Literarishe bleter · 1929-12-27 · 52 (27.12.1929) · p. Seite 1019

זײם 1019?'סער }־׳ 2?ע1£,~ נום. 52 (295) ' ה 1 ש זז פסרלזזןװזזרשזז דינפל (דטרצײלוגג 1 עװיי םענ פ שן און א י י ז :ען פרוצרוננ אננעיןוכוען, געיאנט זיך, נעצאפרט, אזוי וױ פ״ט או:• טערן מעסער זי און ער האבן זיך נעזעצט אפרוען או־ױ א פא:ק. זײן חוט, װאפ ער האט אװעקנעי״נט :עבן זיך, קאט געװאיפן פון זיך א ק״- רעכריקן יעאטן. פון איד איז דע־ יעאטן נענאגגען א ראגגער — גר״ך א־ן דעם נרין־פארזירפערטן פאט װאטער א־״ן העדװיגי — האט ער ׳גיטיר נעזאנט און ארוטנעגוטען טיט ז״ן דעבטער הא;ט איד רעכטן אקמר. — װאז־א -- האט זי אפגעעגטפערט, אזו• װי א װידער-קור און געקוקט נרייך אין רעב ריכטיקן יעטיק װאסער אריי;. ער האט נעהאט א פור טויר טיט רייד נעזאנט האט ער אבער :ייעט כוער װי: — העדװיני זי האט כסדר נעקוקט א•; יב אר־י;. :א־ איינטאי ביעעת א־ר;אטע; איז נעיריב; העננע; א•; דעד הערפט אויז ז״נע ריפ; — האט זי ניך אויבנעדדייט דאב פניב צו איב א-; דע־ אייגענער רגע האט זיך ז״ן טויר צונעבויג; צו אידע ר־פ;. דע־ קויע איז אבער נעפארן דערנעב;. -- עס א־זט יא היער קארט — האט זי זיך האסטיק אויפ- גע״טטעיט. עד האט נייעט פאר־עטאנע;, װאס ז■ זאגט און געקוקט אין דעד פינסטערנייע א־״ן ארוב איד פניב — העדװינן — טא; טוס יעראפ; נעה;ן צודיק זענע; ז״ גענאננע; גיך. טיט זיי איז א יעטיק צייט טיטגענאנגע; דער גרין-פארזירבערטער פאס װאסעד. אוי־ ד• טע- דאסן פון ד־ קאפע-ה״זער אױ יעו״ געװען הארב-ריידיק. דאס קא- ס־נא-הויז איז;אך ארץ געיעטאנע; אין ׳ער״ענדיקער ריכטיקייט. זי האט ז־ך געאיירט. ע־ האט זיך, נ־יעט װ־רנדיק, טיטגע- א״רט. טען האט נ״עט גערעדט. נא־ אז טע; איז נעקוטען אהייס און טע; א־ז יעט״ן נעבריב; בי־ א־ר טיד האט זי אויפנעהויבן אוי־ איב א פארטראכט ׳עװי־ננדיק פנ־ב. אירע הארב-נעעפנטע או־ג;-רעפרעך האב; ז־ך איצט א־נגאנצן פאדטאבט. ד־ װינקרע; ב״ב טויר האב; זיך אראפגעראזט יעארױ אי; צױיי דיקרעכע ־עטריכ;. - נוטע נאכט — האט זי א״ריק דערראננט ד• האנט. — דא סױידאניא; — האט ער ׳עװעררעך נעענטפעדט און געפירט, װ־ דער קנייט-ע זיינער א־כער דער נאז װערט א״ננעפו- געװעטער אין פאדציט זיך העכעך עד האט געהערט פארטאבן די טיך דערנאך — איבערדריי- ען א יצייסר אי־נטאר אזן נאבאדא־ ״עפעטער איז ער נעזעס; ב״ זיך אויפ; בעט און ט־ט ב״דע אויער; א״ננעהעדט זיך, װאס עס טוט זיך אויך יענער ז״ט זזאנט. דעד קאפ ו־־נער האט זיך צעיעויבערטערהייט נעב־אבן או־פ; קאפ- יעט־ק פון בעט און אוי■־ די קעגנא־בערדיקע טאפעט;. פון ברי־ט צע- נוטענעב העטד האט זיך נעיעװארצט א האריק. צעװאדעטט ר״ב. דאס נאבט-רעטפר האט אראפנעראזט א־; די װינקרען אריין נדױםע רעדער פון הא־ב-בארויכטענעד ׳עאטנדיקייט. דורך די פאר- טאכטע יעטאר; האט זיך בראס נעצ״כנט א הער-נרינער אפיעי■; פון דרויסנדיקן היטך (=ור-) איז א״נטאר נעװען א; אױפדעדנאכט. דעד ־ב א־ז נענאנגע; א טידעך ערטערע קוד-געסט האב; זיך געטורעט א־ן װאדעטע טי- סער און ביסרעכװ״ז נענוטען פארראזן דעס יעטראנך ־ונגע טענטיע; האבן הױך נעקראפט טיט די יעיך איבערן ׳עט״נערנעב טדאטואד פו; קאסינא-הויז האט