Literarishe bleter · 1930-01-17 · 3 (17.1.1930) · p. Seite 50

זײם 50 4 ^'םסר^רישס 3לסססר נוס. 3 (298) םטעכהאפ•. כיװעל נאך זען. טראטער; כי׳שטעצ זיך נארנייםט פאר, װי כיװעצ דארט קענען אדוםקדיכן אויפן בויך נאכן קאטצעט. (צו ראל״) נוט, קופ םיט, בחור םײנער, ראםיר נײן און באקוקן אביםצ די נורוזטה (די צװיי ג״ען ארויס דורך די ברעפלײך, איבײדדאזכדיק אל״ן פצענהאפן און אפבארנען). מיים!: (באװייזם זיך ב״ם אר״ננאנג פון זיין אקאפע) װ־לט א־ד די םאדעלן, העמ ם ט ע נ ה א פ; נײ;, א דאנק. מ י י ם ן: און איר, םיםטער אםב#*ר;^ אםבארן: אויך נ״ן, א דאנק. פ י י ם ן: כיהאב גרוים עגםת-נפיע, װאם זײ זענען םאדער;, הער. א־ך האב עם ׳םוין דערקרערט דעב פיפטער אםבארן. םטענהאפ: (אפנעהאקם) םיא־ז אלר״ט, םײם;, א דאנק. נ־יעט געזארנט. מייפ;: זײער גוט, הער (נ״ט ארויס). אפבארן: (נעבן דעם רעבטן בעצ) װירםטו ז־ך אפ׳םר דא צורײנן יםראפ;;;׳ ראם איז נעװען הארדים בעט. ם ט ע נ ה א פ: ניין, שראױ דו דארט. איך װארט בעםער גע־ יםראפן דא בײם טי׳ט, כיזאר קענען צו רער צ־יט אויפיםט״ן און ארבעטן, נייםט צו ׳עטערן דיך. א ם ב א ר; : ראם איז אבער א בעםעד בעט. ם ט ע נ ה א פ : נײן. געם דו עס בעםער. אין ד־ין ערטער רארפםטו ׳םוין האבן אביםר באקװעפרעכק״ט, פעטערר. אםבארן: כיװארט זײעד װערן, זארםט זיך צור״גן און זיך אב־םר א־בעריםראפן. םטענהאפ: שראפן? כיקען נישט יטראפן (ער נעמט >< קװעיםל װיםקי, נעמיזם מים װאםער). ןביי דער טראניםיי באװייזם זיך א מענםים און נייט אראפ דורך די מרעפלעך. קל״ן, מאנע- און ׳םװאך־געבוימ, אין די פריע צװאנציקער יארן, מיט א פאר קל״נע װאנםעלעך און א בלאם פנים.) םטענהאפ: (קוקם ׳גארף אן דעם נײ־אנגעקומענעם) וואם הע־ט זיך, ה־בערט? היבערט: ארץ איז רויק. נאר עפעם האט זיך אפנעריםן ערגעץ און טראנט זיך אויױ רינקם פון אונזער טראניםײ. •און אויך רעכטם פארן כסדר גדאנאטן. ם ט ע נ ה א פ: כיפאדשטײ. מײסן האט פאר דיר אװנט־ ברויט. חיבערט: (רייבט זיך ל״בט דעם יםםערן) װער װ״ס, פטענהאפ, צי כיװעל הײגט קענען עפעס עסן. ארץ די פארשארטענע נעדװן-קראנקײט. פיזעט אויס צו זי־ן רא אינעװײניק אין אוינ. און דער מוראדיקער װײטיק װערט נאך ערנער פון טאג צו טאג. םטענהאפ: אביםצ ה״פע זופ און א נוטער הארטער קאטרעט װעט ארץ אױסהײרן. היבערט: כיהאב מורא, דער װײטיק װעט מיר דעם נאנצן אפעטיט אװעקנעטען. ם׳קדענקט מיך גענונ, װאם איך דארך דעד- פון רעדן, םטענהאפ. כיהאב נאר נעמײנט, איר װעט זיך װונדערן, פארװאם איך עם ני׳שט ם ט ע נ ה א פ: פונדעסטװעגן, פרוביר עםן און פארנעם װענן רעם ארעם. ד.יבערט: (מיט א דראבנע געלעבטערל) כיװארט ארײן װערן, סינײט אבער נישט. םטענהאפ: יעטארק זיך. היבערטי. כירעכן צוצורײנן זיך אפדוען אביםצ, אפ׳םר װעצ איך אנטיםראפן װערן. םטענהאפ: אצרײט, נ״, רײנ זיך . דײן ארט איז אין יענער אקאפע, אט דארט. דא האםטו ד״ן פאק (ער הויבט אויף דעם ־אק, װאב טראטעד האם םיםנעבראבט). אױ־ דינםט נ״סטו װידער צװ״ א זײגער פונקט פיר װער א־ך דיך איבערנעמען. כיװעצ אנ- זאגן מייםן, ער זאל דיך װעק;. היבערני: (שװאך) א, נומ, א דאנק, סטענהאפ. בראװאן םטענהאפ-. בראווא! (ער קוקט נאך היבערםן, ביז ער פאר־ יטװינדט דורכן טונעל אין דער פינםםעיניש). היבערט: ׳(קערט זיך אום) קען א־ך קריגן א ציכט? םטענהאפ: (נעמט אראפ איינס םון טיש) דא האסטו. היבערט: כידאגק. (א8. עםיל.) סטענהאפי. (צו אסבארן) א קר״נער װארעם, װיר זיך