Literarishe bleter · 1930-01-10 · 2 (10.1.1930) · p. Seite 32

ליסעד*די׳5ע בלסםסר נזם. 2 (297) זײם 31 ■׳ק אויםזען נ״ ראל״. נ״גט נע־ו־ם אויף דער פארנרוינטק״ם זיינער פון חדלויס־דאנגן פארברעננען אויפז פרייען פעלה מערקט זיך פונדעםטוועגן א בל״נק״ט אונטער דער חויט און טונקערע •גאטנט אונטער די אויגן. ז״ן נידעריקער און דיקער נאגליימער,— דער צװייטער לײטענאנט עראטער — איז פון די מיטעלע יארן און זעט אויס גאנץ פטוט. דער פניט — רויט, פעט און קיי־ לענדיק. זעט אוים, אז פאר דער צייט פון זיין מלתמה־דינטט איז ער געװאין פולער און װאגיקער, וו״ל ז״ן מונדיד איז עוין יטטאדק צעטעדיקט און צעפלאצט ניי די עקן און ניים װעסט. ער טראגט א באזונדערן פאק, וואס געחע־ צום אשיציר, וואס אױ גענלינן אויף דער װאך נ״ דעי פאזיציע.) ט ט ע נ ה א פ : (אראפנעמענדיק דעס פאק, די גאז־מאסקע און דעס 3אט) איז האררי עויין אװעק? א ס י א ר;; יא, עריםט פאר עטלעכע טינוט. ס ט ע נ ה א פ: זייער נוט פאר אים, װאס ער האט דאם נע־ טון. י-האב מיט איס געהאט צו רעדן א פאר װערטער איר האט נאך קי־נטאל נייעט געזען, װאס פאר א ׳םרעקלעכע אוטארדנוננ די חברה לאזט א־יער אין די טראניםייע;. די אקאפעם ׳טטינקען, װי קלאזעט־גריבער, װי פארזיטאװערטע באטיעס, פייכטע ייקסן־ קוילן... סיאיז אויסגעצייכנט ׳םטוציק. װו זענען די דינער? א ס ב א ר ן: אין דער צװייטער אקאפע. סטענהאפ: (אר״גיטרייענדיק אין מייסנם אקאפע) אהער, .•*'*£*! - טײםן: (פון יענער ז״ט) כיגיי, העח באלד בר׳ענג איך רי זופ, הער סיטענהא 2: (נעמט ארוים א פאפייאס פון פװטקע און פארוי־ יע־=) נעטט דער טייװל די נאנצע זופן ברענג בעסער אביסל װיסקי! א ס ב א ר ן: אט איז א נייע־ אפיציר, סטענהאפ, נארװאס אננעקוטען. ם ט ענ ה א פ : א, ליירע־ (דר״ט זיך אויס און װארפט א נליק אין טונקעלן ווינקל, ווו ראליי יטטייט און יטמ״נלט אומגעיטיקט) כיזע אייך גארנישט אין אזא נעבעכדיקער ליכטיק־יט (ג״ט צו חא־ט צו ראליי. ״גטיל). ר א ל י י: הערא, סטענהאפן (סטענחאפ קוקט ״טטיל און דער׳טטוינט אויף ראליי. יאל״ מאנט א טריט פארויפ, חאלנ אויפהויבנדיק זיין האנט, דעינאך לאזט ער זי אראפ אין א ז״ט). םטענהאפ: (מיט א נידעריקער יטטיס) װי ביסטו אהער געקוטע;? ר א ל י י; טיהאט דיך נעהייםן זיך װענדן אין אייער אפ- טיילוננ, סטענהאפ. ס ט ע נ ה א פ: יא, כיפאר׳טטיי. אן אטתער צופאל. ר א ל י י; (מיט א נערוועזן געלענטער) יא. (אויף א מינוט איז יטטיל. די ׳טטילקייט ווערט אנער אינערגעריםן דורך אסנא־ן, װאם רופט זיך אן מיט א טרוקענעס קול). אסבארן: װי־םט, םטענהאפ, סיאיז נע׳םען א ׳טדעקלעכער פאל. טיר האבן נעטיינט, אז מיװעט קרינן א פאר פו׳טקעס אנא■ נאסן, װייזט זיך נאר ארויס, אז דאס זענען מארעל;. ט ר א ט ע ר: אך, הלװאי קרינ איך שםענדיק מאדעלןן איך קען ניעט פארטראגן קיין אנאנאםן. די צו־׳עטארקע רייפקי־ט זייערע איז פאר מ־ר ׳טעדלעך. דאליי: כיבין שטארק צופריד;, װאם איך בין אננעקומען אין א״עד אפטיילוננ, סטענהאפ. ס ט ע נ ה א פ: װען ביםטו אהע־ נעקומען? ר א ל י י: נארװאם אסבארן: ער איז אנגעקומען מיטן טראנספארט, װען איר זענט דא ניעט געװען. ס ט ע נ ה א פ; כיפארי״טײ טייםן: (נדענגט אריין א פלאים וויסקי, א קװעי־טל און צװיי טעלער זופ. ער טראגט ז״ אזוי אומזינער, אז אסנארן מוז איס צוהעלפן אװעק-־טעלן די טעלער