Literarishe bleter · 1930-01-03 · 1 (3.1.1930) · p. Seite 10

9*ססר8ר'ש2 3?208ר 012. 1 (296) זײס 10 ( פ י ע *״ין דרײ ארןמז זעקס בילדער ם1ל פוז װאנדעדזגג פ.־ז ע״לי - נעאענבערג טראנשיי און א שםאלן 8אכ אויסגעיטטערנטן היםל. אויפן טיש, צװישן א הויפן צ״טונגען און זשורנאלן, שט״ען: א פלאש וויםקי, א ערוג װאסער און א עװערטל פון א טשװסע אויפן וואנט הענגט אראפ צעקנאדערט אן אפיצירישע אויםריכמונג. קאפיצאן הארי', א יויטננימריקע־ און מונטערער, זיצט אויף א קעסטל ב״ם טיש, טריקענענדיק מיט גרויס כוונה א שקארפעטקע איבער א ברענענדיקן ליבט. אויפן ליגקן פוס טראגט ער א שווערן אקאפע־שטיוול, און דעם רעכםן בארװעםן פום האלט ער איבער דער נאםער םאדלאגע, אנגעשםארם אויף דער לינקער קני. דער רעכטער שטיוול ז״נער שט״ט אויף דריערד אין א ז״ט. בעת ער דד״ט זארגעוודיק די שקאדםעםקע אהער און אהין — צולייגנדיק זי דערביי יעדעס מאל צום פנים,זען צי זי איז שוין טריקו — חזרט ער זיך א לידל, האלב־ויגגענדיק, וזאלב־ברוםענדיק (װען ער איז נישפ אינגאנצן זיכער מים די װערטער), צוקלאפנדיק צום טאקט מיט די פינגער פון רעכטן פופ. הארדי; איינס און צײיי — מימ :יאוד און או; רר״ און פיר — צװ״ בו״דקעך כיער; פינף און זעקם — מיט... הס... המ... המ..; זיבן, אכט — מ־מ קקארא און םימ קאראאײן... (ער פאדט אייין אין אן אומבאשטימט ברומעריי און פארענדיקט מיט א לוםטיקער ראשיק״ט) טיקן... טאקן — דרײט אן דעם זיינער, ,הײבט דער טאנ זיך אן פונםגײן — (סון אויבן. איבער דער לבנה־באגאסענעד אקאםע באװייזן זיך א פאר מענטשלעכע פיפ און — א הויכער, מאגערער םאן לאזט זיך לאנגזאם אי־אפ איבער די םרעםלעך א״נגעבויגענערח״ט, אויםצומ״דן דעם דאך ער ציט איאפ דעט העלם און סיבאוו״זט זיך א ש״נער קאפ. מיט קורץ־ געשוירענע, א״זן־גרויע האר. ער זעט אוים ווי פון א יאר פינף או; פערציק, שטארק געבויט און הארט, ווי טשײעקעם). הארדי: (ארומקוקנדיק זיך) העלזף, אסבארןן נו, נעסומען שוין דײגע ל״ט? אםבארן: (בינדט־אפ זי־ן פעקל און דאזט עם אראפ אין װינקל) יא, זײ קוםען ערשט אן הארדי: פרעכטיק, נעם אביםל משקה. אםבארן: א ראנק, (•עפי״זט ארוט א ווי־דע און :עצט זיך דערנאך אויפן בעט לינקס). הארדי: ןדערלאנגט אים די וויםקי מיט א קײערטל) נאר זע, נ־׳שט צופיל װאםער םיאיז ־הײנט זײער א טייערע מ׳עקה. אפבארן: (צעםישט און ײפט ביםלעכײייז) כיקען נארני׳שט פאר׳שטײן, ײאם איז עם פאר א זאך, װאם מיטוט ארײן אין ײאםעך הארדי: כירעכן, אז אזא מין דעזינםעקציע־מיטק. א ם ב א ר ן: יא, כיװאלט שוין בעסער נעײאלט ארײנזוםן אין זיך די מיקראבן. און דו? הארדי: יא, איך אויך. א ם ב א ר ן: זייער