ ב־ויט אין פו־א וו פא־ א פר׳טה א״ננעבױנן זיצט ע־ עפנט װ״ט זיין בדעם, פוא פיט עצבית ז״נע אוינן קוקן אי״= רעם פסואן ׳עם. פסוין װעקט זיין קוא ראם יעװ״ג;, נ־ט ז״ן הארץ א טיפן יעניט, אז ב־װערט פכ־א;אר א״ן פד־עה, נעפט ז• או־ך רי אנרע־ע פיט א״ רי פאפע װיינט פא־ װי־טיק, הא־ט ז־ך בי־ ־עם האדץ רערנאך, אבזרן זאג, װו װעט פען נעפען, ױ״ פי!־, או״= א גאנצע װאך ווו אין פיין יעטיאן טאטנם חרד פרענט א פאמע יעטיאק״ט אינן. רארט האט ער זײן נאנצן רעבן ׳ערײבנריק פארט־פט געיעװינ;. ־ערער עפור פרא .־חפים. פאעגט פ*ט יעטיאן צער א־ז בויעה זיך צעװײנען פאי עניױה. פא־ זיין יראה אין קר״עה. רי הפצים פון ז״ן ה־־ האב; הי־י־ק א״ננעזו־גן זײנע ת־עוקות אין םבאנות, בורע־ם ז־ך פא־ א־ם נעבוינ;. זעאטן פאענט ז־־; ױא פהריע זיין דאם יעװ־־נן פ־ט א נינו;, פאענט ער ז־ין א ״.־ם פקריע. האט ער באאר רעמאך נעיעװ־ג;. אות ב־י אות נעטאקט ווי פערא אנגעטו; א־ז תגין קרו־נען, אפטפאא פאענ א־ך פאר ז״ן יע־ו־־ג; װע־ן נבהא און ניעתופם. אז די פאפע פרעגט ז־ך קאאג;, או־־ איר רחקות, װערן תיעובה, פאענט רעד טאטע אויך נייעט פפם־ק;אר פו; ־ער ׳ת ביז צו פנחה