אויפן טי~) סטענהאפ: (סיט א פלוצלינג־געצװונגענער מונטערקייט) נו, ג־כער, פעטערלן קום, זעץ זיך דא (װייזט א־ם אויפן קעסטל, רעסטס פון טי־ט. צו ראליי) דו זיץ בעסער דאדט, ראליי. ר א ל י י: גוט. אסבארן: איר כװזט ׳טטענדיק טראכטן װעגן דעב, װי אזוי עם איז טאקע. באטראכט ראס אלץ װי ראטאנטיק. דא קוטט עס צונוץ. (פיקומט א־״ן מ״פן מיט עטלענע מיטאג־נליס.) מ י י ס ן: קוטט דער קאפ־טאן באלד אן, הער? די זופ איז ה״ס אסבארן; ער דארץ רא באיר ז״ז. (׳גטעלט פאר) דאס א־ז מיסטער ראל־י — טייםן. ט י י ס ן; גוטן אװנט, הער ר א ל ": נוטן אװנט. טײםן: (צו אסנארן) ייהאב פאר אייך אן אוטאנגענעטע איבערא׳סוננ, הער אסבארן: װאם איז נע׳צען? ט ײ ס ן: איר װייסט װענן די צינערנע אנאנאסן־פו׳טקעס, װאס איך האב באקוטען, העד? א ס ב א ר ן: נו װאס? מ י י ס ן: סיטוט מיר זייער לייר, הער, צו זאגן אייך, אז דאס זענען גאד מארעל;. א ס ב א ר; : אך, גרויסעד הימלן םיאװדאי פארטו״םט נעװארן. ט י י ם ן: כיהאב אויסדריקלעך נעזאנט אין קאנטין: ״אנאנאסן־פו׳עקעס,׳. א ס ב א ־;; א־ז ני׳עט נעװען אויף די פויעקעס קיין ׳טום עטיקעט? ט י י ס ן; ניין, הער איך האב נעװיזן דאדט די טענטיען און נעפרעגט זיך. צי דאס זענען זיכעד אנאנאםן־פויסקעס. אסבאדן; נו, האט מען אװדאי נעזאגט, אז דאס זענען אנאנאס;? מי י ס;; יא, הער דער פארקויפעד האט מיר נעזאנט; ״װי קען דען דער לעטפערט בייטן זיינע פיעקן?״ א ס ב א ר ן: װאס פאד א יסייכות האבן רא לעטפעדטן טיט די אנאנאס;? ט י י ס; : דאס האב איך טאקע אליין או־ך געטראכט, הער אד־בא, גיט טיר צו פאר־סטיין. העח װאס דאם א־ז. עפעס ׳טטעקט דא דעדין. און דעדצו נאך װיים איך, אז דער קאפ־טאן קען ני׳טט אנקוקן אפ־לו קיין טארעלן. ער האט טיר געהאט נעזאגט, אז נאכ- אטאל, אויב איך װעל איס ברענגען מארער;, װעט ער מיד דעס קאפ אראפדרייען. אסבארן: האסטו נייסט נאך עפעס צו עםן? טײםן: פאראן נאך בלאנקטאנזיסע*), װאס איך האב צו־ נענ־ייט, הער אבער סיא־ז נאך דעדװייל ני׳עט פארקילט. אםבארן; נו, גענונ, ני׳טט בדאי דערפון צו רעדן. װייז אהער די טארעלן, װעט מען זיי פארזוכ;. ט י י ס ן: כיהאכ אייך נאד געװאלט דאס פדיער זאגן, הער, דער קאפ־טאן זאל סיך יעפעטעד ני־סט אויסטוסרן. אסבא־ן: אלרייט, מייםן. (פון דרויםן חערן זיך קולותו װייזט אויס. דע־ קאפיטאן גייט יכוין מ י י ס; : (״נעל א־) כיגיי אנניסן אין די טעלעדס דעס זופ, הער (די קולוה דעינענמעין זיך. צװ״ גע-םאיםן ־אװ״זן זיך איבער דעי־ טי־אג״כיי און טאפן דעם דועג אי־אפ, אויף די טיעפיעך. די עי־זוטע גע״טצאלם איז הויך און דין׳ די צװייטע— נידעײק און פעט. די הויבע פיגור איז קאפיטאז סטענה^פ. פאק אין לײגט איפ אנידער אויף דער פאדלאגע, דעינאך נעכזט עי א־-אפ דעם העלם און ודארפט איס אװעק אויפן בעט״ רעבטס. ני״בט געקוקט אוי? די פיל יסםערנדלעך, וואס װײזן זיין הויבן ראנג, זעם ער אויס ניהזט מער װי א יינגל. הויך, מאגער, אבעי ברײט־פלײציק. די טינקעלע הא־ זײנע זענען זארגעװדיק פאי־ קעמט. זײן אוניפאיס, הגם *דוין אדט, אפגעטיאגן און פול מיט מלהמה־ידפורן, ליגט אויה אים זײער גוט און איז זאי־גפעלטיק געטראגן. ער זעט אויס גוט, אבער גיכער איז עס מער פון זיינע צוציענדיקע אינטערעסאנטע פנים—סםריבן, װי פונס געזונטן *) ביאנקמאנײסע — א מין דעסעי־ט, פון פא״קילטע פרובט־זאפט — איבערזעזיער.