Literarishe bleter · 1930-01-10 · 2 (10.1.1930) · p. Seite 29

זײם 29 7'ם<זר$ריש3 3?ז1ססר נזס. 2 {297} ל י ד ע דא װערט די םרוי, זײן ׳עויס־פרױ, צו א זונה דו ביםס פון כויר צו הײאיקײט אװעק, דו ביםט פון מיר צו הײ&יקײט אװעק, צו הײאיקײט אװעק פון מיר — און זע: מיך מאכט דײן פורע הײריקײט צו־יעאנדן. נעדענקסטו אונזער נאוםטונגם ער׳טטע רײד״ געדענקםטו אונזער נאוםטוננם ער׳טטע רײד? גאר?ײכט, נאר ל״כט געװען זענען די ר״ד — עװער זענען זײ יעצונד װי פורע נעצן. מעג צירנען און מענ שטדאפן מיך דער רב, מענ אאזן יטװארצע ציכט צינדן דער רב — קומט, פרעמדע מאנען, דען א־ך בין צו-׳טאנד, און פרעמדע קו׳םן צײגט מיר אויןז די צעפצן. י. 5$3יערנ'קאה / װינםעד-פײזאש װ״ם, װײם, װײם, ױם־טובדיק װײם, א װײסער יאריד הײנט אין שטאט, — סיהאט דער װינט איבערנאכט זיך געפארעט, און פװי׳טטיטענדיק פרײצעך פונאנדערגעװיקצט די ריזיקע באצעמם מיט אצעררײ װײםע געװעבן געברעננטע פון צפון, און ברײט — זײ פונאנדערנערײגט און צער״נט איבער אצץ און אויך אצץ. ישטייען הײכן מיט טורעמם און שפיצן צום הימצ װי ריזן נענאםן אין זירבערנע פאנצערם. נעארעמט מיט בײכיקע קרויםטער־קופאר;, װאם קוקן װי זקנות נעהיצט אין פאטיט״רעם אראפ אויך די ׳טטאקיקע הײזער און דעכער װאם ׳טטײען װי ׳פיפן אין האפן — י מיט רעקעם פונאנדערנעיטפרײטע צום אפגײ;. א װײסער יאריד — נאר װונדעררעך יטטיר איז; מען הערט ני׳טט די טריט פון די גייער, װאם טרעטן אויח טעפיכער װײםע, אוץז װײפע דױואנען, פונאנדערנערארטע אויף ׳טטײנער און ברוקן צעצאפן אין קרײץ פון די נאםן. םיאיז ױם־טובדיק ׳טטיר, נאר דער טאנ, ער צע׳טרײט ה״נט זײן נרויםע און בצענדיקע װײםע ע׳צירות: — האן זעט םיארא אויםװאר איך ניב עם אומזיםט הײנטן — זעט, בענדער און טאיטמעם און ׳טנורן עיט כװאסטן, — זעט, רײרעכעד, טיכעד און ציכצעך צו קי־טנם, — זעט, רײװנט צו העמדער און דינע װואצן און כרה-באדעקנם — צערײנט און צעהאננען או־ף טערעגראף־דראטן, ' אויף נזימםן, בארקאנע;, קארניזן און זײרן — נאר װײם אצץן נאר װײם אצץן און םירײכטן נעזיכטער און אויגן — געײאיטן אין פדאםטיקער פרײ״ק״ט פארבײ דורך די גאםן אנטקענן דער בראנקנדער, פרידרעכעד װײסקײט. ד׳?ײ״יק / שםאדק װי דעד טױט פאדטאנ. זון. ײז. ײז. זיו. װי גאצדענע רויכטן די ׳פויבן פון דראט. אין א ׳פעה אדום װעט דער תריון מ־ך פירן צום עיטאפאט. אין בענטשוננ און רויב, רויב, רויב, ׳ רויב — װערט פאדװאנדרט פײן, װערט פאדװאנדרט יטפאט, — מיט נעיטניטענעם היי, מיט טוי און מיט רויערד שמעקט דער עיטאפאט, נעשריי פון נוף, נוף, נוף, נוף: — רײם נישט פונאנדער דעם רעצטן פארבאט; — — א, תרין, רוף, הויב אויף דעם פארהאננ פון עיטאפאט. תרין רופט: ניב, גיב, ניב, דו, אומנעדורדיקםטער, דעם עריטטן טראט; — — איך האב דיך ריב, — אזוי זיננ איך אויפן װענ צום ע׳טאפאט. תרין פירט פירט, פירט, פירט, דורך נאך-יט־ראפנדיקע דא־־ און ׳טטאט. און אט דערפירט. מיט מײן געזאננ נײ איך ארןיױ אויפן עיטאפאט. מזרח ברענט. ברענט. ברענט. ברענט. און אט װערט אויםנעפירט מײן טיפםטער געבאט: — אויף דײנע ריבטיקע הענט טראנםטו ארונטערימײן נוף פון ע׳טאפאט. אהרן דיפ?׳/ / גיםכצנס םאנץ (פון 3־בן אקט ״ײדן־שטאט״) (גיסםען פאר איר מאן אליקום אין תפיםה־צעל. זי רײסט פון זיך די קל״דער, ׳גפרעקם די ארעםם און םאנצם:) איך רייס פון מיר די קרײדער און איך טאנץ, איך רײם פון מיר די קרײדער און איך טאנץ , די קרײדעד רײס איך, רײם איך און איך טאנץ — מײן נרוםטוננ טאנץ איך און מײן ר״בם פארצװײפרוננ. מײן ערשטער ביםטו — און דו ביםט אװעק, מײן ער׳טטער ביםטו — און דו ביםט אװעק, םײן ער׳טטער, עחטטער — און אװעק, אװעק: גון זאר א־ך יעדן אײנעמם זײן — און קײנעמס. פארראזט און װערט צום ה״ריקן דער מאן, פארראזט און װערט צום ה״ריקן דער מאן, פארראזט און װערט צום הײריקן דער מאן —