אדויסנעיער־ג; א צעפדארטע ריכטיק״ט, װאס איז דערטרונקע; נעװאר; בייב ברענ פון וואסעיך די צװ״ נייע באקאנטע האבן זיך געװיגט טיט;אך װננע טענט׳ע;. ז״ערע טריט, אבעך זענען נעװע; א״נגעהארטענעך די ׳עטינ־ען ־- נעפרעפטעך צוױיע; ז״ האט זיך נעקנוירט דאס װייסע פערעכר פון יעפ־צ;. פון טאר צו טאר האט ד• דאטע אויסגעדד״ט דאס פניב צו א־ד באגרייטער און טיט א װארעטעך הארי-צעיעטיפטער יעטיב געזאנטי: — ארזא, זאנען זי, ביטע: א־ך ריבע ר־ך... א־ך ריבע ריך... רער רוס האט געפרװוט נאבזאג;. אבעד ד־ װערטעד זענען א־ן טיטן נעבריבן יעט״ן, אזױ װ• רעהעך װען טע; פארר״גט צװייען ז״ערע יעפריכן א יעטעק;. די דאטע האט הויך און קר־נגענדיק נעראכט או; טיפער זיך אננעיעפארט אויך דעס טענער־יען אקסך ײיסן זי װאכ דאס איזטךי — האט זי או־כנעיענאברט דאס פניס. — ניע פאניטאױ; — האט עד נע־עטי־ברט און הירפיאז גע- דר״ט טיטן קאפ. — װאס זאנט איך■ — האט זי איב יעוין נעפרענט אוי־ פראנצויזייע. פו; זיץ הארב-צעבראכענעס ענטפעך איז זי געװאר נעװאר;, אז ער האט גארנייעט פאריעטאנע;. — אזא נרויסער און פאריעט״ט נארנייעט — האט זי גע- צעדטרט די פראנצו־זי־עע װעדטעך ־עפיץ האט זיך פרוצר־גנ נענעבן א װיקר אריין צװי׳ען ז״. ער האט נענוטען רייבן זיין פערעכר ב״ ב״דנס פיס אץ צאפרענדיק, האט ער אזוי װי אונטערגעהוסטערט. — ־עפיץ פאריעט״ט יא — האט די דאטע ברוגזרעך נעזאנט אויך דייטיע אץ ארויפנעיעאדצט ד־ װינקרע; פון ד־ ברעטע;. אין א װיירע ארוב האט זי זיך יעוץ אננערופן אוי־ פראנ- צױז״״: — און װי ה״ס איך;י — העדװיג — האט דער רוס הויך אױסגע־עאסן אץ קוקנדיק פון א ז״ט אויך איר פדאפיר האט ער װידער צודיקנעפרענט: — און ווי רופט טען ט־חי — דואזיא — האט זי טיט א פאטערעכער װארעטקייט נע- יעיריפ; דאם װארט — נ״עט װאזיא, נאד װאסיא, טיט א ״סטך״. — װאויא — האט די ד״טיעקע אזוי װי אוט״ענע א־בערגע- הזרט נר״זיק. — װאס־א, װאסיא, ײאסיא — האט ער נעהאקט קורץ אץ קראך דעס יב האט טען נ־יעט נעהערט. טען האט או־ך נייעט נע- הערט דאם יערוכצן פון יענער ז״ט װאנט. דאס זיינערר האט נעװיזן צװ״. הארי דד״ האט יעוץ דער רוסייעער טענטיע נייעט געזע;, װי יעפעט סיאיז. הארב-ז־צנדיק טיטן אויער צוגעיעפארט צו דער װאנט איז ער נעיעראפ;. ־אס נאבט- רעטפר האט געברענט. טעגרעך אז םיהאט ו־ך איס נעחרוטט. ב־עגרעך. או דאס א״ג- געסענע טיקן פון זיינערר האט איבערנעי־יס; דעס די־יטר ז״נעס עד האט זיך טיטאטאר אויפנערים;, װי טען ר״סט זיך אוי־, װען טען הערט עטיצן קרעכצן אין דער נאנט. אױפנעיעפ־צט ביידע אוי- — װאזיא, װאזיא, װאזיא — האט זי צוריקנעהאקט ט־ט נאך א ׳עארפערן ״זין״, ײ' פריעך זיי האבן זיך נעפונען איצט װייט פון ־עטראנך היגטער זיי האבן הער און רו״עיק געברענט ערעקטרי׳עע ראטפ;. פאר זיי איז נעװען יעװארץ. פון דער זייט, אזוי ײי פון א פאר־עראפן פ״עער- ־עטיבר, האט זיך פאטערעך נענוטען אויפהויבן א רונדיק ־עטיק רבנה. דאס ׳עט־ק איז געהאננען פארהױכט, אזוי ײי אין נעפר. יעפיץ האט אוטרויק א םקאטריע נעטון. די רבנה האט זיך אפנעיטטערט אין טיטן יב. א ראנגער נרץ-פאדז־רבערטער פאס ײא- םער האט זיך נעוױנצרט, אזוי װי פון קערט. יעטראטע;, צע־עיטע זע-