Literarishe bleter · 1930-01-03 · 1 (3.1.1930) · p. Seite 12

?'סער$רדשע ב7עסער נןם. 1 (296) 9 זײס 12 אים •םטארק ריב, דעם חברה-מאן. אין ניהנום ארײז װ#לט איך מיט אים ניין. ה א ר ד י: א, דו ארטער, זיםער, םענטימענטארער טײערינ- קערן אםבארן: קום. ראםיר נ״ז אביס< ענדיק דײן אדבעט איז ווער אביםר לעבעדיקער. הארדי: אז סיאיז ני׳םטא עפעם אנדערע צו טו;. אס ארן: װי הארטסטו מיט דײן נאטי׳ו-ביכר? ' האךדי: נאמ, װאם פאר א מײסטער דו ביםטן ז״ער גוט. אט איז עם (ער נעסינמ אן ארוסגעריסן ביבעיע *זויםן די *״םזננען אויפן טיש). פאר׳םריבן פונקט ביז הײנטיקן טאנ אט איז מײן רעצ- טער אר״נ׳שר״ב: ״פינך נאכמיטאנ ביז אכט נאכמ־טאנ, אר׳ו איז רויק. דײטשער רופטפאיער נעפרוינן איבער די טראנישײען. נעשאםן א •עטישור אסב א רן: טאקע באמת? הארדי: נײן, רעם יםטשור האב איך נעשאםן, אײזר דו נו. טרינק אוים די װיםקי, כיװיר פארפאקן מ״ן קהערטר. ביזוער דיר איבערראזן אביםר אין פראש אםבארן: א דאנק (םרינקט אויכ זיין ײיםקי און דערראנגס וזארדין דאס קװערםד). הארדי: (אריינינזטעקנדיק דאס קהערבל אין פעקל) כינײ. א ם ב א ר ן: נײסטו נישט אפװארטן און באזוכן סטענהאפן? הארדי: נײן, כיװיר זיך ני׳טט זען מיט אים. ער איז אזוי ר־דעװדיק און נײט כסדר ארום ביי די טראנשײען. ז״ מוזן איצמ אװדאי זײן ז״ער בראטיק, און אויב עי װעט סיך נאר פאקן, װעט ער ׳טוין אפרעדן נאנצע ׳םעהן. (ער נעמט דעם פאק אוין־ די אקסלען, הענגט אן זיין גאז־םאםקע, די שאכםלען פון דער מאפע, קאספאס און יארענעטע. ביז ער זעט אוים װי א רייזע־פעדלער)(אנטוענדיק) נוט, כיהאיי, אז דו װעסט דא האכן נרענצנדיקע זעקס טעג. פארנעם נישט איבערצוטון זיך די בנדים, װען זײ װערן װערן נאס. אסבארן: נײן, פאפא. הארדי: און פארגעם אויך נישט אן נרויםן אננריח. א ס ב א ר;; א, נאטן נײן, כיטאר עם נישט פארנעםן. כיײעי זיך עם פארצײכענען אין מײן טאגביכר. הארדי: (ידוין אינגאנצן אנגעטון) פארטיקן זע איך עפעס אוים װי א שטיקר םארדאט? אםבאר;: יא. כיװארט ז־ך זיכער דערשראקן, װען איר ײארט געװען א דײטש א־ן ײאיט —ך באנעגנט, װי דו קומםט אן פון ערגע׳ו א װינקר. האךדי: יא, כיבין אויך זיכער, אז דו װארםט נעכאפט א ציטער א פ ב א ר ן: כיװארט אזש נישט נעקאנט אנטרויפן פון נערעכטער... הארדי.- נו, ז״ נישט אזוי נאריש. (ער בויגט זיד איין *ו פארויכעין א פאפיראס ביי א ליכט און קוקט אראפ אויפן םייט). כ׳בין א פאישארטענעד שטענדיק אלץ בײם אײנענעם, א ם ב א ר ן: װאם איזץ האדדי: זעםט דאם זשוקערעץ שוין פון טײ-שעה אן הארט עפ אין אײן פריען ארום און ארום דעם ריכט אװדאי א מ״ר שויי אדורכנעמאכט. אםבארן: איך ײארט דא נישט נעװארט זיין, װען איך װארט נעװען א זשוקר. הארדיי. איך או־ך נישט. נו, מידארף אהײמניין. האסטו שוין נע׳םפירמ אמאר אין נעיענן פון אײנט-זשוקרעך? אםבארן: ניין הארדי: אן אינטערעםאנטע שפיר. מיר פרענן אין דעם שפירן יעדן אװנט. א ם ב א ר ן װאסערע כררים זענען דא פאראן? הארדי: םיאיז אזוי: יעדער אײנער האט א זשוקר — און ראזט עס אפ אזיף א גרײכער שורה. בײם װארט ״נײ״ טוםטו עם א שנער אין א זײט און פירםט עס ארום מיט א שװעבערע איבערן טיש. די רעצטע נאכט האב איך דערבײ נעװונען צען פראנק. םיאיז געװען אן אויסנעצ״כנטע שפיר... װעסט קרינן טדינק-נערט. א ס ב א ר ן: ײאס עפעס׳־׳ הארדי: זאגסטו מיר צו, אז םיײעט בר״בן צװישז אונז בסודץ א ם ב א ר ן: םידערמאנט דיר נ־כע־ אין צער״צטע בערן אדער אין א פאר העגער, װאם שיראגן זיך — דאם זיצן און אכטונג געבן א.