נוט, בראװאן ה א ר ד י: בראװאן נעם נישט םאר אומגוט םיין שקארפעטקע. אםבארן: ס־מאכט נישט אוים. םיזעט אוים א זייער עלענאנטע שקארפעטקע הארדי: אװדא• אזוי, װי דען? םיאיז נעװען נאראנטירט צו האלטן די םים טרוקן, האב איך יעצמ דערמיט א נאנצן קלאפאט- ם׳װערט באלד נאם און ישװער אויפן פום אנצוטון. א ם ב א ר; : םטענהאפ האט מיך פארבעטן צו זיך צו פאר־ ברעננען אביםל צוזאמען. ער זוכט פשוט מענטשן, ײאס זאלן קוטען צו אים ה א ר ד י: פרעכטיקן װײםט, איך בין ׳&טארק צוםרידן, װאט דו ב־םט יעצט נעקומען. ב א ט י י ל י ק ט ע: פטענהאפ — קאמאנדיד פין א פ־םג־יע־־אפמי־־ונג אםבארן ( אפיצירן סון דעי אפט־ילונג היבערט . ראליי 1 דער קאלאנעק רער םערזשאנט־מאיאר מייםן — א קיכער ביי די ))פיצירן הארדי — אפיציר פון אן אנדע־ פולק א יונגער דיימשעי סאלדאם צװיי פי־ױויליקע םאדדאמן פון דע־ אפס־־־ונג. ד• םצענע אן אקאפע אין די ב־ימישע ט־אנשייען פאי סענמ־קוענמין. עמלעכע משופעדיקע שמעגלעך פירן אײין אינעװ״ניק, דורך א נידעײקן אײינגאנג. א גרויםן שמח פונם גדובן פארנעממ א מיש. קעגנאיבער דע־ לינקער װאנמ שמיימ א הילצעינע ראם• איבעיגעדעקמ סימ א ד־אמ־נעץ. װאס דינמ אי פאר א בעמ, א־ פאר א זיצפ־אץ ביים םיש. די איבעריקע זיצערמער באשטייען פון א הידצעי־נער באנק, אנטקעגן דעי הינמעדװאנמ, און צײיי קעסמלעך א צוו״מע דיאט־באצויגענע בעמ שט״מ צוגעקלאפמ צום ־עכטן ווינקל ב״ם אריינגאנג. טונקעלע מונעלן פירן ארוים פון דער אקאפע אויף לינקס און אויף רעכטם. אתוצן טיש, בעמן און קעסמלעך, איז דא מער ק״ן םעבר;ישטא. אויפן םיש שמ־יען פלעשער, אין ײעלכע םישמעקן ברע־ נענדיקע ליכט. די ײאנמ — באקלאפט םימ עטלעכע אפגעריםענע זשורנאל־בילדער — ם־ידלעך אין לײכםע קאםטױמען. די ערד־װענט דעמפן און שוואכן אפ די קולות. װאם טראגן זיך פון מלתטה־פלאץ, פונקמ ײי זיי ײאלטן פארגעקוםען ערגעץ װיימ, הגם די פאדעישמע פאזיציע איז נישמ וויימער פון א פופציק יאיך די ליכם ברענען דא שטענדיק. מאג און נאכט, אין דעי שמילער. פייכמער לופט עיעטער אקט: מאגמיק אװנמ, דעם 18־מן םערץ, 1918 צ װ י י מ ע ר א ק ט : ערשטע סצענע — דינסמיק אינדערפרי צװייטע םצענע — דינםמיק נאכמיטאג :— טער אקט: ער׳צטע סצענע — םיםײאך גאכםימאג צװייטע םצענע — טיםײאך ב״נאכט. רריטע םצענע — דאנערשמיק באגינען. ערשטער אהט אן אװנט פון א מערץ־טאג. א בל״כער גלאנץ פון לכנה־ש״ן באר־יכמ די שמא־ע מרעפלעך צום װינק־־צו פון דער אקאפע. .־וארעמע, געלע ליכמ־פלעםלעך באלייכבן דעם אנדערן װינקל, וװ םיזעען זיך די העלזלעד פון צװיי פלעשער אוישן טיש. דורכן אר־ינגאנג קען מען זען דעם פארנעפלטן גרויען אנלען פון דעד