Literarishe bleter · 1930-01-10 · 2 (10.1.1930) · p. Seite 31

* זײס /3 *?י90ר$ריש?ז *?עסער נ*ם. 2 (297) אסב^רן: װײזט אױס, $ז צו דרײ ״עעה װעט יעדער םון אינז האבן דינםט און נאכדעם זערןס ״טעה פרײ. אויף ךעד װאך נײען טיר ארע פעסט אין טונטער אזוי סײ באגינעז, סײ פאדנאכט. ר$ר י י: נו, יא. אסבארן: כינרײב, אז די עריעטע צייט ױעט א״ך סטעג־ האפ יעיקן אײ" דינםט ציזארען טיט אייגעם פין ארגז — ב־ז איר ױעט זיך צינעוװיגען דעיצי. (פייזע). ראלי': (דייים זיך אויס און קוקט גײגע-יק אויף די שרעצ־ לעך, װא= פירן אין דעי נאב־ אײין) זעגען ריר דא אויך רער פאזיציע-. א ם ב א ר; : רא איז דער היגטעי־פ־אגט. די אטתע פאזיציע איז װ״ט פונדאנען א פופציק יארר ר א ל י: װי ׳ערעקיעך רויק רא איזן א ם ב א ר;; דא איז אפט אזוי יעטיי, װ־ איצט ר א ל י י: און א־ך האב געקיערט, אז רא :ייז ׳םטעגדיק זיין א •ערעקיעכער גערױיע. אםיארן: סירוב רענטיטן ב־־ינען איײ (פייזע). רארײ: כיהאב גאך קיינכיאא ג־יעט נעקענט אזא יעטייל־ קייט, װי רא אין ר• טראגיעייען, צייטגװייז הע־ט רען ברויז א ביקסן־יעיסעריי, ווי אייפן ׳טיאבטפעיד ביי ב־סיי אין א פאדדיטפע■ נעם אפקראגנ פונרערװייט. א ס ב א ר ן; ראס זעגען די הארטאטן צי צפון צו — צום װיפער-װעג. אהין גייען ׳עטעגדיק רי האיטאטן. םיא־ז קיינטאיי נייטט אזוי יטטיי װי דאסטאר. (פיױע). כיטיי;, אז דא קוטט אי־ ארץ אייס אזוי טאדגע יאר״: נייי-יט ראס האב איך געטראכט -■ף■^- נעט״גט, אז רי רויקייט ברויז זעט רא אוים אזוי טיטונהריק. אסבארן; א הונדערט יארר פונדאגען זיצן זיך רי דייטיען אין זייערע אקאפעס אין טראבטן אויך אװדאי. װי יעטיר און רויק עס איז. ר א ר י י; זענען זיי טאקע אזוי נאעגט, װי איר זאגט:י . א ס ב א ר ן: אן ערך פון הונדעדט יארד דארײ: סיזעט עפעס אויס אוטטעגרעך םיטאכט דעם איינדרוק, אז טיר — אז טיר ארע דערװארטן עפעס א װיכטיקע זאר אסבארך בכרר, דערװארטן טיר טאקע איצט א װיכ- טיקע זאך דא, אז סיגעיעעט עפעס, קוטט עם יעגער. און דע־גאך דערגאך ױארט טען װ־דער אויך עפעס גייעס רארײ: כיװארט זיך קיינטאר נייעט גער־כט, אז דא זאי אזוי זיין. א ם ב א ר ן : איד האט אװדא• געטיינט, אז דא הארט טען זיך בסדר אין איין יםראגן ראריך ולאבכדיק) ־א, אזוי האב איך טאקע נעטיינט אסבאר;: ופיפקעם די דודקע. א קויצע וויירע זזשילן צ' זענט איר געקוטען אהער ד,ירך ד• ט־אגי־ײ־ע;, צ■ דורך די בערנ־ רעך אויבןץ ר א ר " : דורך די טראנ״-־י־ע;. זיי זענען זייע־ אינטע־ע־ סאגט: דרייען זיך און ׳ערעננרען זיך נאנצע טיירן אזוי, איבערן נאגצן ׳סראכטפערך אסבארך דאס ארט רוםט זיך ראנסערם ארײע. ראר״: טאקעי.׳ א זי־ער טיע־נהדיקן ווענ טאכן זיי א־ורך די טראניעייען. צים אנהייב אין א חרובדיק דעדפך עטירעכע טרעפרעך אראפ-צו, אין א קערער אריין; דערגאך גרייך אוגטערן הויז אין דורך א יגיטיקר גארטן,• ׳גיפעט־ע־ אינטער דער נארט;־ ײאנט א־ן װי־טער רענגאוים א רואינירטן ריזיקן פאבריק־פראיז און אזוי כסדך טיירן און טיירן פין פריינען, טיט יענע נרינע פיוענ־ רעך װאס יכאקרען זיך און פראטעדן פאד זיך אויף און אפ או; איץ אזוי רעגנאויס דעס נאגצן פראגט, װ• װייט דאס אוינ קען נאר דערקוק;. א ס ב א ר ן; דאם זענע; טאקע ד• אטתע פרעטרעך ביידע זייטן באי־-ייםן זיי אייער ״קיינעטם ראנד״, צו באיג־יצן זיך פון טא־ ראדערן אין פרעטדע פאטרירן. ר א ר י י: איך האב טאקע געהערט, אז טיבאיעיםט די פיעט־ רעך איך װארט זיך נייעט געגרייבט צי טרעפן זיי אזיי פיר אין זען זיי אויץ אזא װייטן ־סטח. אםבארן: כיװייס. (פיפקעט די לולקע) דא איז ארץ עפעס אזוי ראטאנטיים... ראריי: (היציק) יא, איך טראכט אויך דאם זערבע. א ם ב א ר ן: פונם קאראנער׳׳ ר א א י י: ניין, םון טיין שװעסמעך א ם ב א ר; : םון אייער שײעםטער׳■ ר א ר י י: יא. א־ר װייסט, דעניס פרעגט זיך ׳םטענדיק אפ־ יעטערן ביי אונז און טיין שװעסטער, נאטיררעך... (ער װאקלפ זיךן נו, אפשר איז עס גי׳ג־ט נויטיק... א ם ב א ר ן: אררייט. כיהאב װירקרעך גארגי״-יט נעױוסט, אז םטענהאפ... ד א ר י י: ניין... זיי זעגען נייי-יט... אפ־ציער פארהייראט... א ם ב א ר ן: ניין׳ ר א ר י י: זי װעט יעטארק ציפרידן זיין, ײאם איך בין צו- זאטען טיט אים. כיװער איר איצט קענען ארו־ס״זרייבן און דער־ ציירן ארין װענן אים עד רעדט נ־״-יט קי•; סך אין זיינע ברױו. קעי טען דא אפט שרייבןץ א ם ב א ר; : א, יא, דא נעטט טען צונויץ די בריװ יעדן טאג ( פוי יע) ■ . רארײ: װי טיינט איך װעט רעניס זיך אנשטויסן, װאם עם האט טיך נעצײוננען צו קוטען אין זיין אפטיירוננץ א־ך האב דערפון נאך קיינטאר נישט געטראכט. כיבין געװען אזוי איבעראיעט אסבארן: פאריםטיימ זיך אז ניין, ער װעט נייםט װיס; זפויזע). זאנט גאך איז יטוין... איז יצוין ראננ, זינט איר האט א־ם נעזעןץ רארײ: בארד װער איך זיך דערטאגען דאפ א־ז געיוען פאיא־ארן זוטעך״ יא, שוין כטעט א יאך אםבאר;: איר דארפט־ זיך נ־יצט ד־כט;, דאר־י, צי טרעפן אים אזא רויקן, װי ־צטענד־ק ר א ר י י פארװאם עפעם? אסבארן: איר רארפט װ־םן, אז ער איז יצוין ־א א ראננע צי־ט — און דאם װירקט איי,־' א טענטיג־ ניכער יערעכט־, װי נוט. רארײ: (פאר=רא:=) ־א, פאריצטייט זיך כידעכן אויך אזױ אםבאר;: איר װעט זיכער אײסנעפינען, אז ער... אז ער פא־טאגט א היציקן כאראקטעך דאריי: (יאכנדיק) א, א־ך קען נוט דעם ארטן דעניסעם כאיאקטעח כינעדענק איינטאר אין יםוך װי ער האט געפאקט אין קאב־נעט עטרעכע הברה־רייט טיט א פרא׳ש װיכקי. נאט טיינערן װאס דעטארט האט זיך אפנעטון. טיהאט די גאנצע שטוב איבער־ נעקערט. ער האט יעדן א־־נצ־קן טכבד נעװען טיט א טוץ קרעפ פון א קריקעט־שטעקן. א ס ב א ר ן: (ראבצ). ראריי; ער איז דעטארט נעװען יעטאדק אויפנעבראכט אױז־ דער נאנצער חברה, װאם זיי האבן זיך אזוינס דערויבט דארט, װו ער דאךס הארטן ארדנוננ. ער איז או־ך געױען א געװארטיקער קעננער פון רויכערן — און נאך אזערכע זאכן. א ם ב א ר ן; איר טוזט געדענקען, אז ער פירט אן ט־ט אונזער אפטײרוננ שוין פון א רעננערעד צייט און האט יםוין דא אדורכנעטאכט ארערריי ביטערע צייט;. דאס איז — דאם איז א גרויםע נבורה פון א טענטיםן רארײ; יא, יא, נעװיפ. א סבארן: אויב איר װעט באטערקן ביי אים עפעס א שינוי, זארט איר װים;, אז דאם איז ברי־ז פ־ן יצװערער אננעיםטרעננטקייט... רא ר ײ; א, יא אסבארן: (באפבז זיך אויך און יעדצ ־־נ-ל) איצט, ראטיר זען. טר האבן דא פינױ בעטן — פאר יעדן איינע. צװיי דא און דריי אין יענער אקאפע. כיהאב;אר טורא, איר ײעט דארםן װארטן, ביז די איבעריקע ײערן קוטען אין אויםקרייבן זיך גערענערס. ראריי: נערעכט א ם ב א ר ן : האט איר באקוטען א קארדרע׳ ראריי: 'א, זי רינט אין כיײן פ>*יי והויבם זיך אויף *ו נע- סען אים)■ א ם ב א ר; : װארט בעסער טיטן אױפ״אקן, ביז איר װעט שוין װיסן) װו איר װעט ש־ראםן. ראציי: ריכטיק ו יעצצ זיך צוריק אנידערן. אסבארך אויף דער פאזיציע טוען טיר זיך קיינטאר נישט אוים. איר קעגט אפירו אויסטון יעצט רי יעטױור און ביי- טאנ נאכאטאר. נרייכער אבער — שטענדיק צו זיין אנגעטון און גר״מ. רארײ כיפאר׳טט״, א דאנק.