װעט ער פריי װער;. װירסטו איבערנעמען די װאך פון עלף ב״ צװיי, פעטערצ? אםבארן: זאר זײ!. ם ט ע נ ה א פ: װעט היבערט האבן נאכאםאל רינםט פון צװײ ב־ז פ־ר, און דאמארםט װער א־ך גײן ׳םוין ביזן םוך, םיהײםט ב־ז זעקם אזײנער. טראטער: זײער גוט, חברהן אין זעקם טעג ארום האבן מ־ד װ־דער כיא״גענע. זעקם אזערבע צעצו־גענע אײביקע ט־ענ. (ער רזיצגרגמ עפעכ אריפן מיע) צרזאטען ט8כט עס אריש הוגדערט :*יר אין פערציק ־טעה; אכט טויזנט זעקכ הרנדערט ארן פערציק פינרט. כ-:$־ני*כט אזוי *עלעכט. צװאנציק מינוט פון זײ האכן מיר עוין ארורכגעמאכט... איר װײכט, כ־איז מיר אײנגעפא?; א װוייצער גע־ ראנקן כ־װער אנצײכענעז אריר א ־כטיקר פאפיר הרנרערט פיר איז פערציק רע־ערעך, ארן יערע ׳כעה װעה איך פארעטרײכן אײן רע- רערע. אזרי ,װעט די צײט ארועק אריסגעצ״כנט. כטענהא 5: ׳טוין פינר מינוט צו אכט. גײ כעסער ארן נעכ איכער היכעױטץ, װעפטו א זײגעד עהף צרריקקרמען א־ן אריכמעקן ררײ רערערעך... ט רא טער; כ־האב נ*ך אפער נײטט געקדיגן מ״נע מארערן: סטענהאפ: מיר װעק ר״נע מארערן הארטן פאר דיר, ביז רו װעכט צוריקקומען. טראטער; כ־האכ קײנמאר ני׳טט געקענט אזא מיאוכע זאך װי מרחמה, װאכ דרײט א־כער ־עפ גאנצן כדר פרנפ עפן. *טטענ- דיק קומט מיר אריכ צו גײן איי־ ר־גכט אינמיטן עסן. כ טענהא פ: ראכ איז רערפאר, װאכ רו הארטפט ׳עטענדיק אץ אײן עסן. ט ־ א ט ע ד: נו, זאיל זי־ן װי כיװיקט ז־ך, לאמ־ר נעמען אביכ^ ראװע. הײ, מ״ם;, קאװען מ ״ ם; : גקײר, הע־ כיטו זיך אן. קומט־ גוט, ־יק זיו) כויט, רארײ. כיגי'.. ד• ~נעי) ראלײ: (תויבם זיך אוי ן רעװאלװער-יםײדל )*♦*ױי רעפ פ:עכ ט ד א ט ע ר: טוט אן עט״עורעס. יא, פארגעפט : צו *כיכן רעפ רעװאהװער טוזט איר ה$ב, נ־יעט אײער גאז-מאםקע. קומט אהע־, ביװע^ א״ך װ״זן. (עד העלפם אים גו) א־ר ראדפט זי טראגן צוגע־־יקט אונטעדן קין, װי א םער- װעםקע. ראצײ: יא, כיװ״ם. מיהאט עם מיר ־עוין נאך אינעררהײב :עװיזן. טראטער: איצט דעם העלם, פארטיק. קײן ׳עטעקן דארפט איר ני־עט. ראס קומט צונוץ בלויז, װען כידאדך גיך לויפן. רא?״: צו װאם דאדף מען עפעס לויפ;? טראטער: א, גאט, דא לויפמ מען נאר אפט. װען איד זעט אנקומען א קויל — ראם איז א גרויםער אקאפע-ישראפנעי באלר פונם מינעװארפער — װי זי קומט אן נלײך פון די דייט׳עע טראניםײען, ־םנײדט אדודך די לופט און באלד אראפ, אראפ, אדאפ, — ראמאלפט מוזמ א־ר זיך ־םנעל אדיענטירן, כאפן די פיפ און אנטלויפן, װי פאר א ׳םט־נקעכץ. םײ ם;: (קומפ ארײן מיט צװײ םעפעלעך קאװע) קאװע, הער? טראטער: א ־אנק;נעמם א םעפעלע און טרינקט ״גט״ענדיק). ראיליי; (נעמם דאס צװ״טע) א דאנק. טראטער: פאדגעס נייםט איבערצולאזן מיינע מארעל;, מײם;. לײגט זײ ארײן אין א באזונדערן טעלער און האלט זיי דארט (װ״זם אן אויך מ״פנס א־אפע)• < ם ײ פ; : זייער נוט, הער. טראטער: נאר נעדענק, נעם זײ נייטט אדײן אהער, װ״א דו װעםט נייםט זיכעד זיין מיט זיי ם״סן: נײן, העד טראטער: (צו פטענהא^;) ראכט זיך, אז רי ״ב״-אפטײ- אוננ געפינט זיך אויך רעכטם פון אונז, ני׳םט אמת, שפריננער? כטענהאפ: יא, דאם איז אינמיטן פונם פופציק-יאדדיקן אומבאיטיצטן פלאץ. דארפםט דארט א סך פאטרואירן. ט ר א ט ע ר: נו, יא, געװים, הער. סטענהאפ: זאלפט דארט גוט אכטונג געבן. דער לואים- הארמאט איז יצינקם. באמערק נוט, װו די שלאכט קומט פאר. מ ר א ט ע ר: נעװים, געװים, הער. דארפםטו מיך נייםט, ניזאל ארויסנײן און א קוק טון אויך דעד בי^יקנדיקער חורנה?