״,־ א בחור, ,ױאם טרינקט אזוי אן א זינען ה א ר ר י: ג״ט עכ צום טײײרן סיאױ גענונ נודנע, אן א שוכ אינטערעס. צװאמענצירעבן זיך מיט אזערכע מעןוטשן. איך מ״ן, אז באמת איז םטענהאפ זײער מאדנע. םיאיז נאנץ הײפרעך צו זען א הברה-מאן ײרינקען װי ער טוט דאס — גראז נאך גראז. און נאך ז״ן לעצטן אפים-ד נײט ער נאכנישט אזוי ניך אה״ם. נישט אמת? א ס ב א ר ן: געװים. הארדי: כירעכן, אז סיפארט אים גארנייטט א״ן, אז ער קען אין אזא מצכ באנעגענען זײן טאטן (*,״?-). װייםט, זײן פאטער איז א גלח אין א דארף? א כ ב א ר ן: כיװײם -,אדדי: (לאכנדיקן שטער זיך פאר, װי כטענהאפ פאר- ברענגט זיין פרייע צ״ט אין זײן פאטערם נרחישן נוט, זיפנדיק טײן — םיזעט אוים אב־םר טאדנע... דעם יעצטן אוררויב ז״נעם האט ער פארב־אבט אין פאריז, ײײסט? אםבאר;: ־א הארדי: איך װעט זיך מיט דיר, אז ער האט דארט ׳סוין אײנמאל גוט א רעב נעטו;. אםבאר;: װײכט אפשל ,ױי ראננ ער איז דא נישט נעװען? הארדי: א, ׳א — א שיין שטיקר צײט א ם ב א ר ן: כמעט רריי יאר געקומען נרייך פון שול, רא- מארסט איז ער אלט נעװען א יאר אכצן. די אפטײריננ ז״נע האט ער אנגעפירט א יאר צײט אין און אויםער דע־ פאזיצ־ע. ער האט;אך נארנישט געהאט קײן רו. אנדערע אייט קומען אן און נייען באלד אהײם פארװונדעטע אדער ק׳־אנקע, און ־ער ױנגער םטענהאפ שטעקמ רא ככד־, חודש-אײן, חודשי-אוים הארדי: א, כיקען אים, ער איז א נוטער פל״רעכער תכד. אסבארן: כיזע אים כסדר גאנצע טענ ריגן אין אקאפע- פיבער און בײנאכט — או־ספירנדיק ז״נע פר־כטן. ה א ר ד י: א, כיװײם; ריאיז א וװיאער ױננן אםבא־;: ער איז אבער אריינגעטון ביז איבערן קאפ אין טרינקען. אז עכ צעשי־ויפט אים ממש• ד־ נערוון און ארע רופן אים ש״כור הארדי: שיכור, זאגםטו? — אן אמתער זויפעדן זזענן ז״נע נערװ;, ביפטו זייער גערעכט. ז״ זענען איכ תמ־ד אין א צעהיצטן צישטאנד בײכ לעצטן אפרי אונזערן. װען מי־ האבן געשפירט אי; ״בריק״, איז עפעס נע״עען — כינעדענק שוין נישמ, ײאם אזוינם א־ז עם נעװען םיאבער פארבריבן אין זברון א נארישער קרײנערפאל• פרוצריננ האט ער געטון א שפרוננ או; א־אפגעשריידערט ארע גרעזער פונם טיש׳ ער האט פשוט םאררוירן די קאנטראר איבער זיך. דערנאך איז ער װי אריים פון ־• כלים, צונעקומען און זיך צעשר־נן א ם ב א ־ ן: יא, כײ״ם עם. ה א ־ - י: האפטו עם שוי; געהערט? אסבא־;: ע־ האט עכ :יי־ אריין דערצ״לט ה א ר ד י: טאקע? מיר האבן געפרװוט פארײבן דעם גאנצן עני;, דאס באװײזט דײטרעך אין ײאם פאר א מצב ער נעפינט זיך וה״כם אויף און נעסב אויס זיך די ואכן פויזע.) ווײםט, אםבארן, דו מוזט איצט װערן קאמאנד־ר פו; דער אפטי־רוננ. א ם ב א ר ן: נארישקײטןן הארדי: איר מוזט אומבאדיננט. םיאיז פאר ארעמען בורט. איך װײס, ער װאאט באדאדפט דעדװ״טערט װערן פונדאנען. אבעך צו ארדע טײװר, מענטש. דו ב־םט דאך צװײ מאר אזוי פיר ערטער פון איכ און בארעכן נאך ײאם פא׳■ א טײערער, בער-שכרדיקעד זקן ד• ביםט אםבארן: זײ נ־שט קײן א״זך ער איז שוין רא נעײען נאך א״דער איך כין אהעד צוגעשיקט געװארן. ברײז זיין דערפארונג ארי־ן גיט איכ שיוין צו אזא חשיבות, ײי א טו׳ו מענטשן װי א־ך הארדי: פונדעםטװעגן םארשיטײסטו אזוי נוט װ־ איך אז דו מוזט זײן אין דע־ קאמאנדע אםבארך סיאיז קײנער נישטא. ױאס װארט אים נעקאנט עפעם פארװארפן אין ז״ז ארבעט ארס קאמאנדיך ער װעט נאך אמאר אנפירן מיט א נאנצן באטאריאן, א״כ .. הארדי: 'א, א״כז (לאכט) א ם ב א ־; : דו קענפט א־כ נ־שט אזוי װי איך איך האב